Konklawe 1667

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Konklawe 2-20 VI 1667 – konklawe, które na następcę Aleksandra VII wybrało Klemensa IX. Było to jedno z krótszych konklawe w XVII wieku.

Spis treści

[edytuj] Śmierć Aleksandra VII

Aleksander VII Chigi zmarł 22 maja 1667 roku w wieku 68 lat. Jego 12-letni pontyfikat upływał w dużej mierze pod znakiem konfliktu z Francją. Konflikt ten nie rozwijał się pomyślnie dla Kościoła i w 1664 papież został zmuszony do podpisania z królem Ludwikiem XIV traktatu w Pizie, w którym przyznał mu m. in. prawo nominacji biskupich. Król Francji był zdeterminowany by nie dopuścić po raz trzeci do wyboru wrogiego Francji papieża i zabiegi w tym kierunku podjął jeszcze przed śmiercią Aleksandra VII.

[edytuj] Lista uczestników

64 spośród 68 członków Św. Kolegium wzięło udział w konklawe

  • Marzio Ginetti (19 stycznia 1626) - kardynał-biskup Porto e Santa Rufina; subdziekan Św. Kolegium Kardynałów; wikariusz generalny diecezji rzymskiej; prefekt Św. Kongregacji ds. Biskupów i Zakonów; prefekt Św. Kongregacji ds. Obrzędów; prefekt Św. Kongregacji Kościelnych Immunitetów; przewodniczący Św. Kongregacji ds. Wizytacji Apostolskich
  • Virginio Orsini, O.S.Io.Hieros. (16 grudnia 1641) – kardynał-prezbiter S. Maria degli Angeli; protektor Polski
  • Girolamo Grimaldi (13 lipca 1643) - kardynał-prezbiter SS. Trinita al Monte Pincio; arcybiskup Aix
  • Federico Sforza (6 marca 1645) – kardynał-prezbiter S. Pietro in Vincoli; protektor wicekrólestwa Neapolu
  • Benedetto Odescalchi (6 marca 1645) – kardynał-prezbiter S. Onofrio; prefekt Trybunału Apostolskiej Sygnatury Łaski
  • Luigi Omodei (19 lutego 1652) – kardynał-prezbiter S. Alessio
  • Giberto Borromeo (19 lutego 1652) – kardynał-prezbiter SS. Giovanni e Paolo
  • Francesco Albizzi (2 marca 1654) - kardynał-prezbiter S. Maria in Via; kamerling Św. Kolegium Kardynałów
  • Flavio Chigi (9 kwietnia 1657) - kardynał-prezbiter S. Maria del Popolo; superintendent generalny Stolicy Apostolskiej; prefekt Św. Kongregacji Dobrego Rządu; bibliotekarz Św. Kościoła Rzymskiego; archiprezbiter Bazyliki Laterańskiej; prefekt Św. Kongregacji ds. Zdrowia; prefekt Św. Kongregacji ds. Granic Państwa Kościelnego; prefekt Trybunału Apostolskiej Sygnatury Sprawiedliwości; legat w Awinionie
  • Girolamo Buonvisi (9 kwietnia 1657) - kardynał-prezbiter S. Girolamo degli Schiavoni; arcybiskup Lukki; legat w Ferrarze
  • Girolamo Farnese (9 kwietnia 1657) - kardynał-prezbiter S. Agnese fuori le mura
  • Carlo Bonelii (14 stycznia 1664) – kardynał-prezbiter S. Anastasia
  • Neri Corsini (14 stycznia 1664) - kardynał-prezbiter SS. Nereo ed Achilleo; tytularny arcybiskup Damietty
  • Carlo Roberti (15 lutego 1666) – kardynał-prezbiter [bez tytułu]; tytularny arcybiskup Tarsu
  • Innico Caracciolo (15 lutego 1666) - kardynał-prezbiter [bez tytułu]; arcybiskup Neapolu
  • Rinaldo d'Este (16 grudnia 1641) - kardynał-diakon S. Nicola in Carcere Tulliano; protodiakon Św. Kolegium Kardynałów; protektor Francji
  • Angelo Celsi (14 stycznia 1664) - kardynał-diakon S. Giorgio in Velabro; prefekt Św. Kongregacji Soboru Trydenckiego
  • Paolo Savelli (14 stycznia 1664) - kardynał-diakon S. Maria della Scala; legat w Romanii

Wśród elektorów było 60 Włochów i po 2 Francuzów i Niemców

16 elektorów otrzymało kapelusze kardynalskie jeszcze od Urbana VIII, 20 od Innocentego X, a pozostałych 28 od Aleksandra VII.

[edytuj] Nieobecni

Czterech kardynałów (dwóch Hiszpanów, Włoch i Niemiec, wszyscy z nominacji Aleksandra VII) nie uczestniczyło w elekcji:

  • Vitaliano Visconti (15 lutego 1666) - kardynał-prezbiter [bez tytułu]; tytularny arcybiskup Efezu

[edytuj] Frakcje i kandydaci

Najsilniejszą frakcją w kolegium kardynałów była partia nominatów Aleksandra VII, skupiona wokół jego 36-letniego bratanka Flavio Chigi. Liczyła ona 24 purpuratów. Tradycyjnie swoje stronnictwa miały Francja (liderzy: Retz, który po śmierci Mazzariniego pojednał się z Ludwikiem XIV, i d’Este) i Hiszpania (lider Harrach). Pewnymi wpływami wciąż cieszył się Francesco Barberini, choć jego partia zmniejszyła się znacząco od ostatniego konklawe. Nominaci Innocentego X, pozbawieni lidera, byli rozproszeni.

