Konstanty Damrot

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Konstanty Damrot
Data i miejsce urodzenia 13 września 1841
Lubliniec
Data i miejsce śmierci 5 marca 1895
Pilchowice
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Inkardynacja Diecezja wrocławska
Prezbiterat 1867
Źródła Konstanty Damrot w Wikiźródłach
Śląskie pismo „Kocynder” z 1921 roku poświęcone plebiscytowi z wizerunkiem Konstantego Damrota wśród działaczy śląskich Korfantego, Lompy, Ligonia i Miarki.

Konstanty Damrot (niem. Constantin Damroth[1]) ps. Czesław Lubiński (ur. 13 września 1841 w Lublińcu, zm. 5 marca 1895 w Pilchowicach k. Gliwic) – duchowny katolicki, poeta, pisarz i działacz górnośląski.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w wielodzietnej rodzinie chłopskiej w Lublińcu jako syn Konstantego oraz Karoliny z domu Jüttner. O jego edukację zadbał krewny, ks. Juliusz Jüttner, który umieścił go w sierocińcu przy katolickim seminarium nauczycielskim w Paradyżu (obecna nazwa tej miejscowości: Gościkowo). Damrot zdał mature w 1862 w gimnazjum w Opolu. Następnie studiował na Wydziale Filozoficznym Uniwersytetu Wrocławskiego. W czasie studiów był aktywnym członkiem Towarzystwa Literacko-Słowiańskiego oraz Koła Górnoślązaków, które przekształcił w Towarzystwo Polskich Górnoślązaków. W 1864 przeniósł się na Wydział Teologiczny, lecz wkrótce został wcielony do wojska i wziął udział w wojnie duńsko-pruskiej.[2]

W 1867 roku otrzymał święcenia kapłańskie i objął wikariat w Opolu. W 1870 przeniósł się do Kościerzyny na Pomorzu, gdzie przez 13. lat pełnił funkcję dyrektora Katolickiego Seminarium Nauczycielskiego.[3] W 1884 powrócił na Górny Śląsk i pracował na stanowisku dyrektora Seminarium Nauczycielskiego w Opolu. Był czynnym członkiem Związku Opolskiej Inteligencji Philomatia.

Przyjaźnił się z Karolem Miarką starszym. W 1891 roku przeszedł na emeryturę i zamieszkał w Pilchowicach, gdzie zmarł.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Konstanty Damrot publikował swoje dzieła pod pseudonimem Czesław Lubiński dzięki czemu uniknął prześladowań ze strony władz pruskich. Książka Szkice z ziemi i historii Prus Królewskich wydana w Gdańsku w roku 1886 wzbudziła niepokój władz, które nie mogąc zidentyfikować autora osadziły w więzieniu wydawcę „za wyszydzanie kościoła protestanckiego, obrazę rejencji oraz podsycanie nienawiści plemiennej” oraz skonfiskowały cały nakład książki.[4]

Poezje Damrota ukazywały się w kalendarzach oraz czasopismach m.in. w „Chacie”, „Dzienniku Chicagoskim” i „Pielgrzymie”. Był autorem popularnej pieśni patriotycznej „Długo nasz Śląsk ukochany...” śpiewanej na melodię polskiego hymnu narodowego oraz antybismarckowskiej fraszki „Przemoc i prawo”.

Dzieła[edytuj | edytuj kod]

Zbiory poetyckie[edytuj | edytuj kod]

Książki religijne[edytuj | edytuj kod]

Historia[edytuj | edytuj kod]

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Patron szkoły podstawowej w Lubecku (okolice Lublińca) oraz ulic w:

Przypisy

  1. Bazy Biblioteki Narodowej. Baza: Przewodnik Bibliograficzny.
  2. Jerzy Oleksiński, "I nie ustali w walce", Nasza Księgarnia, Warszawa 1980, ISBN 978-83-10-07610-6, str.171
  3. "Literatura Polska. Przewodnik encyklopedyczny" Tom I, PWN, Warszawa 1984, ISBN 83-01-01520-9 hasło Konstanty Damrot, str. 176.
  4. Jerzy Oleksiński, „I nie ustali w walce”, Nasza Księgarnia, Warszawa 1980, ISBN 978-83-10-07610-6, str.174

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rajmund Hanke, Słownik polskiego śpiewactwa Górnego Śląska od Wiosny Ludów do przełomu tysiącleci, Śląska Biblioteka Muzyczna, Katowice 2001. ISBN 83-907243-3-2.
  • Zasłużeni ludzie Pomorza Nadwiślańskiego z okresu zaboru pruskiego. Szkice biograficzne, Gdańskie Towarzystwo Naukowe, Gdańsk 1979. ISBN 83-04-00132-2.
  • Katalog Biblioteki Narodowej
  • J. Kajtoch, „Konstanty Damrot. Życie i twórczość literacka”, Katowice 1965 – pełny tekst monografii w Małopolskiej Bibliotece Cyfrowej.
  • Jerzy Oleksiński, „I nie ustali w walce”, Nasza Księgarnia, Warszawa 1980, ISBN 978-83-10-07610-6, hasło "Konstanty Damrot" str.171-176.
  • „Literatura Polska. Przewodnik encyklopedyczny” Tom I, PWN, Warszawa 1984, ISBN 83-01-01520-9 hasło Konstanty Damrot, str. 176.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]