Konstanty Gebert

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Konstanty Julian Gebert
Dawid Warszawski
Konstanty Gebert, Warszawa, 11 października 2005
Konstanty Gebert, Warszawa, 11 października 2005
Data i miejsce urodzenia 22 sierpnia 1953
Warszawa
Zawód dziennikarz, publicysta, tłumacz
Alma Mater Uniwersytet Warszawski
Rodzice Bolesław Gebert (1895–1986), Krystyna Poznańska-Gebert (1916–1991)
Małżeństwo Małgorzata Gebert (1952-2011)
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
Wikicytaty Konstanty Gebert w Wikicytatach

Konstanty Julian Gebert, pseud. Dawid Warszawski (ur. 22 sierpnia 1953 w Warszawie) – polski dziennikarz, publicysta i tłumacz żydowskiego pochodzenia.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1976 ukończył psychologię na Uniwersytecie Warszawskim. Pracował w Akademii Medycznej w Warszawie i w zespole psychoterapeutycznym Synapsis w Warszawie. Od 1976 był współpracownikiem Komitetu Obrony Robotników i następnie Komitetu Samoobrony Społecznej KOR. W 1977 był współzałożycielem tzw. Żydowskiego Uniwersytetu Latającego, w ramach którego do 1981 organizowano spotkania o historii i kulturze żydowskiej. We wrześniu 1980 został członkiem Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Pracowników Nauki, Techniki i Oświaty (NSZZ PNTiO). Uważał, że decyzja o połączeniu NSZZ PNiTO z NSZZ „Solidarność” była błędem, gdyż korzystniejsze było według niego „uczenie się demokracji w mniejszym zespole”. Jako jedyny delegat głosował przeciwko niej na zjeździe w październiku 1980. Po połączeniu związku z NSZZ „Solidarność” nie ubiegał się o członkostwo w „Solidarności”[1].

W 1982 został członkiem redakcji drugoobiegowego dwutygodnika „KOS” i publikował w nim nieprzerwanie do 1989. Swoje teksty zamieszczał także w innym pismach niezależnych, m.in. „Tygodniku Mazowsze” i „Przeglądzie Wiadomości Agencyjnych”. Najczęściej używał pseudonimu Dawid Warszawski (którym posługiwał się także po przemianach politycznych w 1989). Był akredytowany jako dziennikarz prasy niezależnej w czasie obrad Okrągłego Stołu w 1989. Poświęcił temu wydarzeniu książkę Mebel[2].

Od 1989 do 1992 był członkiem SDP, zasiadając krótko w zarządzie głównym tej organizacji. Od 1989 był dziennikarzem „Gazety Wyborczej”, z którą współpracuje w dalszym ciągu, publikując w niej felietony i komentarze. W latach 1992–1993 towarzyszył Tadeuszowi Mazowieckiemu jako Specjalnemu Wysłannikowi ONZ w byłej Jugosławii w misjach do tego kraju. Wyjazdom tym poświęcił książkę Obrona poczty sarajewskiej. W 1997 założył miesięcznik o tematyce żydowskiej „Midrasz”, pełnił w nim funkcję redaktora naczelnego (1997–2000). Od 1990 zajmuje się także pracą akademicką jako wykładowca zagranicznych uczelni. W 2011 został dyrektorem warszawskiego biura Europejskiej Rady Spraw Zagranicznych[3].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jest synem Bolesława Geberta (1895–1986) i Krystyny Poznańskiej-Gebert (1916–1991). Jego żoną była Małgorzata Jasiczek-Gebert.

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

Publikacje autorskie
  • Przerwa na myślenie, „Miesięcznik Małopolski” (II obieg), Kraków 1986
  • Mebel, Aneks, Londyn 1990, ISBN 0-906601-73-8
  • Antisemitism in the 1990 Polish Presidential Elections, Social Research, vol. 58, no. 4 (Winter 1991), pp. 723–755
  • Magia słów: polityka francuska wobec Polski po 13 grudnia 1981 roku, Aneks, Londyn 1991, ISBN 0-906601-85-1
  • The Dialectics of Memory in Poland: Holocaust Memorials in Warsaw [w:] The Art of Memory: Holocaust Memorials in History, ed. James E. Young, Nowy Jork 1994
  • Obrona poczty sarajewskiej (jako Dawid Warszawski), Prószyński i S-ka, Warszawa 1995, ISBN 83-86669-84-5
  • Dziesięć dni Europy: archeologia pamięci, Świat Książki, Warszawa 2004, ISBN 83-7391-605-9
  • Wojna czterdziestoletnia, Świat Książki, Warszawa 2004, ISBN 83-7391-472-2
  • 54 komentarze do Tory, Austeria, Kraków 2004, ISBN 83-89129-30-2
  • Miejsce pod słońcem. Wojny Izraela, Prószyński i S-ka, Warszawa 2008, ISBN 978-83-7469-742-2
Tłumaczenia
Pozostałe prace redakcyjne

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Udział w filmach dokumentalnych:

Przypisy

  1. Opozycja w PRL. Słownik biograficzny 1956–1989. Tom 1, Ośrodek KARTA, Warszawa 2000, s. 93
  2. Opozycja w PRL. Słownik biograficzny 1956–1989. Tom 1, Ośrodek KARTA, Warszawa 2000, s. 94
  3. ECFR Warsaw Office: Staff and contact (ang.). ecfr.eu. [dostęp 2012-09-03].
  4. M.P. z 2011 r. Nr 64, poz. 624 – pkt 2.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]