Konklawe 1903

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Konklawe 31 lipca – 4 sierpnia 1903konklawe, które wybrało Piusa X na następcę Leona XIII. Było to ostatnie konklawe, w trakcie którego doszło do zgłoszenia przez mocarstwo katolickie oficjalnej ekskluzywy wobec jednego z kandydatów na papieża.

Spis treści

Lista uczestników [edytuj]

W konklawe wzięło udział 62 z 64 kardynałów:

  • Angelo Di Pietro (Włochy; 16 stycznia 1893) – kardynał-prezbiter S. Alessio; pro-datariusz Jego Świątobliwości
  • Kolos Ferenc Vaszary, O.S.B.Hung. (Austro-Węgry; 16 stycznia 1893) – kardynał-prezbiter SS. Silvestro e Martino ai Monti; arcybiskup Esztergom i prymas Węgier
  • Domenico Ferrata (Włochy; 22 czerwca 1896) – kardynał-prezbiter S. Prisca; prefekt Św. Kongregacji ds. Biskupów i Zakonów
  • Serafino Cretoni (Włochy; 22 czerwca 1896) – kardynał-prezbiter S. Maria sopra Minerva; prefekt Św. Kongregacji ds. Obrzędów
  • Pierre-Hector Coullie (Francja; 19 kwietnia 1897) – kardynał-prezbiter SS. Trinita al Monte Pincio; arcybiskup Lyonu i prymas Galii
  • Francesco di Paola Cassetta (Włochy; 19 czerwca 1899) – kardynał-prezbiter S. Crisogono; komendatariusz diakonii SS. Vite, Modesto e Crescenzia
  • Pietro Respighi (Włochy; 19 czerwca 1899) – kardynał-prezbiter SS. IV Coronati; wikariusz generalny diecezji rzymskiej; przewodniczący Św. Kongregacji ds. Wizytacji Apostolskich; prefekt Św. Kongregacji ds. Rezydencji Biskupów; przewodniczący Papieskiej Komisji ds. Archeologii Sakralnej
  • Casimiro Gennari (Włochy; 15 kwietnia 1901) – kardynał-prezbiter S. Marcello
  • Giulio Boschi (Włochy; 15 kwietnia 1901) – kardynał-prezbiter S. Lorenzo in Panisperna; arcybiskup Ferrary
  • Andrea Aguti (Włochy; 22 czerwca 1903) – kardynał-prezbiter [bez tytułu]
  • Emilio Taliani (Włochy; 22 czerwca 1903) – kardynał-prezbiter [bez tytułu]
  • Andreas Steinhuber, S.J. (Niemcy; 16 stycznia 1893) – kardynał-diakon S. Agata alla Suburra; prefekt Św. Kongregacji Indeksu
  • Francesco Segna (Włochy; 18 maja 1894) – kardynał-diakon S. Maria in Portico; archiwista Stolicy Apostolskiej
  • Raffaele Pierotti, O.P. (Włochy; 30 listopada 1896) – kardynał-diakon SS. Cosma e Damiano; przewodniczący Komisji ds. Oceny Nowych Instytutów
  • Luigi Tripepi (Włochy; 15 kwietnia 1901) – kardynał-diakon S. Maria in Domnica; prefekt Św. Kongregacji ds. Odpustów i Świętych Relikwii
  • Felice Cavagnis (Włochy; 15 kwietnia 1901) – kardynał-diakon S. Maria ad Martyres

38 elektorów pochodziło z Włoch, 7 z Francji, po 5 z Austro-Węgier (w tym Polak Jan Puzyna) i Hiszpanii, 3 z Niemiec i po 1 z Portugalii, Belgii, Wielkiej Brytanii i USA. Wszyscy byli nominatami Leona XIII z wyjątkiem dziekana Luigi Oreglia di Santo Stefano, którego mianował jeszcze Pius IX.

Nieobecni [edytuj]

2 Kardynałów, obaj z nominacji Leona XIII:

Początek konklawe [edytuj]

Po śmierci papieża Leona XIII (20 lipca 1903 roku) w Kaplicy Sykstyńskiej w dniu 31 lipca zebrało się konklawe. Niekwestionowanym faworytem był wówczas kardynał Rampolla, o którym jeszcze za życia Leona XIII mówiono jako o potencjalnym następcy św. Piotra. Rampolla był oskarżany przez swych przeciwników o przynależność do loży masońskiej.

