Konsulat Generalny Rosji w Gdańsku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Konsulat Generalny Rosji w Gdańsku
Генеральное консульство России в Гданьске
Russisches Generalkonsulat in Danzig (UdSSR)
Coat of Arms of the Russian Federation 2.svg
Siedziba Konsulatu Generalnego Rosji w Gdańsku przy ul. Batorego
Data ustanowienia 1725, 1926, 1945
Konsul Generalny Aleksander Karaczewcew
Adres ul. Batorego 15
POL Gdańsk COA.svg 80-251 Gdańsk
brak współrzędnych
kamieniczka Lwi Zamek - siedziba Rosyjskiego Centrum Nauki i Kultury w Gdańsku przy ul. Długiej

Konsulat Generalny Rosji w Gdańsku (Генеральное консульство России в Гданьске) – placówka konsularna Rosji, z siedzibą przy ul. Batorego 15 w Gdańsku.

Podział organizacyjny[edytuj | edytuj kod]

Historia przedstawicielstw do 1941 r.[edytuj | edytuj kod]

W 1718 na polecenie cara Piotra I zakupiono za 6000 guldenów pruskich z przeznaczeniem na siedzibę rezydenta carskiego w Gdańsku przy ul. Langgarten 74 (Długie Ogrody) dom "Zu den drei Bären" (do trzech niedźwiedzi). Jego formalne otwarcie nastąpiło w 1725. Na tej parceli w 1768 zbudowano nową rezydencję, nazywaną później pałacykiem konsulów rosyjskich lub domem rosyjskim (Russen-Haus).

Wewnątrz pierwszego z obu budynków, znajdowała się od 1720 prawosławna kaplica pod wezwaniem św. Mikołaja, którą przeniesiono do kolejnego, w którym funkcjonowała do 1926.

We wrześniu 1881 w pałacyku gościło dwóch cesarzy, rosyjski Aleksander III i niemiecki Wilhelm I. [1]

Przedstawicielstwo również ówcześnie pełniło ważną rolę dla Rosji, m.in. monitorowało rosyjskie obroty handlowe w tranzycie przez Gdańsk.[2]

Po wybuchu I wojny światowej, w 1914, ówczesny konsul generalny Dymitr Ostrowski został deportowany. Po zakończeniu działań wojennych, w pałacyku znalazło siedzibę m.in. przedstawicielstwo Wszechrosyjskiego Rządu admirała Kołczaka. Po utworzeniu Wolnego Miasta Gdańska i po podpisaniu przez rządy RP i ZSRR umowy konsularnej[3], w 1926 ponownie umieszczono tu konsulat. Placówka funkcjonowała aż do wybuchu wojny niemiecko-sowieckiej w 1941, zaś miejscowe władze przeznaczyły budynek na siedzibę Krajowego Urzędu ds. Prehistorii (Landesamt für Vorgeschichte) oraz Okręgowego Muzeum Prehistorycznego (Gaumuseum für Vorgeschichte). Budynek został spalony prawdopodobnie w marcu 1945, i obecnie nie istnieje.

Historia przedstawicielstw po 1945 r.[edytuj | edytuj kod]

Po II wojnie światowej, w 1945, ponownie otwarto konsulat generalny ZSRR w Gdańsku. W latach 1945-1946 mieścił w budynku przy ul. Matki Polki 10, któremu później zmieniono adres na ul. Batorego 15, oraz przy ul. Konopnickiej 3.

W latach 1971-1993 w konsulacie mieściła się miejscowa komórka Grupy Operacyjnej KGB "Narew".

Przedstawicielstwo Handlowe[edytuj | edytuj kod]

W 1923 otwarto w Gdańsku oddział warszawskiego Przedstawicielstwa Handlowego ZSRR (Торгпредство СССР).[4]

Założono spółkę Danzig-Russische Handelsgesellschaft mbH z siedzibą przy Poggenpfuhl 42, ob. ul. Żabi Kruk (1925).

