Konklawe 1903

Z Wikipedii

Skocz do: nawigacji, szukaj

Konklawe 31 VII - 4 VIII - konklawe, które wybrało Piusa X na następcę Leona XIII. Było to ostatnie konklawe, w trakcie którego doszło do zgłoszenia przez mocarstwo katolickie oficjalnej ekskluzywy wobec jednego z kandydatów na papieża.

Spis treści

[edytuj] Lista uczestników

W konklawe wzięło udział 62 z 64 kardynałów:

  • Vincenzo Vannutelli (Włochy; 30 grudnia 1889) – kardynał-biskup Palestriny; komendatariusz kościoła prezbiterialnego S. Silvestro in Capite; prefekt Św. Kongregacji Soboru Trydenckiego;prefekt Św. Kongregacji Kościelnych Immunitetów; archiprezbiter Bazyliki Liberiańskiej
  • Angelo Di Pietro (Włochy; 16 stycznia 1893) – kardynał-prezbiter S. Alessio; pro-datariusz Jego Świątobliwości
  • Kolos Ferenc Vaszary, O.S.B.Hung. (Austro-Węgry; 16 stycznia 1893) – kardynał-prezbiter SS. Silvestro e Martino ai Monti; arcybiskup Esztergom i prymas Węgier
  • Domenico Ferrata (Włochy; 22 czerwca 1896) – kardynał-prezbiter S. Prisca; prefekt Św. Kongregacji ds. Biskupów i Zakonów
  • Serafino Cretoni (Włochy; 22 czerwca 1896) – kardynał-prezbiter S. Maria sopra Minerva; prefekt Św. Kongregacji ds. Obrzędów
  • Pierre-Hector Coullie (Francja; 19 kwietnia 1897) – kardynał-prezbiter SS. Trinita al Monte Pincio; arcybiskup Lyonu i prymas Galii
  • Francesco di Paola Cassetta (Włochy; 19 czerwca 1899) – kardynał-prezbiter S. Crisogono; komendatariusz diakonii SS. Vite, Modesto e Crescenzia
  • Pietro Respighi (Włochy; 19 czerwca 1899) – kardynał-prezbiter SS. IV Coronati; wikariusz generalny diecezji rzymskiej; przewodniczący Św. Kongregacji ds. Wizytacji Apostolskich; prefekt Św. Kongregacji ds. Rezydencji Biskupów
  • Casimiro Gennari (Włochy; 15 kwietnia 1901) – kardynał-prezbiter S. Marcello
  • Giulio Boschi (Włochy; 15 kwietnia 1901) – kardynał-prezbiter S. Lorenzo in Panisperna; arcybiskup Ferrary
  • Andrea Aguti (Włochy; 22 czerwca 1903) – kardynał-prezbiter [bez tytułu]
  • Emilio Taliani (Włochy; 22 czerwca 1903) – kardynał-prezbiter [bez tytułu]
  • Andreas Steinhuber, S.J. (Niemcy; 16 stycznia 1893) – kardynał-diakon S. Agata alla Suburra; prefekt Św. Kongregacji Indeksu
  • Francesco Segna (Włochy; 18 maja 1894) – kardynał-diakon S. Maria in Portico; archiwista Stolicy Apostolskiej
  • Raffaele Pierotti, O.P. (Włochy; 30 listopada 1896) – kardynał-diakon SS. Cosma e Damiano
  • Luigi Tripepi (Włochy; 15 kwietnia 1901) – kardynał-diakon S. Maria in Domnica; prefekt Św. Kongregacji ds. Odpustów i Świętych Relikwii
  • Felice Cavagnis (Włochy; 15 kwietnia 1901) – kardynał-diakon S. Maria ad Martyres

38 elektorów pochodziło z Włoch, 7 z Francji, po 5 z Austro-Węgier (w tym Polak Jan Puzyna) i Hiszpanii, 3 z Niemiec i po 1 z Portugalii, Belgii, Wielkiej Brytanii i USA. Wszyscy byli nominatami Leona XIII z wyjątkiem dziekana Luigi Oreglia di Santo Stefano, którego mianował jeszcze Pius IX.

[edytuj] Nieobecni

2 Kardynałów, obaj z nominacji Leona XIII:

[edytuj] Początek konklawe

Po śmierci papieża Leona XIII (20 lipca 1903 roku) w Kaplicy Sykstyńskiej w dniu 31 lipca zebrało się konklawe. Niekwestionowanym faworytem był wówczas kardynał Rampolla, o którym jeszcze za życia Leona XIII mówiono jako o potencjalnym następcy św. Piotra. Rampolla był oskarżany przez swych przeciwników o przynależność do loży masońskiej.

[edytuj] Weto cesarza Austrii

Gdy 2 sierpnia przystępowano do kolejno głosowania, o głos poprosił książę biskup Krakowa, kard. Jan Kniaź z Kozielskich Puzyna. "Mam zaszczyt - mówił - (...) podać do wiadomości w imieniu oraz na podstawie autorytetu jego Apostolskiego Majestatu Franciszka Józefa (...), że Jego Majestat, zamierzając skorzystać ze starożytnego prawa i przywileju, oznajmia wykluczające weto przeciwko najdostojniejszemu mojemu panu kardynałowi Marianowi Rampolli del Tindaro." Gdy do głosu doszedł Luigi Oreglia, będący dziekanem, oznajmił: "Ta informacja nie może być przyjęta ani z tytułu oficjalnego, ani z tytułu nieoficjalnego, i nie będzie brana pod uwagę." Wielu kardynałów tę decyzję oklaskiwało, podczas gdy francuski kardynał, Desire Mathieu, krzyknął nawet "Brawo!". Po tym wszystkim wstał kard. Rampolla i odrzekł: "Przykro mi, że przez władzę świecką został dokonany poważny zamach na wolność Kościoła w zakresie papieskich wyborów oraz na godność Świętego Kolegium, i ja się temu energicznie sprzeciwiam."

