Konklawe 1878

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Konklawe 1878
Sede vacante.svg
Daty i miejsce
18 – 20 lutego 1878
Kaplica Sykstyńska, Rzym
Główne postacie
Dziekan Luigi di San Filippo e Sorso
Kamerling Gioacchino Luigi Pecci
Protoprezbiter Friedrich von Schwarzenberg
Protodiakon Prospero Caterini
Wybory
Liczba głosowań 3
Liczba elektorów
• uczestnicy
• nieobecni

61
3
Wybrany Papież
Leo XIII.jpg
Gioacchino Luigi Pecci
Przybrane imię: Leon XIII

Konklawe 18-20 lutego 1878konklawe, które wybrało Leona XIII na następcę Piusa IX. Było to ostatnie konklawe, na którym doszło do wyboru papieża w procedurze akcesu.

Śmierć Piusa IX i przygotowania do konklawe[edytuj | edytuj kod]

Pius IX zmarł 7 lutego 1878 roku. po 31 latach i 7 miesiącach pontyfikatu. Niespełna 8 lat wcześniej Włochy dokonały aneksji Państwa Kościelnego wraz z Rzymem. Pius IX nie uznał tego i ogłosił się „więźniem Watykanu”. Kardynałowie obawiali się, czy w niekorzystnej sytuacji politycznej konklawe będzie mogło odbyć się w Rzymie w atmosferze spokoju i wolności. Rozważano przeniesienie konklawe na Maltę lub do Hiszpanii. Kamerling Pecci oraz subdziekan di Pietro zdołali jednak uzyskać od rządu włoskiego odpowiednie gwarancje, wobec czego zadecydowano, że konklawe odbędzie się na Watykanie.

Lista elektorów[edytuj | edytuj kod]

Na konklawe przybyło 61 z 64 kardynałów:

  • Camillo di Pietro (Włochy; 19 grudnia 1853) – kardynał biskup Porto e Santa Ruffina; subdziekan Świętego Kolegium Kardynałów; protektor Portugalii
  • Carlo Sacconi (Włochy; 27 września 1861) – kardynał biskup Palestriny; prodatariusz Jego Świątobliwości
  • Filippo Maria Guidi, O.P. (Włochy; 21 grudnia 1863) – kardynał biskup Frascati; prefekt Świętej Kongregacji ds. Kościelnych Immunitetów
  • Fabio Maria Asquini (Włochy; 22 stycznia 1844) – kardynał prezbiter S. Lorenzo in Lucina; sekretarz ds. Brewe Apostolskich
  • Gioacchino Pecci (Włochy; 19 grudnia 1853) – kardynał prezbiter S. Crisogono; kamerling Świętego Kościoła Rzymskiego; arcybiskup Perugii
  • Antonino de Luca (Włochy; 21 grudnia 1863) – kardynał prezbiter Ss. IV Coronati; prefekt Świętej Kongregacji Indeksu
  • Jean-Baptiste Pitra, O.S.B. (Francja; 21 grudnia 1863) – kardynał prezbiter S. Callisto; bibliotekarz Świętego Kościoła Rzymskiego
  • Innocenzo Ferrieri (Włochy; 13 marca 1868) – kardynał prezbiter S. Cecilia; prefekt Świętej Kongregacji ds. Biskupów i Zakonników; prefekt Świętej Kongregacji ds. Dyscypliny Zakonnej; kamerling Świętego Kolegium Kardynałów
  • Giuseppe Berardi (Włochy; 13 marca 1868) – kardynał prezbiter Ss. Marcellino e Pietro
  • Raffaele Monaco La Valletta (Włochy; 13 marca 1868) – kardynał prezbiter S. Croce in Gerusalemme; wikariusz generalny diecezji rzymskiej; prefekt Świętej Kongregacji ds. Rezydencji Biskupów; tytularny arcybiskup Heraklei; komendatariusz opactwa terytorialnego Subiaco
  • Alessandro Franchi (Włochy; 22 grudnia 1873) – kardynał prezbiter S. Maria in Trastevere; prefekt generalny Świętej Kongregacji Rozkrzewiania Wiary; prefekt Świętej Kongregacji ds. Obrządków Wschodnich
  • Luigi Oreglia di Santo Stefano (Włochy; 22 grudnia 1873) – kardynał prezbiter S. Anastasia; prefekt Świętej Kongregacji ds. Odpustów i Świętych Relikwii; komendatariusz opactwa terytorialnego Tre Fontane
  • János Simor (Austro-Węgry; 22 grudnia 1873) – kardynał prezbiter S. Bartolomeo all’Isola; arcybiskup Esztergom i prymas Węgier
  • Tommaso Martinelli, O.E.S.A. (Włochy; 22 grudnia 1873) – kardynał prezbiter S. Prisca; prefekt Świętej Kongregacji ds. Obrzędów
  • Pietro Giannelli (Włochy; 15 marca 1875) – kardynał prezbiter S. Agnese fuori le mura; przewodniczący Najwyższej Rady do Spraw Publicznych
  • Bartolomeo D'Avanzo (Włochy; 3 kwietnia 1876) – kardynał prezbiter S. Susanna; biskup Calvi e Teano
  • Edward Henry Howard (Wielka Brytania; 12 marca 1877) – kardynał prezbiter Ss. Giovanni e Paolo
  • Luigi Serafini (Włochy; 12 marca 1877) – kardynał prezbiter S. Girolamo degli Schiavoni; biskup Viterbo e Toscanella
  • Vincenzo Moretti (Włochy; 28 grudnia 1877) – kardynał prezbiter S. Sabina; arcybiskup Rawenny
  • Teodolfo Mertel (Włochy; 15 marca 1858) – kardynał diakon S. Eustachio; prefekt Trybunału Apostolskiej Sygnatury Sprawiedliwości
  • Domenico Consolini (Włochy; 22 grudnia 1866) – kardynał diakon S. Maria in Domnica; prefekt ds. ekonomicznych Świętej Kongregacji Rozkrzewiania Wiary
  • Bartolomeo Pacca (Włochy; 15 marca 1875) – kardynał diakon S. Maria in Portico
  • Lorenzo Nina (Włochy; 12 marca 1877) – kardynał diakon S. Angelo in Pescheria; prefekt Świętej Kongregacji ds. Studiów
  • Enea Sbarretti (Włochy; 12 marca 1877) – kardynał diakon S. Maria ad Martyres