Kandydatem Chigiego był kardynał d’Elci, którego początkowo zgodził się wspierać również ambasador Hiszpanii Astorga. Francuzi natomiast już przed konklawe wybrali na swojego faworyta kardynała Rospigliosi. Choć był on sekretarzem stanu zmarłego papieża, prowadzącego antyfrancuską politykę, był ceniony przez Francuzów za jego starania w celu utrzymywania poprawnych stosunków między Francją a Stolicą Apostolską. Co więcej, uważano, że jako były nuncjusz w Madrycie będzie też możliwy do zaakceptowania przez stronnictwo hiszpańskie. Podobno istotną rolę w zakulisowej kampanii Francuzów na rzecz Rospigliosiego odegrał pochodzący podobnie jak on z Toskanii szpieg i kastrat Atto Melani.

Swoją kandydaturę zamierzał wystawić również Francesco Barberini, który starał się o poparcie Madrytu, jednak z uwagi na jego niepopularność zarówno wśród Rzymian, jak i w kolegium kardynałów, miał on znikome szanse na zwycięstwo.

[edytuj] Przebieg konklawe

Po początkowych wahaniach co do miejsca (Watykan albo Kwirynał) 61 kardynałów zgromadziło się dnia 2 czerwca na Watykanie. Do 10 czerwca do Rzymu przybyło jeszcze trzech kolejnych kardynałów, ustalając ostateczną liczbę elektorów na 64.

Początkowo Chigi forsował z pomocą Hiszpanów kandydaturę d’Elci, nie uzyskała ona jednak wystarczającego poparcia. W międzyczasie Francuz Retz oraz dwóch Włochów z partii francuskiej d’Este i Grimaldi przekonywali stronnictwo hiszpańskie do poparcia Rospigliosiego. Przypominano, że był on nuncjuszem w Madrycie i blisko współpracował z – jakby nie patrzeć - antyfrancuskim papieżem Aleksandrem VII. Argumenty te okazały się przekonujące i kardynał Harrach wraz ze swoim stronnictwem poparł sekretarza stanu, zrywając tym samym sojusz z Chigim. Chigi na wieść o tym wpadł we wściekłość, ale wobec osobliwego sojuszu stronników dwóch wrogich sobie mocarstw katolickich był bezradny, tym bardziej, że nie wszyscy jego stronnicy byli wobec niego w pełni lojalni.

[edytuj] Wybór Klemensa IX

20 czerwca 1667 Giulio Rospigliosi został wybrany na papieża, otrzymując wszystkie głosy z wyjątkiem własnego oraz głosu kardynała Corsiniego, który zagłosował na Flavio Chigiego. Elekt przybrał imię Klemensa IX. Sześć dni później protodiakon Rinaldo d’Elci nałożył tiarę papieską na jego głowę, a 3 lipca odbył się uroczysty ingres nowego papieża do Bazyliki Laterańskiej.

[edytuj] Linki zewnętrzne

Poprzednik
Konklawe 1655		 1667
Klemens IX		 Następca
Konklawe 1669-1670
p • d • e
Papieskie elekcje i konklawe
Elekcje w XI wieku

1061 • 1073 • 1086 • 1088 • 1099
Elekcje w XII wieku

1118 • 1119 • 1124 • 1130 • 1143 • 1144 • 1145 • 1153 • 1154 • 1159 • 1164 (antypapież) • 1168 (antypapież) • 1181 • 1185 • 1187 (Październik) • 1187 (Grudzień) • 1191 • 1198
Elekcje/konklawe w XIII wieku

1216 • 1227 • 1241 • 1243 • 1254 • 1261 • 1264-1265 • 1268-1271 • 1276 (Styczeń) • 1276 (Lipiec) • 1276 (Sierpień-Wrzesień) • 1277 • 1280-1281 • 1285 • 1287-1288 • 1292-1294 • 1294
Konklawe w XIV wieku

1303 • 1304-1305 • 1314-1316 • 1334 • 1342 • 1352 • 1362 • 1370 • 1378 (papież) • 1378 (antypapież) • 1389 • 1394 (antypapież)
Konklawe w XV wieku

1404 • 1406 • 1409 (antypapież) • 1410 (antypapież) • 1417 • 1423 (antypapież) • 1431 • 1447 • 1455 • 1458 • 1464 • 1471 • 1484 • 1492
Konklawe w XVI wieku

1503 (Wrzesień) • 1503 (Październik) • 1513 • 1521-1522 • 1523 • 1534 • 1549-1550 • 1555 (Kwiecień) • 1555 (Maj) • 1559 • 1565-1566 • 1572 • 1585 • 1590 (Wrzesień) • 1590 (Październik-Grudzień) • 1591 • 1592
Konklawe w XVII wieku

1605 (Marzec) • 1605 (Maj) • 1621 • 1623 • 1644 • 1655 • 1667 • 1669-1670 • 1676 • 1689 • 1691 • 1700
Konklawe w XVIII wieku

1721 • 1724 • 1730 • 1740 • 1758 • 1769 • 1774-1775 • 1799-1800
Konklawe w XIX wieku

1823 • 1829 • 1830-1831 • 1846 • 1878
Konklawe w XX wieku

1903 • 1914 • 1922 • 1939 • 1958 • 1963 • 1978 (Sierpień) • 1978 (Październik)
Konklawe w XXI wieku

2005
 
Źródło: „http://pl.wikipedia.org/wiki/Konklawe_1667”
W innych językach