Konstantyn IV Pogonatos
Konstantyn IV (gr. Κωνσταντίνος Δ' ο Πωγώνατος, ur. 649, zm. 685) – cesarz bizantyjski w latach 668–685.
Był najstarszym synem cesarza Konstansa II i jego żony Fausty. Początkowo współrządził z braćmi Teodozjuszem i Herakliuszem. W 674 roku usunął ich i skazał na karę hańbiącą obcięcia nosa. Ostatecznie po pięcioletnich (674–678) walkach obronił Konstantynopol przed Arabami (podczas tego oblężenia Bizantyjczycy zastosowali pierwszy raz słynny ogień grecki). Rozbił ich flotę i zawarł z nimi pokój, który został odnowiony w 685 roku. W 681 roku. zawarł pokój z Protobułgarami, którzy przekroczyli Dunaj i osiedlili się na ziemiach dzisiejszej Dobrudży. Data ta jest uważana za początek istnienia państwa bułgarskiego. Z inicjatywy Konstantyna IV zwołano w 680 roku sobór konstantynopolitański III.
Jego żoną była Anastazja, Konstantyn IV miał z nią co najmniej dwóch synów:
- Justyniana II, kolejnego cesarza,
- Herakliusza.
| Poprzednik Konstans II |
Cesarz bizantyjski 668 - 685 |
Następca Justynian II Rhinotmetos |