Konklawe 1903

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Konklawe 1903
Sede vacante.svg
Daty i miejsce
31 lipca – 4 sierpnia 1903
Kaplica Sykstyńska, Rzym
Główne postacie
Dziekan Luigi Oreglia di Santo Stefano
Kamerling Luigi Oreglia di Santo Stefano
Protoprezbiter José Sebastião Neto
Protodiakon Luigi Macchi
Wybory
Liczba głosowań 7
Liczba elektorów
• uczestnicy
• nieobecni

62
2
Ekskluzywa Jan Puzyna
w imieniu Franciszka Józefa I
wobec Mariana Rampolla del Tindara
Wybrany Papież
Papst Pius X-01..jpg
Giuseppe Melchiorre Sarto
Przybrane imię: Pius X

Konklawe 31 lipca – 4 sierpnia 1903konklawe, które wybrało Piusa X na następcę Leona XIII. Było to ostatnie konklawe, w trakcie którego doszło do zgłoszenia przez mocarstwo katolickie oficjalnej ekskluzywy wobec jednego z kandydatów na papieża.

Lista uczestników[edytuj | edytuj kod]

W konklawe wzięło udział 62 z 64 kardynałów:

  • Vincenzo Vannutelli (Włochy; 30 grudnia 1889) – kardynał biskup Palestriny; komendatariusz kościoła prezbiterialnego S. Silvestro in Capite; prefekt Świętej Kongregacji ds. Soboru Trydenckiego; prefekt Świętej Kongregacji ds. Kościelnych Immunitetów; archiprezbiter Bazyliki Liberiańskiej; protektor Portugalii
  • Mario Mocenni (Włochy; 16 stycznia 1893) – kardynał biskup Sabiny
  • Alfonso Capecelatro, Orat. (Włochy; 27 lipca 1885) – kardynał prezbiter S. Maria del Popolo; bibliotekarz Świętego Kościoła Rzymskiego; arcybiskup Kapui
  • Angelo Di Pietro (Włochy; 16 stycznia 1893) – kardynał prezbiter S. Alessio; prodatariusz Jego Świątobliwości
  • Kolos Ferenc Vaszary, O.S.B.Hung. (Austro-Węgry; 16 stycznia 1893) – kardynał prezbiter Ss. Silvestro e Martino ai Monti; arcybiskup Esztergom i prymas Węgier
  • Domenico Ferrata (Włochy; 22 czerwca 1896) – kardynał prezbiter S. Prisca; prefekt Świętej Kongregacji ds. Biskupów i Zakonników
  • Serafino Cretoni (Włochy; 22 czerwca 1896) – kardynał prezbiter S. Maria sopra Minerva; prefekt Świętej Kongregacji ds. Obrzędów
  • Pierre-Hector Coullie (Francja; 19 kwietnia 1897) – kardynał prezbiter SS. Trinita al Monte Pincio; arcybiskup Lyonu i prymas Galii
  • Francesco di Paola Cassetta (Włochy; 19 czerwca 1899) – kardynał prezbiter S. Crisogono; komendatariusz diakonii Ss. Vito, Modesto e Crescenzia
  • Pietro Respighi (Włochy; 19 czerwca 1899) – kardynał prezbiter SS. IV Coronati; wikariusz generalny diecezji rzymskiej; prefekt Świętej Kongregacji ds. Rezydencji Biskupów; przewodniczący Papieskiej Komisji ds. Archeologii Sakralnej
  • Casimiro Gennari (Włochy; 15 kwietnia 1901) – kardynał prezbiter S. Marcello
  • Giulio Boschi (Włochy; 15 kwietnia 1901) – kardynał prezbiter S. Lorenzo in Panisperna; arcybiskup Ferrary
  • Carlo Nocella (Włochy; 22 czerwca 1903) – kardynał prezbiter S. Callisto
  • Andrea Aguti (Włochy; 22 czerwca 1903) – kardynał prezbiter bez tytułu
  • Emilio Taliani (Włochy; 22 czerwca 1903) – kardynał prezbiter bez tytułu
  • Luigi Macchi (Włochy; 11 lutego 1889) – kardynał diakon S. Maria in Via lata; protodiakon Świętego Kolegium Kardynałów; sekretarz ds. Brewe Apostolskich; administrator opactwa Subiaco
  • Andreas Steinhuber, S.J. (Niemcy; 16 stycznia 1893) – kardynał diakon S. Agata alla Suburra; prefekt Świętej Kongregacji Indeksu
  • Francesco Segna (Włochy; 18 maja 1894) – kardynał diakon S. Maria in Portico; archiwista Stolicy Apostolskiej
  • Raffaele Pierotti, O.P. (Włochy; 30 listopada 1896) – kardynał diakon Ss. Cosma e Damiano; przewodniczący Komisji ds. Oceny Nowych Instytutów
  • Luigi Tripepi (Włochy; 15 kwietnia 1901) – kardynał diakon S. Maria in Domnica; prefekt Świętej Kongregacji ds. Odpustów i Świętych Relikwii
  • Felice Cavagnis (Włochy; 15 kwietnia 1901) – kardynał diakon S. Maria ad Martyres

Trzydziestu ośmiu elektorów pochodziło z Włoch, siedmiu z Francji, po pięciu z Austro-Węgier (w tym Polak Jan Puzyna) i Hiszpanii, trzech z Niemiec i po jednym z Portugalii, Belgii, Wielkiej Brytanii i USA. Wszyscy byli nominatami Leona XIII z wyjątkiem dziekana Luigi Oreglia di Santo Stefano, którego mianował jeszcze Pius IX.

