Konstanty Górski (pisarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Konstanty Górski
Spectator, Kocio
Data i miejsce urodzenia 1862
Wola Pękoszewska
Data i miejsce śmierci 5 marca 1909
Kraków
Miejsce spoczynku Cmentarz Rakowicki w Krakowie
Zawód historyk sztuki, Od 1891 kierownik Biblioteki Polskiej w Paryżu, wykładowca dziejów malarstwa Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie
Narodowość polska
Tytuł doktor od 1888 roku.
Edukacja Studia z zakresu historii sztuki i literatury na Friedrich-Wilhelms-Universität Berlin. W 1888 roku uzyskał doktorat.
Pracodawca Biblioteka Polska w Paryżu, Szkoła Sztuk Pięknych w Krakowie
Konstanty Maria Górski
Bożawola
Bożawola
Rodzina Górscy
Rodzice Jan Górski
Maria Łubieńska
Małżeństwo Antonina Chłapowska
Dzieci Franciszek Górski, Jan Górski,

Konstanty Maria Górski ps. Spectator (ur. 1862 w Woli Pękoszewskiej koło Skierniewic, zm. 5 marca 1909 w Krakowie) – polski pisarz, krytyk literatury i sztuki, poeta oraz historyk. Badacz literatury XVII I XVIII wieku

Pochodził z rodziny o tradycjach patriotycznych, będąc wnukiem generała Franciszka Górskiego a synem Jana. Jego bratem był Ludwik Górski zm. 1931, polityk polski. Syn Franciszek Górski był zaś cenionym polskim fizjologiem.

Studiował historię sztuki i literatury na Friedrich-Wilhelms-Universität Berlin. W 1888 roku uzyskał doktorat. Po 1891 kierownik Biblioteki Polskiej w Paryżu, a także wykładowca dziejów malarstwa w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie. W latach 1896-1899 organizował w Paryżu stacje naukowe Akademii Umiejętności. W latach 1890-1894 i 1901-1902 recenzent teatralny „Czasu”. Przyjaciel Henryka Sienkiewicza.

Tworzył wiersze, opowiadania i nowele. Ogłosił szereg studiów literackich i artystycznych. Przełożył dzieła Horacego. Reprezentował poglądy zachowawczo katolickie, pozostając pod wpływem Stanisława Tarnowskiego. Jego poglądy estetyczne kształtowały się pod wpływem Jacoba Burckhardta. Jako poeta reprezentował tendencje klasycyzujące – zbiór wierszem (1883-1893, wyd. 1904). Poeta o klasycznej prostocie i pogodzie („Poezje”, 1904), autor odznaczonej na konkursie „Czasu” bardzo pięknej noweli p. t. „Biblioman” (1895), wytworny krytyk literatury i sztuki (w „Bibl. Warsz.” i w „Czasie”), doskonały znawca literatury polskiej XVIII. w., autor studiów o bajkach Krasickiego i zwłaszcza źródłowej pracy o Karpińskim („Pisma literackie” 1913). Pisma literackie wydane zostały przez Stanisław Pigonia (1913).

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

  • Król Jan III w poezji polskiej XVII w.
  • Studia nad bajkami Krasickiego,
  • Franciszek Karpiński (w Pismach literackich),
  • Polska sztuka współczesna na wystawie we Lwowie

Wywód przodków[edytuj | edytuj kod]

4. Franciszek Górski      
    2. Jan Górski
5. Teodozja z Krępskich        
      1. Konstanty Górski
6. Seweryn Łubieński    
    3. Maria z Łubieńskich    
7. Amelia z Jezierskich      
 

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wielka Ilustrowana Encyklopedia Gutenberga (1934-1939)
  • Ilustrowana Encyklopedia Trzaski, Everta i Michalskiego (1924-1927)
  • Wielka Encyklopedia Powszechna PWN (1962-1969)
  • Krystyna Górska-Gołaska (redaktor): Górscy Herbu Boża Wola – Przodkowie i potomkowie generała Franciszka Górskiego. Poznań: Wydawnictwo Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, 2000. ISBN 8370632832. ISSN 00794651. (pol.)