Kongres z Albany

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Kongres w Albany odbył się w 1754 roku i był spotkaniem przedstawicieli siedmiu północnoamerykańskich kolonii brytyjskich. Reprezentanci spotykali się codziennie, od 19 czerwca do 11 lipca w Albany (w prowincji Nowy Jork) aby dyskutować o lepszych stosunkach z plemionami indiańskimi oraz o wspólnych środkach obronnych przeciw Francuzom. Zawarli traktaty z tymi plemionami, które wystawiły swoich reprezentantów, lecz pokój z niektórymi z nich został złamany w czasie brytyjskiej wojny z Francuzami i Indianami.

Negocjacje indiańskie[edytuj | edytuj kod]

W konferencji wzięło udział około czterdziestu przedstawicieli Konfederacji Irokezów. Ich głównym rzecznikiem był Wódz Hendrick z plemienia Mohawków. Zawarli oni traktat gwarantujący pokojowe stosunki, który dał mieszane efekty. Podczas wojny Francuzów i Indian (1754-1763) Irokezi byli podzieleni - podczas gdy Mohawkowie trzymali z Brytyjczykami, plemię Onondagów było po stronie Francji. Oprócz zawarcia traktatu ogólnego, Indianie sprzedali ziemię w Dolinie Wyoming Johnowi Lydiusowi z Connecticut i Conradowi Weiserowi z Pensylwanii. Dało to początek pomieszaniu tytułów ziemskich, co ostatecznie zaowocowało wojnami Pennamitów.

Plan utworzenia unii[edytuj | edytuj kod]

Benjamin Franklin przedłożył znacznie przekraczającą cel zwołania kongresu propozycję planu zjednoczenia kolonii, która jednakże, po znaczącej debacie i przyjęciu zmian zaproponowanych przez gubernatora Hutchinsona z Massachusetts, została przegłosowana jednomyślnie. Plan ten został poddany pod rozwagę jako rekomendacja, lecz został odrzucony zarówno przez Króla Jerzego II, jak i legislatury poszczególnych kolonii, ponieważ zabierał im część posiadanej władzy.

Unia obejmowałaby kolonie północnoamerykańskie oprócz Nowej Szkocji i Georgii. Plan zakładał powołanie urzędu władzy wykonawczej w postaci jednoosobowego Prezydenta-Generała (ang. President-General), który byłby wyznaczany przez Króla i odpowiadałby za stosunki z Indianami, gotowość wojskową oraz egzekwowanie praw regulujących różnorodne dziedziny handlu i działalności finansowej. Zakładał on też powołanie Wielkiej Rady (ang. Grand Council), wybieranej przez legislatury kolonialne; podział głosów między delegatów z poszczególnych kolonii miał być oparty na wysokości podatków płaconych przez każdą z nich. Mimo że plan ten został odrzucony, niektóre z jego założeń zostały później zapisane w Artykułach Konfederacji (ang. Articles of Confederation) oraz konstytucji USA.

Uczestnicy[edytuj | edytuj kod]

Oprócz Irokezów, w Kongresie wzięło udział dwudziestu jeden przedstawicieli kolonii: Nowy Jork, Pensylwania, Maryland, Massachusetts, Rhode Island, Connecticut oraz New Hampshire. Funkcję Przewodniczącego pełnił William DeLancey, urzędujący gubernator Nowego Jorku i gubernator-gospodarz Kongresu. Rolę Sekretarza Kongresu (ang. Secretary to the Congress) pełnił Peter Wraxall.

Lista delegatów z Kolonii obejmowała następujące osoby:

Kolejny kongres zwołano w 1765 r. protestując przeciw ustawie stemplowej. Następnym był I Kongres Kontynentalny w 1774 r.