Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawie pozażeglownego użytkowania międzynarodowych cieków wodnych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawie pozażeglownego użytkowania międzynarodowych cieków wodnych - (lub Konwencja Cieków Wodnych ONZ), (ang. UN Convention on the Law of the Non-Navigational Uses of International Watercorses lub UN Watercourses Convention) dokument przyjęty w formie rezolucji Organizacji Narodów Zjednoczonych 21 maja 1997.

Przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne ONZ przewagą głosów 103-3 (sprzeciw Burundi, ChRL i Turcji), Konwencja dotyczy wszystkich wód, powierzchniowych jak i gruntowych, precinających granice państwowe. Zawiera podstawowe reguły oraz ustalenia praw i obowiazków wszystkich państw, dzielących dany akwen, a także mechanizmy rozstrzygania sporów. Gdyby weszła w życie, stanowiłaby pierwszy uniwersalny element regulacji transgranicznych wód (istnieją bowiem regulacje na poziomie regionalnym).

Aby wejść w życie,dokument wymaga ratyfikacji przez 35 państw. Jak do tej pory przyjęło ją jedynie 16 państw (Finlandia, Norwegia, Syria, RPA, Jordania, Liban, Węgry, Szwecja, Irak, Namibia, Katar, Libia, Portugalia, Niemcy oraz Uzbekistan).

Polska, mimo aktywnego współtworzenia Konwencji i poparcia jej w ostatecznym głosowaniu w 1997, jak dotąd nie rozpoczęła procesu ratyfikacji.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]