Nieobecni[edytuj | edytuj kod]

Dwóch Kardynałów, obaj z nominacji Leona XIII:

Początek konklawe[edytuj | edytuj kod]

Po śmierci papieża Leona XIII (20 lipca 1903 roku) w Kaplicy Sykstyńskiej w dniu 31 lipca zebrało się konklawe. Niekwestionowanym faworytem był wówczas kardynał Rampolla, o którym jeszcze za życia Leona XIII mówiono jako o potencjalnym następcy św. Piotra. Rampolla był oskarżany przez swych przeciwników o przynależność do loży masońskiej.

Weto cesarza Austrii[edytuj | edytuj kod]

Gdy 2 sierpnia przystępowano do kolejnego głosowania, o głos poprosił biskup Krakowa, kard. Jan Puzyna. "Mam zaszczyt – mówił – (...) podać do wiadomości w imieniu oraz na podstawie autorytetu jego Apostolskiego Majestatu Franciszka Józefa (...), że Jego Majestat, zamierzając skorzystać ze starożytnego prawa i przywileju, oznajmia wykluczające weto przeciwko najdostojniejszemu mojemu panu kardynałowi Marianowi Rampolli del Tindaro." Gdy do głosu doszedł Luigi Oreglia, będący dziekanem, oznajmił: "Ta informacja nie może być przyjęta ani z tytułu oficjalnego, ani z tytułu nieoficjalnego, i nie będzie brana pod uwagę." Wielu kardynałów tę decyzję oklaskiwało, podczas gdy francuski kardynał, Desire Mathieu, krzyknął nawet "Brawo!". Po tym wszystkim wstał kard. Rampolla i odrzekł: "Przykro mi, że przez władzę świecką został dokonany poważny zamach na wolność Kościoła w zakresie papieskich wyborów oraz na godność Świętego Kolegium, i ja się temu energicznie sprzeciwiam."

Mimo weta, w następnym głosowaniu Rampolla dostał aż 30 głosów, ale od tego momentu systematycznie tracił głosy na rzecz Giuseppe Sarto z Wenecji.

Wyniki głosowań[edytuj | edytuj kod]

Poniżej wyniki poszczególnych głosowań[1]:

  • Pierwsze (1 sierpnia rano):

– Rampolla – 24 głosy

– Gotti – 17

– Sarto – 5

– S. Vanutelli – 4

– Oreglia, di Pietro i Capeceltaro – po 2

– Agliardi, Cassetta, Richelmy, Portanova, Ferrata i Segna – po 1

  • Drugie (1 sierpnia po południu):

– Rampolla – 29

– Gotti – 16

– Sarto – 10

– Richelmy – 3

– Capecelatro – 2

– S. Vanutelli i Segna – po 1

  • Trzecie (2 sierpnia rano, w jego trakcie zgłoszenie weta przez Puzynę):

– Rampolla – 29

– Sarto – 21

– Gotti – 9

– Oreglia, di Pietro i Capecelatro – po 1

  • Czwarte (2 sierpnia po południu):

– Rampolla – 30

– Sarto – 24

– Gotti – 3

– Oreglia i di Pietro – po 2

– Capecelatro – 1

  • Piąte (3 sierpnia rano, jeden głos nieważny):

– Sarto – 27

– Rampolla – 24

– Gotti – 6

– Oreglia, Capecelatro, di Pietro i Prisco – po 1

  • Szóste (3 sieprnia po południu, nadal jeden głos nieważny):

– Sarto – 35

– Rampolla – 16

– Gotti – 7

– Oreglia – 2

– Capecelatro – 1

  • Siódme (4 sierpnia rano):

– Sarto – 50

– Rampolla – 10

– Gotti – 2

Wybór[edytuj | edytuj kod]

4 sierpnia na tron Piotrowy wybrano kardynała Giuseppe Melchiorre Sarto, czyli papieża Piusa X, który w 1904 roku wydał Konstytucję Apostolską "Commisium nobis", w której potępił i zakazał pod groźbą ekskomuniki stosowania ekskluzywy państwowej.

Przypisy

  1. Cesare De Agostini "Konklawe XX wieku. Kulisy wyborów papieży", Wyd. M, Kraków 2005, s. 320

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]