Konklawe 1922

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Konklawe 1922
Sede vacante.svg
Daty i miejsce
2 – 6 lutego 1922
Kaplica Sykstyńska, Rzym
Główne postacie
Dziekan Vincenzo Vannutelli
Kamerling Pietro Gasparri
Protoprezbiter Michael Logue
Protodiakon Gaetano Bisleti
Wybory
Liczba głosowań 14
Liczba elektorów
• uczestnicy
• nieobecni

53
7
Wybrany Papież
Papst Pius XI. 1JS.jpg
Achille Ratti
Przybrane imię: Pius XI

Konklawe 2-6 lutego 1922 – konklawe, które wybrało Piusa XI na następcę Benedykta XV.

Początek obrad[edytuj | edytuj kod]

Po śmierci papieża Benedykta XV (22 stycznia 1922), w dniu 2 lutego zebrało się konklawe. W czasie mszy „Pro eligendo Papa”, inaugurującej konklawe przyszły kardynał Aurelio Galli mówił w kazaniu, że po wojnie, która zdegenerowała obyczaje, potrzebny jest papież zdolny do tego, aby podjąć starania o utrwalenie pokoju, leczyć dusze i dbać o Kościół dając mu dobre duchowieństwo, katolickie szkoły i prasę oraz wspierając misje.

Lista uczestników[edytuj | edytuj kod]

W konklawe uczestniczyło 53 z 60 kardynałów, w tym 5 nominatów Leona XIII, 21 nominatów Piusa X i 27 nominatów Benedykta XV:

  • Gaetano de Lai (Włochy; 16 grudnia 1907) – kardynał biskup Sabiny; subdziekan Świętego Kolegium Kardynałów; sekretarz Świętej Kongregacji Konsystorialnej
  • Antonio Vico (Włochy; 27 listopada 1911) – kardynał biskup Porto e Santa Rufina; prefekt Świętej Kongregacji ds. Obrzędów
  • Basilio Pompilj (Włochy; 27 listopada 1911) – kardynał biskup Velletri; archiprezbiter Bazyliki Laterańskiej; wikariusz generalny diecezji rzymskiej
  • Michael Logue (Irlandia; 16 stycznia 1893) – kardynał prezbiter S. Maria della Pace; protoprezbiter Świętego Kolegium Kardynałów; arcybiskup Armagh i prymas Irlandii
  • Pietro Maffi (Włochy; 16 kwietnia 1907) – kardynał prezbiter S. Crisogono; arcybiskup Pizy
  • Alessandro Lualdi (Włochy; 16 kwietnia 1907) – kardynał prezbiter Ss. Andrea e Gregorio al Monte Celio; arcybiskup Palermo
  • Pietro Gasparri (Włochy; 16 grudnia 1907) – kardynał prezbiter S. Lorenzo in Lucina; sekretarz stanu Stolicy Apostolskiej; kamerling Świętego Kościoła Rzymskiego; przewodniczący Papieskiej Komisji ds. Autentycznej Interpretacji Kodeksu Prawa Kanonicznego; przewodniczący Rady ds. Patrymonium Stolicy Apostolskiej
  • Andreas Frühwirth, O.P. (Austria; 6 grudnia 1915) – kardynał prezbiter Ss. Cosma e Damiano
  • Donato Raffaele Sbarretti (Włochy; 6 grudnia 1916) – kardynał prezbiter S. Silvestro in Capite; prefekt Świętej Kongregacji Soboru Trydenckiego
  • Tommaso Pio Boggiani, O.P. (Włochy; 6 grudnia 1916) – kardynał prezbiter Ss. Quirico e Giulitta
  • Alessio Ascalesi, C.PP.S. (Włochy; 6 grudnia 1916) – kardynał prezbiter S. Callisto
  • Louis-Joseph Maurin (Francja; 6 grudnia 1916) – kardynał prezbiter SS. Trinita al Monte Pincio
  • Augusto Silj (Włochy; 19 grudnia 1919) – kardynał prezbiter S. Cecilia; prefekt Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej
  • Teodoro Valfré di Bonzo (Włochy; 19 grudnia 1919) – kardynał prezbiter S. Maria sopra Minerva; prefekt Świętej Kongregacji ds. Zakonów
  • Giovanni Tacci (Włochy; 13 czerwca 1921) – kardynał prezbiter S. Maria in Trastevere
  • Gaetano Bisleti (Włochy; 27 listopada 1911) – kardynał diakon S. Agata in Suburra; protodiakon Świętego Kolegium Kardynałów; prefekt Świętej Kongregacji ds. Seminariów i Uniwersytetów; wielki przeor zakonu joannitów w Rzymie
  • Louis Billot, S.J. (Francja; 27 listopada 1911) – kardynał diakon S. Maria in Via Lata
  • Michele Lega (Włochy; 25 maja 1914) – kardynał diakon S.Eustachio; prefekt Świętej Kongregacji ds. Dyscypliny Sakramentów
  • Francis Aidan Gasquet, O.S.B. (Wielka Brytania; 25 maja 1914) – kardynał diakon S. Maria in Portico; bibliotekarz i archiwista Świętego Kościoła Rzymskiego
  • Niccolò Marini (Włochy; 6 grudnia 1916) – kardynał diakon S. Maria in Domnica; sekretarz Świętej Kongregacji Kościołów Wschodnich
  • Camillo Laurenti (Włochy; 13 czerwca 1921) – kardynał diakon S. Maria della Scala

Spóźnieni[edytuj | edytuj kod]

Trzech północnoamerykańskich kardynałów, dwóch z nominacji Piusa X, jeden – Benedykta XV:

Nieobecni[edytuj | edytuj kod]

Czterech kardynałów (trzech z nominacji Leona XIII i jeden Piusa X) w ogóle nie przybyło do Rzymu, usprawiedliwiając się złym stanem zdrowia lub zbyt dużą odległością:

Potencjalni kandydaci[edytuj | edytuj kod]

Kolegium Kardynalskie podzielone było na dwa obozy: „liberalny”, opowiadający się za kontynuacją linii Benedykta XV, oraz tradycjonalistyczny, chcący powrotu do programu Piusa X. Głównym kandydatem z pierwszego obozu był sekretarz stanu Benedykta XV Pietro Gasparri, natomiast konserwatyści popierali hiszpańskiego kardynała Merry del Val, sekretarza stanu za pontyfikatu Piusa X, obecnie stojącego na czele Świętego Oficjum. Za papabile uważano jeszcze kilku innych kardynałów.

