Konstanty Gebert
Konstanty Julian Gebert, ps. „Dawid Warszawski” (ur. 22 sierpnia 1953 w Warszawie) – polski dziennikarz, publicysta i tłumacz żydowskiego pochodzenia.
Spis treści |
[edytuj] Życiorys
Jest synem Bolesława Geberta (1895–1986) i Krystyny Poznańskiej-Gebert (1916–1991). W 1976 ukończył psychologię na Uniwersytecie Warszawskim. Pracował w zespole psychoterapeutycznym Synapsis w Warszawie. W 1977 był współzałożycielem tzw. Żydowskiego Uniwersytetu Latającego, w ramach którego do 1981 organizowano spotkania o historii i kulturze żydowskiej. Od 1979 do 1983 był pracownikiem Akademii Medycznej w Warszawie. We wrześniu 1980 został członkiem Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Pracowników Nauki, Techniki i Oświaty (NSZZ PNTiO). Uważał, że decyzja o połączeniu NSZZ PNiTO z NSZZ „Solidarność” była błędem, gdyż korzystniejsze jest „uczenie się demokracji w mniejszym zespole” i jako jedyny delegat głosował przeciwko niej na zjeździe w październiku 1980. Po połączeniu związku z NSZZ „Solidarność” nie ubiegał się o członkostwo w „Solidarności”[1].
W 1982 został członkiem redakcji drugoobiegowego dwutygodnika „KOS” i publikował w nim nieprzerwanie do 1989. Swoje teksty zamieszczał także w innym pismach niezależnych, m.in. Tygodniku Mazowsze i Przeglądzie Wiadomości Agencyjnych. Najczęściej używał pseudonimu „Dawid Warszawski” (którym posługiwał się także po 1989). Był akredytowany jako dziennikarz prasy niezależnej w czasie obrad Okrągłego Stołu w 1989. Poświęcił temu wydarzeniu książkę „Mebel” (1990)[2].
Od 1989 był dziennikarzem „Gazety Wyborczej”, z którą współpracuje w dalszym ciągu, publikując tam felietony i komentarze. W latach 1992-1993 towarzyszył Tadeuszowi Mazowieckiemu jako Specjalnemu Wysłannikowi ONZ w byłej Jugosławii w misjach do tego kraju. Wyjazdom tym poświęcił książkę „Obrona poczty sarajewskiej”. W 1997 założył miesięcznik o tematyce żydowskiej „Midrasz”, pełnił w nim funkcję redaktora naczelnego (1997-2000).
W 2011 został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (2011)[3].
Od września 2011 roku jest dyrektorem warszawskiego biura Europejskiej Rady Spraw Zagranicznych[4].
Jego żoną była Małgorzata Jasiczek-Gebert.
[edytuj] Twórczość
- Przerwa na myślenie (II obieg; Miesięcznik Małopolski 1986)
- Mebel (Aneks 1990, ISBN 0-906601-73-8)
- Antisemitism in the 1990 Polish Presidential Elections, Social Research, vol. 58, no. 4 (Winter 1991), pp. 723–55
- Magia słów: polityka francuska wobec Polski po 13 grudnia 1981 roku (Aneks 1991, ISBN 0-906601-85-1)
- The Dialectics of Memory in Poland: Holocaust Memorials in Warsaw In: The Art of Memory: Holocaust Memorials in History, ed. James E. Young (New York: Prestel, 1994)
- Obrona poczty sarajewskiej (jako Dawid Warszawski; Prószyński i S-ka 1995, ISBN 83-86669-84-5)
- Dziesięć dni Europy: archeologia pamięci (Świat Książki 2004, ISBN 83-7391-605-9)
- Wojna czterdziestoletnia (Świat Książki 2004, ISBN 83-7391-472-2)
- 54 komentarze do Tory (Austeria 2004, ISBN 83-89129-30-2)
- Miejsce pod słońcem. Wojny Izraela (Prószyński i S-ka, 2008, ISBN 978-83-7469-742-2)
[edytuj] Tłumaczenia
- Psychologia wierzeń religijnych (wybrał i wstępem opatrzył Kazimierz Jankowski; Czytelnik 1990, ISBN 83-07-01764-5)
[edytuj] Inne prace redakcyjne
- Alain Finkielkraut, W imię Innego: antysemicka twarz lewicy (autor przedmowy; Sic! 2005, ISBN 83-88807-64-1)
- Fatos Lubonja, Albania - wolność zagrożona: wybór publicystyki z lat 1991-2002 (autor przedmowy; seria: Meridian; Fundacja Pogranicze 2005, ISBN 83-86872-66-7)
Przypisy
- ↑ Opozycja w PRL. Słownik biograficzny 1956-1989. Tom 1, wyd. Ośrodek KARTA, Warszawa 2000, str. 93
- ↑ Tamże, str. 94
- ↑ M.P. z 2011 r. Nr 64, poz. 624
- ↑ ECFR Warsaw Office: Staff and contact
[edytuj] Bibliografia
- Opozycja w PRL. Słownik biograficzny 1956-1989. Tom 1, wyd. Ośrodek KARTA, Warszawa 2000
