Konstantyn Laskarys

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Konstantyn Laskarys (ur. ok. 1170; data śmierci nieznana) – cesarz bizantyjski w 1204.

Konstantyn Laskarys był bratem Teodora Laskarysa. 12 kwietnia 1204 krzyżowcy wdarli się do Konstantynopola. W nocy z 12 na 13 kwietnia arystokraci bizantyjscy zebrani w kościele Hagia Sofia wybrali na cesarza jednego z braci Laskarysów, zapewne Konstantyna[1], który jednak z uwagi na brak możliwości obrony stolicy zwrócił insygnia patriarsze Janowi Kamaterosowi i uciekł z miasta. Następnie dowodził wojskami swojego brata Teodora. 19 marca 1205 poniósł klęskę pod Adramittą.

Przypisy

  1. S. Runciman, Dzieje wypraw krzyżowych, t. 3, Warszawa 1998, s. 125, twierdzi, że tym Laskarysem był Teodor.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Pentek Z., Cesarstwo Łacińskie. Kolonialne państwo krzyżowców czy Neobizancjum, Poznań 2004.