Przebieg obrad i wybór[edytuj | edytuj kod]

Konklawe rozpoczęło się 2 lutego, a zakończyło się po 4 dniach obrad i 14 głosowaniach. Wyniki poszczególnych głosowań są znane dzięki zapiskom kardynałów Piffla i La Fontaine, które opublikowano po ich śmierci. Publikacje te miały znaczący wpływ na późniejsze zaostrzenie przepisów dotyczących zachowania tajemnicy co do przebiegu konklawe.

A) Głosowania 3 lutego

1) pierwsze głosowanie (poranne):

  • Merry del Val – 12
  • Maffi – 10
  • Gasparri – 8
  • Ratti – 5
  • La Fontaine, van Rossum – po 4
  • Bisleti – 3
  • De Lai, Pompilj, Laurenti – po 2
  • Mercier – 1

2) drugie głosowanie (poranne):

  • Merry del Val – 11
  • Maffi, Gasparri – po 10
  • La Fontaine – 9
  • Ratti – 5
  • Laurenti – 4
  • De Lai – 2
  • Bisleti, Pompilj – po 1

3) trzecie głosowanie (popołudniowe):

  • Merry del Val – 14
  • Gasparri – 11
  • Maffi – 10
  • Ratti – 6
  • Bisleti – 4
  • Laurenti – 3
  • La Fontaine – 2
  • De Lai, Pomphilj, Lega – po 1

4) czwarte głosowanie (popołudniowe):

  • Merry del Val – 17
  • Gasparri – 13
  • Maffi – 9
  • Ratti – 5
  • Bisleti – 4
  • Laurenti – 2
  • La Fontaine, Pomphilj, Lega – po 1

B) Głosowania 4 lutego

5) piąte głosowanie (poranne):

  • Gasparri – 21
  • Merry del Val – 13
  • La Fontaine – 7
  • Ratti – 5
  • Bisleti, Laurenti – po 2
  • Maffi, De Lai, Pomphilj – po 1

6) szóste głosowanie (poranne):

  • Gasparri – 24
  • La Fontaine – 13
  • Merry del Val – 7
  • Ratti – 4
  • Bisleti, Laurenti – po 2
  • De Lai – 1

7) siódme głosowanie (popołudniowe):

  • Gasparri – 24
  • La Fontaine – 22
  • Ratti – 4
  • Merry del Val, Bisleti, Laurenti – po 1

8) ósme głosowanie (popołudniowe):

  • Gasparri – 24
  • La Fontaine – 21
  • Ratti – 5
  • Pomphilj, Bisleti, Laurenti – po 1

C) Głosowania 5 lutego

9) dziewiąte głosowanie (poranne):

  • Gasparri – 19
  • La Fontaine – 18
  • Ratti – 11
  • Laurenti – 3
  • Pomphilj, Giorgi – po 1

10) dziesiąte głosowanie (poranne):

  • Gasparri – 16
  • Ratti – 14
  • La Fontaine, Belmonte – po 8
  • Laurenti – 5
  • Giorgi, Sbaretti – po 1

11) jedenaste głosowanie (popołudniowe):

  • Ratti – 24
  • La Fontaine – 23
  • Laurenti – 4
  • Gasparri – 2

12) dwunaste głosowanie (popołudniowe):

  • Ratti – 27
  • La Fontaine – 22
  • Laurenti – 3
  • Gasparri – 1

D) Głosowania 6 lutego

13) trzynaste głosowanie (poranne):

  • Ratti – 30
  • La Fontaine – 18
  • Laurenti – 4
  • De Lai – 1

14) czternaste głosowanie (poranne):

  • Ratti – 42
  • La Fontaine – 9
  • Laurenti – 2

Zgodnie z oczekiwaniami pierwsze głosowania były starciem Gasparriego i Merry del Val, choć na samym początku sporo głosów dostawał także Pietro Maffi z Pizy. Począwszy od piątego głosowania zwolennicy Merry del Val zaczęli przerzucać swe głosy na patriarchę Wenecji La Fontaine, a wkrótce potem zaczęło spadać poparcie także dla Gasparriego. Ostatecznie zdecydowano się na rozwiązanie kompromisowe w postaci wyboru arcybiskupa Mediolanu Achille Ratti, który 6 lutego w czternastym głosowaniu uzyskał wreszcie wymaganą większość głosów. Elekt przybrał imię Pius XI. W przeciwieństwie do swoich trzech poprzedników udzielił on pierwszego błogosławieństwa z zewnętrznej loggii Bazyliki Watykańskiej. Leon XIII, Pius X i Benedykt XV nie uczynili tego na znak solidarności z Piusem IX, który po aneksji Państwa Kościelnego przez Włochy uznał się za „więźnia Watykanu”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • „Jan Paweł II – Dzieje Papieży”
  • Ambrogio Piazzoni „Historia wyboru papieży”, Kraków 2003
  • Cesare De Agostini „Konklawe XX wieku. Kulisy wyborów papieży”, Wyd. M, Kraków 2005

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]