Oddział warszawskiego Przedstawicielstwa Handlowego ZSRR funkcjonował w Gdańsku również po II wojnie światowej, początkowo przy ul. Batorego 11 (1946), następnie przy ul. Jagiellońskiej 2 oraz ul. Okopowej 1b, w latach 80. przy ówczesnej ul. Karola Marksa 126, obecnie ul. Hallera. W jego skład wchodziło m.in. przedstawicielstwa - Ministerstwa Floty Morskiej ZSRR, Ministerstwa Floty Rzecznej RFSRR, Rejestru Statków ZSRR, chz Sudoimport. W budynku tzw. "Zieleniaka" przy Wałach Piastowskich 1 mieściło się też przedstawicielstwo Ministerstwa Gospodarki Rybnej ZSRR.

W 1946 Przedstawicielstwo swój oddział miało też w Gdyni, przy ul. Żeromskiego 47.

Kierownicy placówki[edytuj | edytuj kod]

  • 10.1717-1718 - Ludwik Lanczinski (Ланчинский Людвиг Казимир), minister-rezydent, agent (ok. 1680-1752)
  • 1718-1736 - Georg Erdmann (Эрдман Георг), agent, od 1730 minister-rezydent (1682-1736)
  • 1736-1743 - Johann Ludwik Szendel (Шендель Иоганн Людвиг), agent, od 1738 minister-rezydent (?-1743) [5]
  • 1743-1755 - Gaspar Szerer (Шерер Каспар), minister-rezydent (1689-1755)
  • 1755-1757 - Kristian Francewicz Szewius (Шевиус Христиан Францевич), minister-rezydent (1734-?)
  • 1756-1760 - Aleksiej Siemionowicz Musin-Puszkin (Мусин-Пушкин Алексей Семёнович), minister-rezydent (1729-1817)
  • 1761-1762 - Iwan Rzyczewski (Ржичевский Иван), minister-rezydent
  • 1762-1775 - Hans Wilhelm von Rehbinder (Ребиндер Ганс Вильгельм), minister-rezydent (1728-1779)
  • 1775-1779 - Semon Volchkov (Волчков Семен), chargé d'affaires
  • 1779-1786 - płk. Christoph de Peterson (Петерсон Христофор Иванович), minister-rezydent (?-1789)
  • 1786-1787 - Siemion Jakowlewicz Sokołowski (Соколовский Семен Яковлевич), chargé d'affaires
  • 1787-1790 - Iwan Rikman (Рикман Иван Свастянович), chargé d'affaires
  • 1790-1793 - Siemion Jakowlewicz Sokołowski (Соколовский Семён Яковлевич), chargé d'affaires
  • 1800-1816 - Leonti Trefurt (Трефурт Леонтий [Отто Лудольф] Федорович), konsul generalny, od 1808 minister rezydent (1772-1848)
  • 1817-1823 - Carl Geideken (Гейдекен Карл Егорович), konsul generalny
  • 1824-1828 - Anton Makarovich (Макарович Антон Константинович)
  • 1829-1833 – Ludwik Tegoborski (Тегоборский Людвиг Валерианович), konsul generalny (1793-1857)
  • 1833-1842 – Karl Biucow (Бюцов Карл Карлович), konsul generalny (1791-1852)
  • 1843-1847 - Iwan Pachert (Иван Иванович Пахерт), konsul generalny
  • 1848 - Konstantin Chevati (Чевати Константин Степанович), konsul generalny (~1811-1862)
  • 1849-1868 – Alexander Fedorovich von Adelung (Аделунг Александр Федорович), konsul generalny (1805-1868)
  • 1869-1877 - baron Karl Gottlob Freytag von Loringhoven (Карл Андреевич [Карл-Готлиб] Фрейтаг фон Лорингофен), konsul generalny (1811-1882)
  • 1879-1895 - baron Alexander Wrangel (Врангель Александр Егорович), konsul generalny (1833-1915)
  • 1895-1898 - Richard Marsig (Магсиг Рихард), agent konsularny
  • 1899 - Grigoriy Bogoslovsky (Богословский Григорий Петрович), konsul generalny (1841-1900)
  • 1899-1914 - Dimitrij Ostrovsky (Островский Дмитрий Николаевич), konsul generalny (1856–1938)

okres 1926-1940[edytuj | edytuj kod]

