Konklawe 1922

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Konklawe 2-6 lutego 1922 – konklawe, które wybrało Piusa XI na następcę Benedykta XV.

Spis treści

Początek obrad [edytuj]

Po śmierci papieża Benedykta XV (22 stycznia 1922), w dniu 2 lutego zebrało się konklawe. W czasie mszy „Pro eligendo Papa”, inaugurującej konklawe przyszły kardynał Aurelio Galli mówił w kazaniu, że po wojnie, która zdegenerowała obyczaje, potrzebny jest papież zdolny do tego, aby podjąć starania o utrwalenie pokoju, leczyć dusze i dbać o Kościół dając mu dobre duchowieństwo, katolickie szkoły i prasę oraz wspierając misje.

Lista uczestników [edytuj]

W konklawe uczestniczyło 53 z 60 kardynałów, w tym 5 nominatów Leona XIII, 21 nominatów Piusa X i 27 nominatów Benedykta XV:

  • Gaetano de Lai (Włochy; 16 grudnia 1907) – kardynał-biskup Sabiny; subdziekan Św. Kolegium Kardynałów; sekretarz Św. Kongregacji ds. Konsystorzy
  • Basilio Pompilj (Włochy; 27 listopada 1911) – kardynał-biskup Velletri; archiprezbiter Bazyliki Laterańskiej; wikariusz generalny diecezji rzymskiej
  • Alessandro Lualdi (Włochy; 16 kwietnia 1907) – kardynał-prezbiter SS. Andrea e Gregorio al Monte Celio; arcybiskup Palermo
  • Pietro Gasparri (Włochy; 16 grudnia 1907) – kardynał-prezbiter S. Lorenzo in Lucina; sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej; kamerling Św. Kościoła Rzymskiego; przewodniczący Papieskiej Komisji ds. Autentycznej Interpretacji Kodeksu Prawa Kanonicznego; przewodniczący Rady ds. Patrymonium Stolicy Apostolskiej
  • Andreas Frühwirth, O.P. (Austria; 6 grudnia 1915) – kardynał-prezbiter SS. Cosma e Damiano
  • Donato Raffaele Sbarretti (Włochy; 6 grudnia 1916) – kardynał-prezbiter S. Silvestro in Capite; prefekt Św. Kongregacji Soboru Trydenckiego
  • Tommaso Pio Boggiani, O.P. (Włochy; 6 grudnia 1916) – kardynał-prezbiter SS. Quirico e Giulitta
  • Alessio Ascalesi, C.PP.S. (Włochy; 6 grudnia 1916) – kardynał-prezbiter S. Callisto
  • Louis-Joseph Maurin (Francja; 6 grudnia 1916) – kardynał-prezbiter SS. Trinita al Monte Pincio
  • Augusto Silj (Włochy; 19 grudnia 1919) – kardynał-prezbiter S. Cecilia; prefekt Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej
  • Teodoro Valfré di Bonzo (Włochy; 19 grudnia 1919) – kardynał-prezbiter S. Maria sopra Minerva; prefekt Św. Kongregacji ds. Zakonów
  • Gaetano Bisleti (Włochy; 27 listopada 1911) – kardynał-diakon S. Agata in Suburra; protodiakon Św. Kolegium Kardynałów; prefekt Św. Kongregacji ds. Seminariów i Uniwersytetów; wielki przeor zakonu joannitów w Rzymie
  • Louis Billot, S.J. (Francja; 27 listopada 1911) – kardynał-diakon S. Maria in Via Lata
  • Michele Lega (Włochy; 25 maja 1914) – kardynał-diakon S.Eustachio; prefekt Św. Kongregacji ds. Dyscypliny Sakramentów
  • Francis Aidan Gasquet, O.S.B. (Wielka Brytania; 25 maja 1914) – kardynał-diakon S. Maria in Portico; bibliotekarz i archiwista Św. Kościoła Rzymskiego
  • Niccolò Marini (Włochy; 6 grudnia 1916) – kardynał-diakon S. Maria in Domnica; sekretarz Św. Kongregacji Kościołów Wschodnich
  • Camillo Laurenti (Włochy; 13 czerwca 1921) – kardynał-diakon S. Maria della Scala