Trzydziestu ośmiu elektorów pochodziło z Włoch, ośmiu z Francji, pięciu z Austro-Węgier (w tym trzech Niemców; Węgier i Chorwat), czterech z Hiszpanii, dwóch z Wielkiej Brytanii, dwóch z Niemiec (w tym Polak Halka-Ledóchowski), po jednym z Belgii i z Portugalii. Czterech mianował jeszcze Grzegorz XVI, pozostali byli nominatami Piusa IX.

Nieobecni[edytuj | edytuj kod]

Trzech kardynałów, wszyscy z nominacji Piusa IX:

  • Paul Cullen (Wielka Brytania; 22 grudnia 1866) – kardynał prezbiter S. Pietro in Montorio; arcybiskup Dublina

Kandydaci na papieża[edytuj | edytuj kod]

Po najdłuższym w historii, prawie 32-letnim pontyfikacie Piusa IX wszyscy kardynałowie opowiadali się za wyborem papieża w starszym wieku (co najmniej 65 lat), którego pontyfikat byłby znacznie krótszy, „przejściowy”. Po raz pierwszy od XVI wieku wśród kandydatów wymieniano także kardynałów spoza Italii (np. Brytyjczyka Manninga), większość elektorów opowiadała się jednak za zachowaniem dotychczasowej tradycji i wyborem któregoś z Włochów. Za głównych papabile uchodzili kardynałowie Bilio i Pecci. Ten pierwszy był konserwatystą i bliskim współpracownikiem zmarłego papieża, natomiast drugi uchodził za liberała. Większość kardynałów życzyła sobie papieża bardziej otwartego i elastycznego niż Pius IX.

Początek konklawe[edytuj | edytuj kod]

Konklawe rozpoczęło się 18 lutego z udziałem 59 elektorów. Kardynał Donnet przybył 19 lutego rano, a kardynał Cardoso tego samego dnia wieczorem, już po drugim głosowaniu. Co niezwykłe, po jego zakończeniu wyniki głosowań zostały podane do publicznej wiadomości. W dwóch pierwszych głosowaniach najwięcej głosów dostali:

a) 18 lutego wieczorem:

  • Pecci – 23
  • Bilio – 7
  • Franchi i de Luca – po 5
  • Monaco – 4
  • Reszta (5 innych kandydatów) – 15

b) 19 lutego:

  • Pecci – 34
  • Bilio – 7
  • Panebianco i Monaco – po 4
  • Franchi i De Luca – po 3
  • Martinelli i Simeoni – po 2
  • Ledóchowski – 1 (głos kard. Deschamps z Belgii, który chciał uhonorować Polaka za jego postawę w czasie Kulturkampfu)

Wybór Leona XIII[edytuj | edytuj kod]

W porannym głosowaniu 20 lutego były następujące wyniki:

  • Pecci – 44
  • Bilio – 5
  • Panebianco – 3
  • Monaco, Martinelli i Simeoni – po 2
  • Schwarzenberg, Ferreri i Canossa – po 1

68-letni kardynał Pecci dostał zatem o 3 głosy więcej niż wymagane 2/3. Nowy papież przybrał imię Leona XIII na cześć Leona XII. Koronacja papieska odbyła się 3 marca 1878 w kaplicy Sykstyńskiej zamiast w bazylice św. Piotra bo antyklerykalny rząd obawiał się demonstracji na cześć papieża.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ambogio Piazzoni „Historia wyboru papieży”, Kraków 2003
  • K. R. Prokop „Polscy kardynałowie”, WAM 2001

Uzupełniające źródła internetowe[edytuj | edytuj kod]