  • 1926-1933 - dr Ignatz Kalina (Калина Игнатий Петрович, Эйзенбух), konsul generalny (1884-1938) [6]
  • 1935-1937 - Vladimir Meschtscheriakoff (Мещеряков Владимир Николаевич) (1885-1946)
  • 1937-1939 - Vladimir Michels (Михельс Владимир Андреевич, Вольф Израилевич, pseudonim Мюллер) (1892–1940) [7]
  • 1939 - Iwan Wlasow (Власов Иван Филиппович) (1904-1941)
  • 1939-1940 - Michail Koptelow (Коптелов Михаил Ефремович) (1904-1952)

okres 1945-1990[edytuj | edytuj kod]

  • 1945–1949 – Timofiej Chorobrych (Тимофей Хоробрых), konsul, od 1946 konsul generalny
  • 1949-1951 – Aleksander Krasnienkow (Александр Красненков), konsul generalny
  • 1951-1954 – Michaił Potapow (Михаил Потапов), konsul generalny
  • 1955-1958 – Nikołaj Tałyzin (Николай Талызин), konsul generalny
  • 1958-1959 – Wiktor Sborszczikow (Виктор Сборщиков)
  • 1960-1961 – Iwan Kuźniecow (Иван Кузнецов)
  • 1962-1963 – Michaił Wasiliew (Михаил Васильев)
  • 1964-1965 – Wiktor Pieliszenko (Виктор Пелишенко), konsul generalny
  • 1967-1970 – Iwan S. Borysow (Иван Борисов)
  • 1977 – Fiodor Szarykin (Федор Шарыкин)
  • 1979-1983 – Lew Wachramiejew (Лев Вахрамеев)
  • 1984-1987 – Iwan Tkaczenko (Ткаченко Иван Филаретович)
  • 1987-1990 – Wadim Mucki (Вадим Муцкий)

okres od 1991[edytuj | edytuj kod]

  • 2006 - Jurij Aleksejew (Алексеев Юрий Михайлович), konsul generalny
  • 2009-2013 - Sergiej Puczkow (Пучков Сергей Юрьевич), konsul generalny (1950-) [8]
  • od 2013 - Aleksander Karaczewcew (Александр Карачевцев), konsul generalny

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marek Andrzejewski: Ludzie Wolnego Miasta Gdańska (1920-1939), Informator biograficzny, Marpress Gdańsk 1997, 79 s., ISBN 83-87291-27-7
  • Mirosław Golon: Konsulaty radzieckie w Polsce w latach 1945-1956 (konsulat generalny w Gdańsku i konsulat w Krakowie), [w:] Zakończenie II wojny światowej. Polityka i dyplomacja międzynarodowa 1945-2005, Fundacja Rozwoju Uniwersytetu Gdańskiego Gdańsk 2006
  • książki adresowe

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Paweł Pizuński: Gdański zjazd dwóch cesarzy, [w:] [1]
  2. Русская транзитная торговля в Данциге и наши пограничные сношения, Изв. М-ва Иностранных дел СПб 1912, s. 234-245
  3. w tym okresie stosunki zagraniczne WMG prowadziło polskie MSZ
  4. На пути к общеевропейскому партнерству, 90 лет Торгпредства России в Польше, Targovaja Gazeta, 14 września 2011[2]
  5. miejscowy kupiec i bankier
  6. żyd ur. w Radomiu
  7. również rezydent GRU
  8. w randze posła II rangi od 2002, [3]