Konsolidacja (ekonomia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Słowo „konsolidacja” pochodzi od łacińskiego consolidatio – spojenie; utwierdzenie od consolidare - umacniać, oznaczającego zjednoczenie, połączenie, zespolenie[1]. Innymi słowy są to działania prowadzone w celu uzyskania wewnętrznej spójności jakiejś grupy lub struktury i jej umocnienie, a także stan powstały w wyniku tych działań – integracji[2].

W polskiej literaturze przedmiotu, w odniesieniu do procesów fuzji i połączeń banków, używane jest głównie określenie „procesy konsolidacyjne” oraz „konsolidacja”. W literaturze zagranicznej najczęściej stosowanym terminem dla określenia połączeń między przedsiębiorstwami jest mergers & acquisition (M&A) obok takeover, consolidation oraz buyout.

Bardzo często spotyka się określenie merger (fuzja) w powiązaniu z takeover (przejęcie). W związku z tym z fuzją (ang. merger) mamy do czynienia wtedy, gdy dwa (lub więcej przedsiębiorstwa, początkowo autonomiczne, w wyniku umowy łączą się dla stworzenia nowego przedsiębiorstwa. Każde z nich traci przy tym dotychczasową odrębność i osobowość prawną. Właściciele łączących się przedsiębiorstw otrzymują tytuły własności w przedsiębiorstwie powstałym w wyniku połączenia. W Polsce to zdarzenie często nazywane jest konsolidacją.

Z kolei za przejęcie (ang. acquisitions) uznaje się zdobycie kontroli przez przedsiębiorstwo (najczęściej silniejsze ekonomicznie) nad innym przedsiębiorstwem przez nabycie jego akcji (udziałów) w liczbie wystarczającej do kontroli i zarządzania. To zdarzenie wielu polskich ekonomistów określa mianem fuzji lub - wymiennie - inkorporacją lub wcieleniem”[3].

Podział konsolidacji[edytuj | edytuj kod]

Podział konsolidacji ze względu na formy i rodzaje:

1. poziom zgodności uczestników (połączenia przyjazne – fuzje i wrogie – przy przejęciach przez konkurencję);

2. stopień agresywności (fuzje obronne – dokonuje się ich w celu utrudnienia nabycia powiększonej poprzez fuzję spółki przez niechcianego agresora lub w celu utrzymania pozycji rynkowej wobec możliwości jej utraty; fuzje agresywne mają na celu realizację zamierzonej strategii zewnętrznego rozwoju);

3. formuła formalno-prawna (scalenie poprzez nowe założenie i scalenie poprzez wchłonięcie);

4. formuła organizacyjno-prawna (alianse formalne i nieformalne);

5. charakter zamiaru rozwojowego (fuzje strategiczne i okazyjne);

6. obszar działania (fuzje krajowe i zagraniczne);

7. źródło finansowania (fuzje finansowane ze środków własnych oraz ze środków obcych);

8. charakter inwestora (fuzje zewnętrzne i wewnętrzne).

Przypisy

  1. W. Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych z almanachem, wyd. Świat Książki, Warszawa 2000, s. 274 [1]
  2. J. Bralczyk (red.), Słownik 100 tysięcy potrzebnych słów, wyd. Naukowe PWN, Warszawa, 2005, s. 314
  3. G. Bannock, R. Baxter, E. Davis, The Penguin Dictionary of Economics, Penguin Books, Londyn, 1992, s. 283 i 416; zobacz również: W. Frąckowiak (red.), Fuzje i przejęcia przedsiębiorstw, PWE, Warszawa, 1998, s. 18; P.J. Szczepankowski, Fuzje i przejęcia. Techniki oceny opłacalności i sposoby finansowania, wyd. PWN, Warszawa, 2000, s.18.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

J. Poteraj, Procesy konsolidacyjne. Raiders&Targets w polskich instytucjach finansowych , wyd. Wszechnicy Mazurskiej, Olecko 2004, s.55 i następne