Konstytuanta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Konstytuanta – organ powołany specjalnie przez suwerena (naród), złożony z reprezentantów wybranych przez niego, któremu powierzone zostaje opracowanie i uchwalenie konstytucji. Sposób ten był często stosowany dawniej, np. Norwegia (1814), Rosja (1918), Włochy (1947). Mianem konstytuanty można określić również parlament, który działając w szczególnym trybie może być podmiotem uchwalającym konstytucję np. Zgromadzenie Narodowe w Polsce w latach 1992-1997[1] lub Sejm Śląski w latach 1922-1929.

Termin „Konstytuanta” został również użyty jako nazwa Zgromadzenia Narodowego we Francji (Assemblée Nationale Constituante), w które przekształciło się zebranie stanu trzeciego Stanów Generalnych (zwołanych przez króla Ludwika XVI Burbona w 1789 roku). Zniosło ono podział społeczeństwa na stany i przyznało prawa polityczne obywatelom płacącym wysokie podatki (cenzus majątkowy). Zostało rozwiązane 3 września 1791 roku, przedkładając królowi gotową Konstytucję.

Termin używany także jako nazwa Zgromadzenia Ustawodawczego Rosjiwybranego 25 listopada 1917 roku i rozwiązanego przez władzę sowiecką 19 stycznia 1918 roku, po jego odmowie zatwierdzenia jej dekretów.

Przypisy

  1. Bogusław Banaszak, Prawo konstytucyjne, C.H. Beck, Warszawa 2010.