Kontent Over-the-top

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Kontent Over-The-Top lub Telewizja Over-The-Top (skrót OTT) – odnosi się do dostarczania treści wideo, audio i innych mediów w internecie, które są oferowane przez operatorów stacjonarnych (sieci kablowe, platformy cyfrowe) swoim abonentom, jednak bez udziału czy kontroli tych operatorów udostępniających usługę, w oferowane przez podmioty trzecie treści. Dostawca może być świadomy zawartości pakietów protokołu internetowego, ale nie jest odpowiedzialny za dostarczane treści. Nie jest też w stanie kontrolować oglądanych treści, praw autorskich lub innych rozpowszechnianych zawartości.

OTT jest odmienną formą od zakupu lub najmu treści audio lub wideo od dostawcy telewizji lub usług internetowych (ISP), takich jak wideo na żądanie, płatnej telewizji lub usług wideo. Kontent OTT odnosi się do zawartości otrzymanej od podmiotu trzeciego i jest dostarczane do urządzenia końcowego użytkownika, pozostawiając operatora stacjonarnego odpowiedzialnego jedynie za transport pakietów protokołu IP.

Telewizja OTT różni się od IPTV otwartością, gdyż do transmisji treści wykorzystuje jedynie internet zamiast dedykowanej sieci oraz uniwersalnością, ponieważ usługa może być odbierana na wszystkich urządzeniach, które pozwalają na korzystanie z internetu (usługa multiscreen) jak komputery, telefony, telewizory wyposażone w moduł Internetowy. Telewizja IP wymaga dedykowanych tunerów[1].

W Stanach Zjednoczonych przykładem operatora nadawanych treści są Netflix, NowTV, Hulu, WhereverTV, WWE Network i myTV.

Przypisy

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]