Kontrola robotnicza

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Kontrola robotnicza – jest to określenie na uczestnictwo pracowników w nadzorze nad lub czasami zarządzaniu ich zakładów pracy. Kontrola robotnicza jest popierana przez anarchistów, socjalistów, komunistów a nawet przez niektóre kręgi chadecji. Czasami kontrola robotnicza mylnie określana jest z samozarządzaniem.

Podstawowym organem kontroli robotniczej są rady zakładowe, często określane są jako element demokracji w miejscu pracy czy demokracji ekonomicznej, ponieważ za ich pośrednictwem robotnicy podejmują decyzje odnośnie kluczowych decyzji, takich jak na przykład zwolnienia grupowe czy funkcje socjalne przedsiębiorstwa, lub nawet przejmują je w znacznym stopniu. Syndykaliści opowiadają się natomiast za tym, aby kontrolę robotniczą przejęły związki zawodowe. W niektórych krajach, jak na przykład w Czechach, w sektorze bankowym pracownikom jest zagwarantowane jedno miejsce w Zarządzie lub w Niemczech, gdzie robotniczy delegat zasiada w Radzie nadzorczej spółek prawa handlowego.

W polskim systemie prawnym Rady zakładowe powstały dekretem z dnia 6 lutego 1945 r. o utworzeniu Rad zakładowych, jednak zanikły a wraz z wejściem Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej utworzono Rady pracowników, w szerokim tego słowa znaczeniu. Na świecie występują rady robotnicze: w Niemczech i Austrii (Betriebsrat), Luksemburgu (Comité Mixte), Holandii i Flamandii w Belgii (Ondernemingsraad), Francji (Comité d'Entreprise), w Walonii w Belgii (Conseil d'Entreprise) i w Hiszapanii (Comité de empresa). Na poziomie Unii Europejskiej istnieją europejskie rady zakładowe, a także minimalne standardy dla krajowych systemów prawnych co do funkcjonowania rad zakładowych.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]