Konwencja w sprawie zwalczania handlu ludźmi i eksploatacji prostytucji

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Obowiązywanie Konwencji w państwach świata
Kolor granatowy – państwa, które ratyfikowały konwencję
Kolor błękitny – państwa, które tylko podpisały konwencję

Konwencja w sprawie Zwalczania Handlu Ludźmi i Eksploatacji Prostytucji (ang. Convention for the Suppression of the Traffic in Persons and of the Exploitation of the Prostitution of Others) – międzynarodowa konwencja przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne ONZ rezolucją nr 317 z 2 grudnia 1949 roku, która weszła w życie 25 lipca 1951 roku[1].

Główne postanowienia dokumentu-zobowiązania państw będących stronami[edytuj | edytuj kod]

  • zakaz prowadzenia legalnych domów publicznych,
  • zakaz eksploatacji prostytucji,
  • zakaz rejestracji osób prostytuujących się i stosowania wobec nich restrykcyjnych działań,
  • zobowiązanie do karania każdego, kto czerpie zyski z cudzej prostytucji,
  • zobowiązanie do współpracy w ściganiu i karaniu sprawców handlu ludźmi w celu prostytucji, który został uznany za przestępstwo międzynarodowe.

Ratyfikacja[edytuj | edytuj kod]

Konwencja została ratyfikowana przez 82 ze 193 państw członkowskich ONZ. Dokument podpisały, lecz nie ratyfikowały następujące państwa: Benin, Birma, Dania, Ekwador, Finlandia, Ghana, Honduras, Indonezja, Iran, Kambodża, Liberia, Madagaskar, Mali, Mauritius, Mikronezja, Nigeria, Pakistan, Senegal i Sierra Leone.

Polska ratyfikowała konwencję 29 lutego 1952 roku[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. ONZ: Convention for the Suppression of the Traffic in Persons and of the Exploitation of the Prostitution of Others – status at 25.03.2012 (ang.). treaties.un.org. [dostęp 2012-03-25].
  2. Agnieszka Grzybek (red.): Prawa kobiet w dokumentach ONZ. Warszawa: Ośrodek Informacji Środowisk Kobiecych – OŚKa, 1996, s. 306. ISBN 83-909820-2-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]