Spóźnieni [edytuj]

Trzech północnoamerykańskich kardynałów, dwóch z nominacji Piusa X, jeden – Benedykta XV:

Nieobecni [edytuj]

Czterech kardynałów (trzech z nominacji Leona XIII i jeden Piusa X) w ogóle nie przybyło do Rzymu, usprawiedliwiając się złym stanem zdrowia lub zbyt dużą odległością:

Potencjalni kandydaci [edytuj]

Kolegium kardynalskie podzielone było na dwa obozy: „liberalny”, opowiadający się za kontynuacją linii Benedykta XV, oraz tradycjonalistyczny, chcący powrotu do programu Piusa X. Głównym kandydatem z pierwszego obozu był sekretarz stanu Benedykta XV Pietro Gasparri, natomiast konserwatyści popierali hiszpańskiego kardynała Merry del Val, sekretarza stanu za pontyfikatu Piusa X, obecnie stojącego na czele Świętego Oficjum. Za papabile uważano jeszcze kilku innych kardynałów.

Przebieg obrad i wybór [edytuj]

Konklawe rozpoczęło się 2 lutego, a zakończyło się po 4 dniach obrad i 14 głosowaniach. Wyniki poszczególnych głosowań są znane dzięki zapiskom kardynałów Piffla i La Fontaine, które opublikowano po ich śmierci. Publikacje te miały znaczący wpływ na późniejsze zaostrzenie przepisów dotyczących zachowania tajemnicy co do przebiegu konklawe.

A) Głosowania 3 lutego

1) pierwsze głosowanie (poranne):

  • Merry del Val – 12
  • Maffi – 10
  • Gasparri – 8
  • Ratti – 5
  • La Fontaine, van Rossum – po 4
  • Bisleti – 3
  • De Lai, Pompilj, Laurenti – po 2
  • Mercier – 1

2) drugie głosowanie (poranne):

  • Merry del Val – 11
  • Maffi, Gasparri – po 10
  • La Fontaine – 9
  • Ratti – 5
  • Laurenti – 4
  • De Lai – 2
  • Bisleti, Pompilj – po 1

3) trzecie głosowanie (popołudniowe):

  • Merry del Val – 14
  • Gasparri – 11
  • Maffi – 10
  • Ratti – 6
  • Bisleti – 4
  • Laurenti – 3
  • La Fontaine – 2
  • De Lai, Pomphilj, Lega – po 1

4) czwarte głosowanie (popołudniowe):

  • Merry del Val – 17
  • Gasparri – 13
  • Maffi – 9
  • Ratti – 5
  • Bisleti – 4
  • Laurenti – 2
  • La Fontaine, Pomphilj, Lega – po 1

B) Głosowania 4 lutego

5) piąte głosowanie (poranne):

  • Gasparri – 21
  • Merry del Val – 13
  • La Fontaine – 7
  • Ratti – 5
  • Bisleti, Laurenti – po 2
  • Maffi, De Lai, Pomphilj – po 1

6) szóste głosowanie (poranne):

  • Gasparri – 24
  • La Fontaine – 13
  • Merry del Val – 7
  • Ratti – 4
  • Bisleti, Laurenti – po 2
  • De Lai – 1

7) siódme głosowanie (popołudniowe):

  • Gasparri – 24
  • La Fontaine – 22
  • Ratti – 4
  • Merry del Val, Bisleti, Laurenti – po 1

8) ósme głosowanie (popołudniowe):

  • Gasparri – 24
  • La Fontaine – 21
  • Ratti – 5
  • Pomphilj, Bisleti, Laurenti – po 1