Weto cesarza Austrii [edytuj]

Gdy 2 sierpnia przystępowano do kolejnego głosowania, o głos poprosił książę biskup Krakowa, kard. Jan Kniaź z Kozielskich Puzyna. "Mam zaszczyt - mówił - (...) podać do wiadomości w imieniu oraz na podstawie autorytetu jego Apostolskiego Majestatu Franciszka Józefa (...), że Jego Majestat, zamierzając skorzystać ze starożytnego prawa i przywileju, oznajmia wykluczające weto przeciwko najdostojniejszemu mojemu panu kardynałowi Marianowi Rampolli del Tindaro." Gdy do głosu doszedł Luigi Oreglia, będący dziekanem, oznajmił: "Ta informacja nie może być przyjęta ani z tytułu oficjalnego, ani z tytułu nieoficjalnego, i nie będzie brana pod uwagę." Wielu kardynałów tę decyzję oklaskiwało, podczas gdy francuski kardynał, Desire Mathieu, krzyknął nawet "Brawo!". Po tym wszystkim wstał kard. Rampolla i odrzekł: "Przykro mi, że przez władzę świecką został dokonany poważny zamach na wolność Kościoła w zakresie papieskich wyborów oraz na godność Świętego Kolegium, i ja się temu energicznie sprzeciwiam."

Był to chwilowy moment, kiedy kolegium w przypływie współczucia, oddało więcej głosów na Rampollę, lecz zarazem był to ostatni moment blasku tego kardynała, ponieważ po czwartym głosowaniu, kiedy to osiągnął pułap 30 głosów, zaczął spadać z każdym kolejnym głosowaniem na rzecz kard. Giuseppe Sarto.

Wyniki głosowań [edytuj]

Poniżej wyniki poszczególnych głosowań[1]:

  • Pierwsze (1 sierpnia rano):

- Rampolla - 24 głosy

- Gotti - 17

- Sarto - 5

- S. Vanutelli - 4

- Oreglia, di Pietro i Capeceltaro - po 2

- Agliardi, Cassetta, Richelmy, Portanova, Ferrata i Segna - po 1

  • Drugie (1 sierpnia po południu):

- Rampolla - 29

- Gotti - 16

- Sarto - 10

- Richelmy - 3

- Capecelatro - 2

- S. Vanutelli i Segna - po 1

  • Trzecie (2 sierpnia rano, w jego trakcie zgłoszenie weta przez Puzynę):

- Rampolla - 29

- Sarto - 21

- Gotti - 9

- Oreglia, di Pietro i Capecelatro - po 1

  • Czwarte (2 sierpnia po południu):

- Rampolla - 30

- Sarto - 24

- Gotti - 3

- Oreglia i di Pietro - po 2

- Capecelatro - 1

  • Piąte (3 sierpnia rano, jeden głos nieważny):

- Sarto - 27

- Rampolla - 24

- Gotti - 6

- Oreglia, Capecelatro, di Pietro i Prisco - po 1

  • Szóste (3 sieprnia po południu, nadal jeden głos nieważny):

- Sarto - 35

- Rampolla - 16

- Gotti - 7

- Oreglia - 2

- Capecelatro - 1

  • Siódme (4 sierpnia rano):

- Sarto - 50

- Rampolla - 10

- Gotti - 2

Wybór [edytuj]

4 sierpnia na tron Piotrowy wybrano kardynała Giuseppe Melchiorre Sarto, czyli papieża Piusa X, który w 1904 roku wydał Konstytucję Apostolską "Commisium nobis", w której potępił i zakazał pod groźbą ekskomuniki stosowania ekskluzywy państwowej.

Przypisy

  1. Cesare De Agostini "Konklawe XX wieku. Kulisy wyborów papieży", Wyd. M, Kraków 2005, s. 320

Linki zewnętrzne [edytuj]

Poprzednie
Konklawe 1878
Wybrany papież:
Św.Pius X
Następne
Konklawe 1914