Konstantyn Ipsilanti

Konstantyn Ipsilanti (rum. Constantin Ipsilanti; zm. 1816) – hospodar Wołoszczyzny w latach 1802-1806 i 1806-1807 (jako Konstantyn VI) oraz hospodar Mołdawii w latach 1799-1801 (jako Konstantyn VII) z rodu Ipsilanti.

Był synem hospodara wołoskiego i mołdawskiego Aleksandra Ipsilantiego, pochodził z rodziny Greków fanariockich. W 1799 został na krótko osadzony na tronie mołdawskim. Gdy w 1802 został zawarty układ turecko-rosyjski, na mocy którego hospodarowie mołdawscy i wołoscy mieli być wspólnie zatwierdzani przez oba mocarstwa na siedmioletnie okresy, właśnie Konstantyn został hospodarem Wołoszczyzny. Ufając w potęgę Rosji, zmierzał do uzależnienia Wołoszczyzny od Turcji, wskutek czego został odwołany przed upływem przewidzianej kadencji w 1806. Stało się to jedną z przyczyn wybuchu wojny rosyjsko-tureckiej. Konstantyn uciekł do Rosji, a następnie powrócił do Bukaresztu wraz z wojskiem rosyjskim; chciał wykorzystać wojnę do utworzenia niezależnego państwa rumuńskiego pod swoją absolutną władzą, jednak poróżnił się z bojarami i dowództwem rosyjskim i w efekcie wyjechał do Rosji. Jego syn Aleksander Ipsilanti, carski generał, był przywódcą stowarzyszenia Filiki Eteria i stał na czele powstania antytureckiego w 1821.