C) Głosowania 5 lutego

9) dziewiąte głosowanie (poranne):

  • Gasparri – 19
  • La Fontaine – 18
  • Ratti – 11
  • Laurenti – 3
  • Pomphilj, Giorgi – po 1

10) dziesiąte głosowanie (poranne):

  • Gasparri – 16
  • Ratti – 14
  • La Fontaine, Belmonte – po 8
  • Laurenti – 5
  • Giorgi, Sbaretti – po 1

11) jedenaste głosowanie (popołudniowe):

  • Ratti – 24
  • La Fontaine – 23
  • Laurenti – 4
  • Gasparri – 2

12) dwunaste głosowanie (popołudniowe):

  • Ratti – 27
  • La Fontaine – 22
  • Laurenti – 3
  • Gasparri – 1

D) Głosowania 6 lutego

13) trzynaste głosowanie (poranne):

  • Ratti – 30
  • La Fontaine – 18
  • Laurenti – 4
  • De Lai – 1

14) czternaste głosowanie (poranne):

  • Ratti – 42
  • La Fontaine – 9
  • Laurenti – 2

Zgodnie z oczekiwaniami pierwsze głosowania były starciem Gasparriego i Merry del Val, choć na samym początku sporo głosów dostawał także Pietro Maffi z Pizy. Począwszy od piątego głosowania zwolennicy Merry del Val zaczęli przerzucać swe głosy na patriarchę Wenecji La Fontaine, a wkrótce potem zaczęło spadać poparcie także dla Gasparriego. Ostatecznie zdecydowano się na rozwiązanie kompromisowe w postaci wyboru arcybiskupa Mediolanu Achille Ratti, który 6 lutego w czternastym głosowaniu uzyskał wreszcie wymaganą większość głosów. Elekt przybrał imię Pius XI. W przeciwieństwie do swoich trzech poprzedników udzielił on pierwszego błogosławieństwa z zewnętrznej loggii Bazyliki Watykańskiej. Leon XIII, Pius X i Benedykt XV nie uczynili tego na znak solidarności z Piusem IX, który po aneksji Państwa Kościelnego przez Włochy uznał się za „więźnia Watykanu”.

Bibliografia [edytuj]

  • „Jan Paweł II – Dzieje Papieży”
  • Ambrogio Piazzoni „Historia wyboru papieży”, Kraków 2003
  • Cesare De Agostini „Konklawe XX wieku. Kulisy wyborów papieży”, Wyd. M, Kraków 2005

Linki zewnętrzne [edytuj]

Poprzednie
Konklawe 1914		 Wybrany papież:
Pius XI		 Następne
Konklawe 1939
p • d • e
Papieskie elekcje i konklawe
Elekcje w XI wieku
1061 • 1073 • 1086 • 1088 • 1099
 Sede vacante.svg
Elekcje w XII wieku
1118 • 1119 • 1124 • 1130 • 1143 • 1144 • 1145 • 1153 • 1154 • 1159 • 1164 (antypapież) • 1168 (antypapież) • 1181 • 1185 • 1187 (październik) • 1187 (grudzień) • 1191 • 1198
Elekcje/konklawe w XIII wieku
Konklawe w XIV wieku
Konklawe w XV wieku
Konklawe w XVI wieku
Konklawe w XVII wieku
1605 (marzec) • 1605 (maj) • 1621 • 1623 • 1644 • 1655 • 1667 • 1669–1670 • 1676 • 1689 • 1691 • 1700
Konklawe w XVIII wieku
1721 • 1724 • 1730 • 1740 • 1758 • 1769 • 1774–1775 • 1799–1800
Konklawe w XIX wieku
1823 • 1829 • 1830–1831 • 1846 • 1878
Konklawe w XX wieku
1903 • 1914 • 1922 • 1939 • 1958 • 1963 • 1978 (sierpień) • 1978 (październik)
Konklawe w XXI wieku
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Konklawe_1922&oldid=35241121”