Konstanty Dzieduszycki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Konstanty Dzieduszycki
Data i miejsce urodzenia 4 lipca 1884
Izydorówka
Data i miejsce śmierci 29 maja 1964
Londyn
Poseł na Sejm II kadencji
i Senator IV kadencji (II RP)
Przynależność polityczna BBWR
Okres urzędowania od 1928
do 1938
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych

Konstanty Dzieduszycki (ur. 4 lipca 1884 w Izydorówce, zm. 29 maja 1964 w Londynie) – polski ziemianin, polityk, poseł na Sejm i senator w II Rzeczypospolitej.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Ukończył gimnazjum, a następnie uniwersytet w Wiedniu, gdzie uzyskał stopień doktora praw.

Działalność niepodległościowa[edytuj | edytuj kod]

W czasie I wojny światowej od sierpnia 1914 roku pracował w sztabie I Brygady Legionów Polskich. W listopadzie 1914 roku został adiutantem Józefa Piłsudskiego (gdzie służył w stopniu porucznika). Od sierpnia 1915 roku dowodził plutonem jazdy w 1. pułku ułanów. W czasie walk został ciężko ranny i od lutego 1916 roku przez prawie rok przebywał w szpitalu. Po kryzysie przysięgowym w 1917 roku został zdegradowany i wcielony do armii austriackiej, gdzie na przełomie 1917/1918 ukończył oficerską szkołę rezerwy jazdy w Stockerau. W listopadzie 1918 roku jako dowódca kompanii i szwadronu w grupie ppłk. Michała Tokarzewskiego uczestniczył w odsieczy Lwowa, a następnie do września 1919 roku walczył w 5. pułku piechoty, a do maja 1920 roku jako oficer 5. pułku ułanów. Latem 1920 roku był dowódcą Grupy Legionowej, a do listopada tego roku już w stopniu majora był zastępcą dowódcy 5. pułku ułanów. Następnie został bezterminowo urlopowany, pełnił funkcję referenta prawniczego w intendenturze Dowództwa Okręgu Generalnego Lwów, w maju 1921 roku został przeniesiony do rezerwy.

Praca zawodowa i społeczna[edytuj | edytuj kod]

Był właścicielem folwarku Hyżne i jednocześnie pełnomocnikiem rodzinnych majątków Izydorówka, Sulatycze i Lachowice (łącznie 1670 ha). Po zamachu majowym w 1926 roku zaangażował się w pracę ziemian wschodniogalicyjskich współpracujących z rządem. Politycznie był związany z BBWR.

W 1928 roku został wybrany posłem na Sejm II kadencji (1928–1930) z listy państwowej nr 1 (BBWR) w okręgu wyborczym nr 55 (Złoczów). W Sejmie pracował w komisjach: prawniczej, regulaminowej i nietykalności poselskiej oraz wojskowej (do lutego 1930 roku).

W 1934 roku ponownie został adiutantem Józefa Piłsudskiego.

W 1935 roku został wybrany zastępcą senatora IV kadencji (1935–1938) z województwa lwowskiego. Po śmierci gen. Bolesława Popowicza (9 stycznia 1937 roku) złożył ślubowanie 17 lutego 1937 roku i został senatorem. W tej kadencji pracował w komisjach skarbowej i wojskowej[1].

Po II wojnie światowej pozostawał na uchodźstwie w Wielkiej Brytanii. Po śmierci został pochowany na cmentarzu w North Sheen.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie ziemiańskiej. Był wnukiem Aleksandra Stanisława Dzieduszyckiego, synem Edmunda i Aleksandry z domu Winogrodzkiej. Miał dwóch braci: Przemysława i Aleksandra (ppor. 6. Pułku Ułanów Kaniowskich).

Ożenił się 4 marca 1930 roku z Walerią Capińską. Nie mieli potomstwa[2].

Przypisy