Koniczyna krwistoczerwona

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Koniczyna krwistoczerwona
Trifolium incarnatum.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad dwuliścienne właściwe
Rząd bobowce
Rodzina bobowate
Rodzaj koniczyna
Gatunek koniczyna krwistoczerwona
Nazwa systematyczna
Trifolium incarnatum L.
Sp. pl. 2:769. 1753
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Koniczyna krwistoczerwona, koniczyna inkarnatka, koniczyna szkarłatna (Trifolium incarnatum L.) – gatunek rośliny z rodziny bobowatych. Rdzenny obszar jej występowania to: Turcja, południowa i południowo-wschodnia Europa, Wielka Brytania, Madera, rozprzestrzeniła się także na Azorach[2]. Jest uprawiana w wielu rejonach świata. W Polsce jest to roślina uprawna i dziczejąca (efemerofit).

Trifolium incarnatum 050606.jpg

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodyga
Wzniesiona lub podnosząca się, o wysokości 20-40 (wyjątkowo do 60) cm, rozgałęziona. Jest kosmato owłosiona.
Liście
Składające się z 3 listków. Górne listki są odwrotnie klinowate, jajowate Przylistki są niewyraźnie ząbkowane, błonkowate. Wszystkie liście kosmato owłosione.
Kwiaty
Zebrane w pojedyncze główki na długich szypułkach. Podczas dojrzewania zmieniają kształt na podługowato-walcowaty. Kwiaty motylkowe z zaostrzonym żagielkiem, korona krwistoczerwona. Kielich 10-nerwowy i gęsto owłosiony.

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Roślina jednoroczna lub dwuletnia, hemikryptofit. Kwitnie od lipca do sierpnia.

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Jest to roślina pastewna (uprawia się odmianę sativum[3]), należąca do roślin motylkowych drobnonasiennych. Służy jako pasza oraz stosowana na poplon ozimy. Znajduje się w rejestrze roślin uprawnych Unii Europejskiej.

  • Siew: 2-3/VIII lub 3/III-1/IV
  • Liczba pokosów: 1
  • Kompleksy glebowe: 4, 5
  • Średni plon: 20-25 t/ha

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website/Fabaceae (ang.). 2001–. [dostęp 2009-09-23].
  2. Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-02-22].
  3. Encyklopedia Powszechna PWN. T. 2. G-M. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1974, s. 284.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Władysław Szafer, Stanisław Kulczyński: Rośliny polskie. Warszawa: PWN, 1953.
  2. Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]