Był to chwilowy moment, kiedy kolegium w przypływie współczucia, oddało więcej głosów na Rampollego, lecz zarazem był to ostatni moment blasku tego kardynała, ponieważ po czwartym głosowaniu, kiedy to osiągnął pułap 30 głosów, zaczął spadać z każdym kolejnym głosowaniem na rzecz kard. Giuseppe Sarto.

[edytuj] Wyniki głosowań

Poniżej wyniki poszczególnych głosowań[1]:

  • Pierwsze (1 sierpnia rano):

- Rampolla - 24 głosy

- Gotti - 17

- Sarto - 5

- S. Vanutelli - 4

- Oreglia, di Pietro i Capeceltaro - po 2

- Agliardi, Cassetta, Richelmy, Portanova, Ferrata i Segna - po 1

  • Drugie (1 sierpnia po południu):

- Rampolla - 29

- Gotti - 16

- Sarto - 10

- Richelmy - 3

- Capecelatro - 2

- S. Vanutelli i Segna - po 1

  • Trzecie (2 sierpnia rano, w jego trakcie zgłoszenie weta przez Puzynę):

- Rampolla - 29

- Sarto - 21

- Gotti - 9

- Oreglia, di Pietro i Capecelatro - po 1

  • Czwarte (2 sierpnia po południu):

- Rampolla - 30

- Sarto - 24

- Gotti - 3

- Oreglia i di Pietro - po 2

- Capecelatro - 1

  • Piąte (3 sierpnia rano, jeden głos nieważny):

- Sarto - 27

- Rampolla - 24

- Gotti - 6

- Oreglia, Capecelatro, di Pietro i Prisco - po 1

  • Szóste (3 sieprnia po południu, nadal jeden głos nieważny):

- Sarto - 35

- Rampolla - 16

- Gotti - 7

- Oreglia - 2

- Capecelatro - 1

  • Siódme (4 sierpnia rano):

- Sarto - 50

- Rampolla - 10

- Gotti - 2

[edytuj] Wybór

4 sierpnia na tron Piotrowy wybrano kardynała Giuseppe Melchiorre Sarto, czyli papieża Piusa X, który w 1904 roku wydał Konstytucję Apostolską "Commisium nobis", w której potępił i zakazał pod groźbą ekskomuniki stosowania ekskluzywy państwowej.

[edytuj] Linki zewnętrzne

Przypisy

  1. ↑ Cesare De Agostini "Konklawe XX wieku. Kulisy wyborów papieży", Wyd. M, Kraków 2005, s. 320
Poprzednik
Konklawe 1878		 Konklawe 1903
Św.Pius X		 Następca
Konklawe 1914
p • d • e
Papieskie elekcje i konklawe
Elekcje w XI wieku

1061 • 1073 • 1086 • 1088 • 1099
Elekcje w XII wieku

1118 • 1119 • 1124 • 1130 • 1143 • 1144 • 1145 • 1153 • 1154 • 1159 • 1164 (antypapież) • 1168 (antypapież) • 1181 • 1185 • 1187 (Październik) • 1187 (Grudzień) • 1191 • 1198
Elekcje/konklawe w XIII wieku

1216 • 1227 • 1241 • 1243 • 1254 • 1261 • 1264-1265 • 1268-1271 • 1276 (Styczeń) • 1276 (Lipiec) • 1276 (Sierpień-Wrzesień) • 1277 • 1280-1281 • 1285 • 1287-1288 • 1292-1294 • 1294
Konklawe w XIV wieku

1303 • 1304-1305 • 1314-1316 • 1334 • 1342 • 1352 • 1362 • 1370 • 1378 (papież) • 1378 (antypapież) • 1389 • 1394 (antypapież)
Konklawe w XV wieku

1404 • 1406 • 1409 (antypapież) • 1410 (antypapież) • 1417 • 1423 (antypapież) • 1431 • 1447 • 1455 • 1458 • 1464 • 1471 • 1484 • 1492
Konklawe w XVI wieku

1503 (Wrzesień) • 1503 (Październik) • 1513 • 1521-1522 • 1523 • 1534 • 1549-1550 • 1555 (Kwiecień) • 1555 (Maj) • 1559 • 1565-1566 • 1572 • 1585 • 1590 (Wrzesień) • 1590 (Październik-Grudzień) • 1591 • 1592
Konklawe w XVII wieku

1605 (Marzec) • 1605 (Maj) • 1621 • 1623 • 1644 • 1655 • 1667 • 1669-1670 • 1676 • 1689 • 1691 • 1700
Konklawe w XVIII wieku

1721 • 1724 • 1730 • 1740 • 1758 • 1769 • 1774-1775 • 1799-1800
Konklawe w XIX wieku

1823 • 1829 • 1830-1831 • 1846 • 1878
Konklawe w XX wieku

1903 • 1914 • 1922 • 1939 • 1958 • 1963 • 1978 (Sierpień) • 1978 (Październik)
Konklawe w XXI wieku

2005
 
Źródło: „http://pl.wikipedia.org/wiki/Konklawe_1903”