Konstanty Drucki-Lubecki

Konstanty Drucki-Lubecki
generał brygady
Data i miejsce urodzenia	13 marca 1893 Porochońsk
Data śmierci	kwiecień 1940
Przebieg służby
Lata służby	1914-1940
Siły zbrojne	Armia Imperium Rosyjskiego Wojsko Polskie
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-bolszewicka II wojna światowa • kampania wrześniowa
Odznaczenia

Konstanty Maria Józef Drucki-Lubecki (ur. 13 marca 1893 w majątku Porochońsk, powiat Pińsk, zamordowany w 1940 w ZSRR) – książę herbu Druck, pułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego, odznaczony Orderem Virtuti Militari. Ofiara zbrodni katyńskiej. Pośmiertnie awansowany do stopnia generała brygady.

Zarys biografii

Pochodził z rodziny ziemiańskiej (książęcej). Absolwent Liceum w Carskim Siole (1914). Podczas I wojny światowej służył w armii rosyjskiej (pod koniec służby podporucznik w 12 pułku huzarów), był ranny. Od grudnia 1917 żołnierz szwadronu polskiego pod dowództwem rotmistrza Konstantego Plisowskiego w Odessie. Od marca do maja 1918 służył w 3 Pułku Ułanów I Korpusu Polskiego na Wschodzie. Pełnił również służbę w 13 Pułku Ułanów i 23 Pułku Ułanów w, którego barwach studiował w Wyższej Szkole Wojennej. W latach 1918 – 1921 w oddziale konnym Samoobrony Wileńskiej (dochodząc do stanowiska dowódcy pułku), jako rotmistrz w październiku 1920 dowodził szwadronem i po walkach umożliwił piechocie zajęcie linii demarkacyjnej w okolicy Mińska. Za czyn ten został odznaczony Orderem Virtuti Militari V klasy.

W okresie międzywojennym (lata 1925 – 1928) był m.in. dyrektorem nauk) w Centrum Wyszkolenia Kawalerii w Grudziądzu, zastępcą dowódcy 13 Pułku Ułanów, od kwietnia 1929 do kwietnia 1932 dowódcą 2 pułku szwoleżerów, od 1932 do 1938 kierownikiem katedry taktyki w Wyższej Szkole Wojennej, od września 1938 zastępcą dowódcy Wileńskiej Brygady Kawalerii, wreszcie dowódcą tej Brygady (sierpień 1939), którą dowodził w wojnie 1939. 26 września 1939 został ranny we wsi Leszczesna, trafił do niewoli sowieckiej do obozu w Starobielsku. Został zamordowany w niewoli na terenie Ukraińskiej SRR prawdopodobnie w lesie koło Bykowni (Ukraińska Lista Katyńska).

Naczelny Wódz, gen. broni Władysław Anders, awansował go pośmiertnie do stopnia generała brygady ze starszeństwem z 1 stycznia 1964.

Autor podręczników i artykułów w prasie wojskowej.

Ordery i odznaczenia

• Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari
• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1937)
• Krzyż Walecznych (dwukrotnie)
• Złoty Krzyż Zasługi
• Krzyż Zasługi Wojsk Litwy Środkowej
• Medal Niepodległości
• Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918-1921
• Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości
• Medal Zwycięstwa (Médaille Interalliée)
• Srebrny Medal za Długoletnią Służbę
• Brązowy Medal za Długoletnią Służbę
• Oficer Legii Honorowej
• Krzyż Kampanii Wrześniowej (pośmiertnie)

Awanse

• Porucznik – 1917
• Major – ze starszeństwem z 1 czerwca 1919
• Podpułkownik – 1 stycznia 1927
• Pułkownik – 1 stycznia 1932

Zobacz też

• Druccy-Lubeccy

Bibliografia

• Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i popr., s. 89
• Kawalerowie Virtuti Militari 1792-1945, tom II, część 2, Koszalin 1993
• Cezary Leżeński / Lesław Kukawski: O kawalerii polskiej XX wieku. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1991, s. 37. ISBN 83-04-03364-X. 

Linki zewnętrzne

• Zespół Szkół im. Stanisława Broniewskiego - "Katyń – ocalić od zapomnienia" – płk dypl. Konstanty Drucki-Lubecki