Konstanty Skirmunt

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Konstanty Skirmunt
Konstanty Skirmunt.jpg
Data i miejsce urodzenia 30 sierpnia 1866
Mołodowo, powiat kobryński guberni grodzieńskiej, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 24 lipca 1949
Wałbrzych, Polska
7. Minister Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej
Przynależność polityczna bezpartyjny
Okres urzędowania od 11 czerwca 1921
do 6 czerwca 1922
Poprzednik Jan Dąbski (p.o)
Następca Gabriel Narutowicz
Odznaczenia
Wstęga Wielka Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi

Konstanty Skirmunt (ur. 30 sierpnia 1866 w majątku Mołodowo koło Kobrynia, zm. 24 lipca 1949 w Wałbrzychu) – polski polityk i dyplomata.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Syn ziemianina Henryka, brat Henryka Skirmunta, brat przyrodni Jadwigi i Marii. Brat stryjeczny Romana Skirmunta, premiera Białoruskiej Republiki Ludowej. Gimnazjum ukończył w Petersburgu, tam też odbył studia prawnicze na uniwersytecie. Potem działał na Grodzieńszczyźnie, Mińszczyźnie i Wileńszczyźnie.

Przed rokiem 1914 członek Rady Państwa Imperium Rosyjskiego. Był członkiem jako hospitant Komitetu Narodowego Polskiego[1]. W latach 1917–1918 członek Komitetu Narodowego Polskiego (KNP) w Paryżu. Od 1918 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych.

Był delegatem i doradcą w sprawie zagadnień odpowiedzialności za wywołanie wojny na konferencji pokojowej w Paryżu w 1919 roku[2].

W latach 1919–1921 pełnił funkcję posła RP w Rzymie.

Od 11 czerwca 1921 do 6 czerwca 1922 roku był ministrem spraw zagranicznych. W latach 1922–1929 poseł RP w Londynie. Po podniesieniu rangi placówki ambasador RP w Londynie, którą to funkcję pełnił do 1934. Zmarł w Wałbrzychu.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Adam Miodowski, Wychodźcze ugrupowania demokratyczne wobec idei polskiego wojska w Rosji w latach 1917–1918, Białystok 2002, s. 85.
  2. Eugeniusz Romer, Pamiętnik Paryski 1918–1919. przypisy Andrzej Garlicki, Ryszard Świętek, t. I Wrocław 2010, s. 25.
  3. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 15.
  4. Odznaczenie ambasadora Skirmunta. „Gazeta Lwowska”, s. 3, Nr 263 z 13 listopada 1932. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]