Kontrolowany lot ku ziemi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Kontrolowany lot ku ziemi (ang. Controlled flight into terrain, CFIT, skrótu polskiego nie stosuje się) – pojęcie opisujące rodzaj wypadku, w którym pilot nieumyślnie sprowadza do poziomu ziemi (wody) sprawną pod względem technicznym maszynę[1]. Termin został ukuty przez inżynierów Boeing Company w późnych latach 70. XX wieku[2]. W trakcie kontrolowanego lotu ku ziemi piloci nie są świadomi grożącego im i pilotowanemu statkowi powietrznemu niebezpieczeństwa. Kiedy posiądą tę wiedzę, jest już zazwyczaj za późno na uratowanie się.

Głównym czynnikiem powodującym CFIT jest czynnik ludzki – zmęczenie, utrata świadomości, dezorientacja pilota, zwłaszcza w sytuacji pojawienia się znacznego ograniczenia widoczności i znaczących różnic w ukształtowaniu rzeźby terenu. CFIT często występuje przy podchodzeniu do lądowania, tuż przy lotnisku. Inną jego przyczyną może być niezauważalna dla pilotów awaria maszyny lub błędna kalibracja urządzeń pokładowych.

Ograniczenie ryzyka wystąpienia CFIT jest możliwe dzięki szkoleniu i treningom, a także ścisłemu przestrzeganiu procedur. Ponadto istnieje możliwość wyposażenia statku powietrznego w systemy ostrzegania o zbliżaniu się do ziemi, działające w oparciu o radiowysokościomierze i GPS.

Przypisy

  1. Industry's Role in Aviation Safety (ang.). boeing.com. [dostęp 2010-06-03].
  2. James McBride: Uncontrolled Flight into Terrain (UFIT) (ang.). flighttrainingnews.co.uk. [dostęp 2010-06-03].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]