Konsolidacja (ekonomia)
Słowo „konsolidacja” pochodzi od łacińskiego consolidatio – spojenie; utwierdzenie od consolidare - umacniać, oznaczającego zjednoczenie, połączenie, zespolenie[1]. Innymi słowy są to działania prowadzone w celu uzyskania wewnętrznej spójności jakiejś grupy lub struktury i jej umocnienie, a także stan powstały w wyniku tych działań – integracji[2].
W polskiej literaturze przedmiotu charakterystyczne jest to, że wielu autorów, w odniesieniu do procesów fuzji i połączeń banków, wykorzystuje głównie określenia „procesy konsolidacyjne” oraz „konsolidacja”. W literaturze zagranicznej najczęściej stosowanym terminem dla określenia połączeń między firmami jest mergers&acquisition (M&A) obok takeover, consolidation oraz buyout.
Bardzo często spotyka się określenie merger (fuzja) w powiązaniu z takeover (przejęcie). W związku z tym z fuzją (ang. merger) mamy do czynienia wtedy, gdy dwa (lub więcej) przedsiębiorstwa, początkowo autonomiczne, w wyniku umowy łączą się dla stworzenia nowego przedsiębiorstwa. Każde z nich traci przy tym dotychczasową odrębność i osobowość prawną. Właściciele łączących się przedsiębiorstw otrzymują tytuły własności w przedsiębiorstwie powstałym w wyniku połączenia. W Polsce to zdarzenie często nazywane jest konsolidacją.
Z kolei za przejęcie (ang. acquisitions) uznaje się zdobycie kontroli przez firmę (najczęściej silniejszą ekonomicznie) nad inną firmą przez nabycie jej akcji (udziałów) w liczbie wystarczającej do kontroli i zarządzania. To zdarzenie wielu polskich ekonomistów określa mianem fuzji lub - wymiennie - inkorporacją lub wcieleniem”.[3]
[edytuj] Podział konsolidacji
Podział konsolidacji ze względu na formy i rodzaje:
1. poziom zgodności uczestników (połączenia przyjazne – fuzje i wrogie – przy przejęciach przez konkurencję);
2. stopień agresywności (fuzje obronne – dokonuje się ich w celu utrudnienia nabycia powiększonej poprzez fuzję firmy przez niechcianego agresora lub w celu utrzymania pozycji rynkowej wobec możliwości jej utraty; fuzje agresywne mają na celu realizację zamierzonej strategii zewnętrznego rozwoju);
3. formuła formalno-prawna (scalenie poprzez nowe założenie i scalenie poprzez wchłonięcie);
4. formuła organizacyjno-prawna (alianse formalne i nieformalne);
5. charakter zamiaru rozwojowego (fuzje strategiczne i okazyjne);
6. obszar działania (fuzje krajowe i zagraniczne);
7. źródło finansowania (fuzje finansowane ze środków własnych oraz ze środków obcych);
8. charakter inwestora (fuzje zewnętrzne i wewnętrzne).
Przypisy
- ↑ W. Kopaliński, Słownik wyrazów obcych i zwrotów obcojęzycznych z almanachem, wyd. Świat Książki, Warszawa 2000, s. 274
- ↑ J. Bralczyk (red.), Słownik 100 tysięcy potrzebnych słów, wyd. Naukowe PWN, Warszawa, 2005, s. 314
- ↑ G. Bannock, R. Baxter, E. Davis, The Penguin Dictionary of Economics, Penguin Books, Londyn, 1992, s. 283 i 416; zobacz również: W. Frąckowiak (red.), Fuzje i przejęcia przedsiębiorstw, PWE, Warszawa, 1998, s. 18; P.J. Szczepankowski, Fuzje i przejęcia. Techniki oceny opłacalności i sposoby finansowania, wyd. PWN, Warszawa, 2000, s.18.
[edytuj] Bibliografia
J. Poteraj, Procesy konsolidacyjne. Raiders&Targets w polskich instytucjach finansowych, wyd. Wszechnicy Mazurskiej, Olecko, 2004, s.55 i następne
