Konklawe 1404
Konklawe 12-17 października 1404 – konklawe okresu Wielkiej schizmy zachodniej, w wyniku którego Innocenty VII został trzecim z kolei papieżem rzymskiej obediencji.
Spis treści |
Śmierć Bonifacego IX [edytuj]
Papież Bonifacy IX zmarł 1 października 1404[1]. W trakcie 15 lat swojego pontyfikatu zdołał częściowo przywrócić papiestwu nadszarpnięty autorytet, nie udało mu się jednak doprowadzić do zakończenia schizmy, częściowo dlatego, że w jego wersji miało ono polegać na uznaniu przez awiniońskiego antypapieża (najpierw Klemensa VII, potem (od 1394) Benedykta XIII) jego władzy w zamian za łaskę dla niego i jego kardynałów[2].
Podobnie jak w 1389 po śmierci rzymskiego papieża Urbana VI oraz w 1394 po śmierci "awiniończyka" Klemensa VII rozważano, czy nie lepiej odstąpić od wyboru i zaczekać na śmierć rywala lub wręcz uznać jego władzę. Ostatecznie jednak kardynałowie Bonifacego IX szybko przystąpili do konklawe[3].
Lista uczestników [edytuj]
Rzymska obediencja Kolegium Kardynalskiego w październiku 1404 liczyła zaledwie dwunastu kardynałów. Dziewięciu z nich wzięło udział w konklawe[4]:
- Angelo Acciaioli (nominacja kardynalska: 17 grudnia 1384) – kardynał-prezbiter S. Lorenzo in Damaso
- Francesco Carbone, O.Cist. (17 grudnia 1384) – kardynał-prezbiter S. Susanna; wielki penitencjariusz; archiprezbiter Bazyliki Laterańskiej
- Enrico Minutoli (18 grudnia 1389) – kardynał-prezbiter S. Anastasia; archiprezbiter Bazyliki Liberiańskiej; kamerling Św. Kolegium Kardynałów; protektor Zakonu Krzyżackiego
- Cosimo Gentile Migliorati (18 grudnia 1389) – kardynał-prezbiter S. Croce in Gerusalemme
- Cristoforo Maroni (18 grudnia 1389) – kardynał-prezbiter S. Ciriaco; archiprezbiter Bazyliki Watykańskiej
- Angelo d'Anna de Sommariva, O.S.B.Cam. (17 grudnia 1384) – kardynał-prezbiter S. Pudenziana
- Antonio Caetani (27 lutego 1402) – kardynał-prezbiter S. Cecilia
- Rinaldo Brancaccio (17 grudnia 1384) – kardynał-diakon SS. Vito e Modesto
- Landolfo Maramaldo (21 grudnia 1381/18 grudnia 1389[5]) – kardynał-diakon S. Nicola in Carcere Tulliano
Wszyscy elektorzy byli Włochami. Pięciu z nich mianował Urban VI, czterech Bonifacy IX.
Kamerlingiem Św. Kościoła Rzymskiego był wówczas Corrado Caraccioli, biskup Mileto[6].
Nieobecni [edytuj]
Trzech kardynałów (Węgier i dwóch Włochów) nie uczestniczyło w konklawe:
- Bálint Alsáni (17 grudnia 1384) – kardynał-prezbiter S. Sabina; protoprezbiter; administrator diecezji Pecz
- Ludovico Fieschi (17 grudnia 1384) – kardynał-diakon S. Adriano; protodiakon; administrator diecezji Vercelli
- Baldassare Cossa (27 lutego 1402) – kardynał-diakon S. Eustachio; legat w Romanii i Bolonii
Alsáni i Fieschi zostali mianowani przez Urbana VI, natomiast Cossa przez Bonifacego IX.
Kardynał Fieschi na wieść o śmierci Bonifacego IX przeszedł do obediencji antypapieża Benedykta XIII[7].
Wybór Innocentego VII [edytuj]
Konklawe rozpoczęło się 12 października na Watykanie[8]. 14 października kardynałowie podpisali kapitulację wyborczą, która zobowiązywała elekta do podjęcia wszelkich działań, łącznie z abdykacją, na rzecz zakończenia schizmy[9]. Właściwe wybory rwały stosunkowo krótko. Już 17 października jednogłośnie wybrano na papieża 65-letniego Cosimo Gentile Miglioratiego, który przybrał imię Innocenty VII[10].
11 listopada 1404 nowy papież został koronowany przez kardynała Angelo Acciaioli[11], mianowanego w międzyczasie kardynałem-biskupem Ostia e Velletri[12]. Wbrew swym obietnicom, nowy papież zaraz po elekcji odrzucił pojednawcze gesty Benedykta XIII i w ciągu dwóch lat swojego pontyfikatu nie podjął żadnych realnych działań w celu przezwyciężenia schizmy[13].
Przypisy
- ↑ Eubel, s. 25; Souchon, s. 63.
- ↑ Dopierała, s. 257-258.
- ↑ Sede Vacante 1404.
- ↑ Souchon, vol. 1, s. 63, 70-71, 280-281; por. Eubel, s. 26 przyp. 3 oraz Sede Vacante 1404, gdzie jednak są błędy w określaniu kościołów tytularnych poszczególnych kardynałów.
- ↑ Maramaldo został wpierw mianowany 21 grudnia 1381 przez Urbana VI, który później pozbawił go godności kardynalskiej. Zrehabilitował go Bonifacy IX w 1389. Jak wszystko wskazuje, jego miejsce w porządku starszeństwa było liczone od rehabilitacji w 1389, a nie od pierwotnej nominacji (Souchon, vol. 2, s. 51 przyp. 1).
- ↑ Souchon, vol. 2, s. 278-279 nr 226; Eubel, s. 341.
- ↑ Souchon, vol. 1, s. 63.
- ↑ Souchon, vol. 1, s. 65-66; Sede Vacante 1404.
- ↑ Souchon, vol. 1, s. 66-70, 280-284; Sede Vacante 1404.
- ↑ Souchon, vol. 1, s. 71; Sede Vacante 1404.
- ↑ Eubel, s. 26; Souchon, vol. 1, s. 74; SedeVacante 1404.
- ↑ Angelo Acciaioli w czasie konklawe był jeszcze prezbiterem S. Lorenzo in Damaso (Souchon, vol. 1, s. 280, 284). Podczas uroczystości koronacyjnych był już biskupem Ostii, zob. Chronicon Adae de Usk.
- ↑ Dopierała, s. 262.
Bibliografia [edytuj]
- Martin Souchon: Die Papstwahlen in der Zeit des grossen Schismas, Vol. 1-2, Verlag von Benno Goeritz 1898-1899
- Konrad Eubel, Hierarchia Catholica, vol. I, Padwa 1913-1960
- Kazimierz Dopierała, Księga papieży, Poznań 1996
- SedeVacante 1404
- Salvador Miranda
| Poprzednie Konklawe 1389 |
Wybrany papież: Innocenty VII |
Następne Konklawe 1406 |
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||
