Konwencja sumacyjna Einsteina
Konwencja sumacyjna Einsteina – to skrótowy sposób zapisu równań zawierających kilka znaków sumy. Stosuje się go w celu zwiększenia przejrzystości zapisu równań.
Spis treści |
Zasady konwencji [edytuj]
Jeżeli mamy sumowanie po jakimś indeksie, indeks przebiega wszystkie swoje dozwolone wartości i występuje w sumowaniu dwa razy: raz jako wskaźnik górny a raz dolny, to znak sumowania pomijamy.
Indeks (wskaźnik) sumacyjny nazywamy w takim wypadku wskaźnikiem niemym[1].
Przykłady [edytuj]
W poniższych przykładach wszystkie wskaźniki mogą przyjmować wartości 0-3.
– indeksem sumacyjnym (niemym) jest 
– indeksy nieme to
,
i
; normalnym wskaźnikiem jest 
Uzasadnienie [edytuj]
Sytuacja, kiedy mamy dodawanie w takiej postaci, jak w konwencji sumacyjnej, jest bardzo częsta w algebrze liniowej. Można powiedzieć, że operacja pomnożenia odpowiednich składowych jakichś dwóch obiektów i wysumowania ich po tej składowej jest bardzo podstawowym działaniem i może być traktowana na równi z mnożeniem. Rozsądne byłoby zatem skrócenie zapisu tak podstawowej operacji. Działanie takie (mnożenie składowych i sumowanie po tej składowej) nazywa się czasem kontrakcją (skracaniem). Kontrakcji można się doszukać w wielu innych działaniach:
- Mnożenie macierzy
- Iloczyn skalarny wektorów
- Mnożenie wektora przez macierz
- Dywergencja pola wektorowego
Praktyka pokazuje, że można się bardzo szybko przyzwyczaić do konwencji sumacyjnej.
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ Zbigniew Mazurkiewicz: Cienkie powłoki sprężyste. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Politechniki Warszawskiej, 2004, s. 15. ISBN 83-7207-516-6.
– indeksem sumacyjnym (niemym) jest 
– indeksy nieme to
,
i
; normalnym wskaźnikiem jest 



