Konklawe 1555 (Marceli II)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Konklawe 1555 (pierwsze)
Sede vacante.svg
Daty i miejsce
5 - 9 kwietnia 1555
Pałac Apostolski, Rzym
Główne postacie
Dziekan Gian Pietro Carafa
Kamerling Guido Ascanio Sforza
Protoprezbiter Claude de Longwy de Givry (nieobecny)
Protoprezbiter elektorów Marcello Cervini
Protodiakon Francesco Pisani
Wybory
Liczba elektorów
• uczestnicy
• nieobecni

37
20
Wybrany Papież
PopeMarcellusII.jpg
Marcello Cervini
Przybrane imię: Marcelin II

Konklawe 5-9 kwietnia 1555konklawe, które odbyło się po śmierci papieża Juliusza III i wybrało na jego następcę Marcelego II.

Śmierć Juliusza III[edytuj | edytuj kod]

Papież Juliusz III zmarł 23 marca 1555 roku. W trakcie swego pontyfikatu doprowadził do wznowienia obrad soboru trydenckiego, ale z powodu wybuchu tzw. II wojny szmalkaldzkiej musiał ponownie je odroczyć i w chwili jego śmierci były zawieszone. Słabą stroną jego rządów był nepotyzm, zwł. szczególne względy jakimi obdarzał swojego młodego i całkowicie niekompetentnego bratanka, Innocenzo del Monte.

Lista uczestników[edytuj | edytuj kod]

W konklawe wzięło udział 37 z 57 członków Kolegium Kardynałów[1]:

15 z nich mianował Juliusz III, 20 – papież Paweł III, po jednym – papież Klemens VII i Leon X.

Nieobecni[edytuj | edytuj kod]

20 kardynałów nie uczestniczyło w elekcji[1]:

Spośród nieobecnych jednego mianował Leon X, czterech Klemens VII, dwóch Juliusz III, a trzynastu Paweł III.

Frakcje[edytuj | edytuj kod]

W ówczesnym Świętym Kolegium wyróżniano cztery frakcje: profrancuską, procesarską, „farnesiańską” (stronnicy Alessandro Farnese) i „juliańską” (nominaci Juliusza III). Z kilku względów jednak w czasie konklawe podział ten nie odegrał prawie żadnej roli. Po pierwsze, większość francuskich kardynałów nie przybyło na konklawe, a nieliczni, którzy byli w Rzymie, nie otrzymali w porę instrukcji od króla Henryka II. Liderzy frakcji procesarskiej, Sforza, Madruzzo i Gonzaga byli wprawdzie w Rzymie, ale również nie otrzymali przed konklawe żadnych instrukcji od cesarza Karola V. Co więcej, między nimi samymi nie był zgody. Madruzzo i Gonzaga sprzymierzyli się z ambitnym kardynałem d'Este, który był kardynałem-protektorem Francji. Zarówno Gonzaga jak i d'Este należeli do włoskich rodów książęcych i interesy swych dynastii z pewnością stawiali wyżej niż cesarza czy króla Francji. Kardynał Alessandro Farnese, lider włoskich kardynałów mianowanych przez Pawła III (tzw. „farnesianie”), sprzymierzony aktualnie z Francuzami, przebywał akurat w Awinionie i nie zdążył przybyć na konklawe. Z kolei włoscy kardynałowie mianowani przez Juliusza III („juliańczycy”) stanowili teoretycznie najsilniejszą frakcję, ale wobec braku lidera nie utworzyli jednolitego stronnictwa. W tych okolicznościach wśród elektorów sformowały się doraźnie dwa bloki, które dzielił przede wszystkim stosunek do kandydatury kardynała Ippolito d'Este, niemalże oficjalnie prowadzącego kampanię wyborczą na swoją rzecz[2]:

  • stronnictwo popierające kandydaturę kardynała Ippolito d'Este. Zaliczali się do niego, oprócz samego kandydata, jedyni obecni Francuzi du Bellay i Armagnac, profrancuscy kardynałowie z Włoch, tj. Caetani, Veralli, Capodiferro, della Rovere i Pisani, a nadto procesarscy kardynałowie Gonzaga i Madruzzo oraz kilku „juliańczyków”: Innocenzo del Monte, Cristoforo del Monte, Bertani i Simoncelli;
  • stronnictwo reformatorskie, dążące do wznowienia obrad Soboru Trydenckiego i kontynuowania dzieła moralnej odnowy Kościoła. Było ono przeciwne kandydaturze znanego ze swobodnych obyczajów Ippolito d'Este. Obóz ten miał zdecydowaną większość, choć część kardynałów znalazła się w nim jedynie z powodów politycznych, jako przeciwnicy kardynała d'Este. Przywództwo nad tym stronnictwem przejęli krewni papieża Pawła III kardynałowie Sforza (lider procesarskich kardynałów) i Ranuccio Farnese, a należeli do niego także Hiszpanie Cueva i Álvarez de Toledo, Portugalczyk da Silva, włoscy kardynałowie Pio di Carpi, Medici, Savelli, Cesi, Crispi, Carafa i Cervini spośród nominatów Pawła III oraz „juliańczycy” della Corgna, Ricci, Mercurio, Puteo, Mignanelli, Poggio, Cicala, Dandini, Saraceni, Cornaro i Nobili. Głównymi kandydatami z tej partii byli Cervini i Carafa.

Przebieg konklawe[edytuj | edytuj kod]

Konklawe rozpoczęło się 5 kwietnia 1555. Mimo podziałów kardynałowie szybko osiągnęli konsensus. Wysiłki kardynała d'Este okazały się daremne z uwagi na zdecydowany opór silniejszej liczebnie frakcji reformatorskiej. Po krótkim wahaniu co do osoby kandydata (Cervini czy Carafa) liderzy reformatorów, Sforza i Ranuccio Farnese zaproponowali kardynała Marcello Cervini. Wobec nielojalnej postawy części zwolenników d'Este (np. Pisaniego, Madruzzo), kandydat ten bez trudu uzyskał wymaganą większość. Wieczorem 9 kwietnia Marcello Cervini został wybrany przez aklamację w Kaplicy Pauliańskiej. Elekt zachował swoje dotychczasowe imię jako Marceli II. Następnego dnia rano odbyło się formalne głosowanie potwierdzające, w którym Marcello Cervini otrzymał wszystkie 36 głosów. Tylko on sam zagłosował na Carafę. Jeszcze tego samego dni został konsekrowany na biskupa i koronowany przez protodiakona Pisaniego[3].

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ludwig von Pastor: History of the Popes. T. 14. Londyn: 1924. (ang.)
  • Kenneth Setton: The Papacy and the Levant, 1204–1571. T. 4. Filadelfia: 1984. (ang.)

Uzupełniające źródła internetowe[edytuj | edytuj kod]