Kopiowanie (kynologia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kopiowane ucho u młodej suki rasy Amerykański staffordshire terier
Kopiowany ogon u wyżła weimarskiego
Owczarek środkowoazjatycki z przyciętymi uszami i ogonem.

Kopiowanie – zabieg chirurgiczny mający na celu odpowiednie ukształtowanie lub zredukowanie wielkości uszu lub długości ogona u psa.

Kopiowanie ogona i uszu dawniej[edytuj | edytuj kod]

Początkowo ogony obcinane były u większości ras w celach użytkowych aby wzmocnić plecy, zwiększyć szybkość, a uszy wraz z ogonem także po to, aby zapobiec obrażeniom podczas walk. Psami często poddawanymi tym zabiegom, były psy pasterskie tj. owczarek środkowoazjatycki, które ze względu na stróżująco-obronne funkcje były narażone na bezpośrednią konfrontację z takimi drapieżnikami, jak na przykład wilki. Stąd aby zmniejszyć ryzyko poważnych obrażeń redukowano długość ogona i w różnym stopniu przycinano małżowiny uszne szczeniąt. Psy myśliwskie także były poddawane zabiegom kopiowania z powodów praktycznych. Do takich psów zalicza się m.in. doga argentyńskiego, który był wykorzystywany do polowań na pumy. Istnieją rasy, u których cięcie ogonów i uszu ma znaczenie wyłącznie estetyczne i do takich ras należy m.in. schipperke. W czasach Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii istniał podatek nakładany na pracujące psy z ogonami. Żeby uniknąć zapłaty podatku, obcinano psom ogony. Podatek został zniesiony w 1796 roku, ale nie przerwało to stosowanej dotąd praktyki.

Kopiowanie współcześnie[edytuj | edytuj kod]

W przypadku uszu najczęściej zabieg chirurgiczny ma na celu odpowiednie, do budowy głowy psa, ukształtowanie chrząstki ucha. Dla uzupełnienia efektu u niektórych ras (np. dog niemiecki) uszy odpowiednio podkleja się plastrami, aby w ostateczności miały pionową pozycję. Współcześnie coraz częściej odstępuje się od zabiegów kopiowania pozostawiając psom ogony i uszy w naturalnym kształcie.

Kontrowersje[edytuj | edytuj kod]

Kopiowanie ogona i uszu są to dwa osobne zabiegi. Zwolennicy twierdzą, że zabiegi nie są znacząco bolesne i mogą zapobiegać przyszłym infekcjom, które mogą powodować silniejszy ból, niż sam zabieg kopiowania, który zrobiony tuż po urodzeniu zapewni łatwe wyleczenie rany. Zabieg obcinania ogona wykonuje się między 10 a 14 dni od momentu narodzenia się szczenięcia. Przeciwnicy twierdzą, że zabieg jest wykonywany bardziej dla celów estetycznych niż zdrowotnych, który tylko dostarcza zwierzęciu niepotrzebnego bólu[potrzebne źródło].

Status prawny[edytuj | edytuj kod]

Współcześnie wiele państw zakazuje całkowicie dokonywania zabiegów kopiowania ogonów i uszu. W Europie, obcinanie uszu jest zabronione m.in. w tych państwach, które ratyfikowały Europejską Konwencję o Ochronie Zwierząt Domowych przyjętą przez Radę Europy (European Convention for the Protection of Pet Animals[1]). Polska nie ratyfikowała Konwencji, zakaz kopiowania w Polsce wynika z prawa krajowego.

Status prawny poddawania zabiegom kopiowania ogona i uszu psów z rozróżnieniem na poszczególne państwa[potrzebne źródło]:

Organizacje popierające kopiowanie[edytuj | edytuj kod]

  • The Council of Docked Breeds
  • Vets4Docking

Organizacje zwalczające kopiowanie[edytuj | edytuj kod]

  • The Anti-Docking Alliance

Przypisy

  1. Treść umowy oraz lista państw, wraz z aktualnym statusem prawnym
  2. http://conventions.coe.int/Treaty/Commun/ListeDeclarations.asp?NT=125&CM=8&DF=&CL=ENG&VL=1
  3. Na podstawie art. 27 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. Nr 0, poz. 856)