Konkordancja Stronga
Konkordancja Stronga (ściślej Pełna Konkordancja Biblii Stronga) – konkordancja Pisma Świętego w przekładzie Króla Jakuba (KJV) zredagowana pod przewodnictwem dr Jamesa Stronga (1822–1894), a pierwotnie opublikowana w 1890 roku. W tym czasie Strong posiadał tytuł profesora nauk teologii egzegetycznej przy Seminarium Teologicznym Drew.
Dzieło to jest typem pełnego odsyłacza każdego słowa z przekładu KJV, tzn. odsyła z powrotem do oryginalnego tekstu.
W odróżnieniu od innych publikacji tego typu, celem Stronga nie jest dostarczenie treści lub komentarza na temat Biblii, ale udostępnienie indeksu do Pisma Świętego. Pomaga w ten sposób czytelnikowi w odnalezieniu słów, tam gdzie one pojawiają się w Biblii. Indeks ten umożliwia badaczom Biblii ponowne odnalezienie frazy lub wersetu wcześniej badanego lub porównać jak podobny aspekt jest poruszony w innej części Pisma Świętego.
Konkordancja Stronga zawiera:
- 8674 hebrajskich słów źródłowych użytych w Starym Testamencie.
- 5624 greckich słów źródłowych użytych w Nowym Testamencie.
James Strong nie stworzył tego dzieła w pojedynkę, ale dzięki wysiłkowi ponad stu współpracowników. Konkordancja ta stała się najszerzej stosowaną konkordancją dla przekładu Króla Jakuba.
Polska wersja konkordancji Stronga, oparta o tekst Biblii Gdańskiej uszeregowana wedle słów greckich i hebrajskich została wydana przez wydawnictwo "Na Straży" jako "Biblia w systemie Stronga" ST (2004) i NT (1996, 2007).
