Korčula

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy wyspy. Zobacz też: Korčula (miasto).
Korčula
Kontynent Europa
Państwo  Chorwacja
Akwen Morze Adriatyckie
Powierzchnia 271,47[1] km²
Populacja
 • liczba ludności
 • gęstość

17 000
62,6 os./km²
Położenie na mapie Chorwacji
Mapa lokalizacyjna Chorwacji
Korčula
Korčula
Ziemia 42°56′05″N 16°51′12″E/42,934722 16,853333Na mapach: 42°56′05″N 16°51′12″E/42,934722 16,853333

Korčula (gr. Κορκυρα Μελαινα, łac. Corcyra Nigra, starosł. Krkar, wł. Curzola) – górzysta wyspa u wybrzeży Chorwacji, położona w południowej Dalmacji.

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Wyspa ma powierzchnię 271,47 km². Jej długość wynosi 46,8 km; a szerokość 5,3 do 7,8 km. Długość linii brzegowej wynosi 190,7 km[1]. Najwyższe szczyty to Klupca o wysokości 568 m n.p.m. i Kom 510 m n.p.m. Wyspa porośnięta jest roślinnością śródziemnomorską (makią).

Korčulę zamieszkuje ok. 17 tys. osób, a największe miejscowości to:

Domniemane miejsce urodzenia Marco Polo

Historia[edytuj | edytuj kod]

Legenda głosi iż wyspa została znaleziona przez Antenora w dwunastym wieku przed naszą erą, który zasłyną również jako znalazca miasta Padua.

Pierwszymi osadnikami tejże wyspy byli ludzie z epoki mezolitu i neolitu. Potwierdzają to wykopaliska w Vela Spila i jaskinia Jakas niedaleko miejscowości Zrnovo. Kolejnym ludem który postanowił owe tereny zasiedlić byli Ilirowie. Wierzymy że, Ilirowie pojawili się w Bałkanach około 1000 lat p.n.e. Byli oni na wpół koczowniczymi ludźmi, żyjącymi z uprawą roli. Na ziemi korczulanskiej zostały znalezione liczne kamienne budynku i fortece pozostawione przez Ilirów.

W 6. wieku p.n.e. powstała tam kolonia greków z Korfu (starożytnej Kerkyry). Grecy nazwali ją „Czarną Kerkyrą” na cześć ich ojczyzny oraz gęstych lasów sosnowych znajdujących się na wyspie. Greckie artefakty np. nagrobki wyrzeźbione w marmurze można znaleźć w miejskim muzeum w Korculi. Kamienna inskrypcja znaleziona w Lumbardzie, która jest równocześnie najstarszym kamiennym monumentem w Chorwacji, mówi nam iż w trzecim wieku p.n.e. greccy osadnicy z miasta Issa (wyspa Vis) znaleźli na wyspie inną kolonię. Obie wspólnoty żyły ze sobą w pokoju aż do wojen iliryjskich prowadzonych z Rzymianami w latach 220 p.n.e. do 219 p.n.e.

Po Wojnach Iliryjskich, wyspa została rzymską prowincją. Migracja rzymian spowodowała szybkie zaludnienie Korczuli przez obywateli rzymskich. Ślady po rzymskich willach na całym terytorium wyspy wskazują na zaawansowaną kulturę rolną. W szóstym wieku n.e. Korczula została włączona w ziemie Cesarstwa Bizantyjskiego.

W 6. i 7. wieku naszej ery, wielkie wędrówki ludów, sprowadziły na wyspę Słowian oraz Awarów. W związku z tym iż lud barbarzyński rozpoczął osiedlanie się na wybrzeżu, rzymscy obywatele musieli uciekać z terenów przez nich wcześniej zaludnionych, w głąb wyspy. Z biegiem czasu, Słowianie przejęli kontrolę nad obszarem gdzie rzeka Neretwa wpływa do Adriatyku jaki i również nad całą wyspą Korczulą.

Chrystianizacja Chorwatów rozpoczęła się w dziewiątym wieku p.n.e., lecz ludy te chrześcijaństwo przyjęły w pełni dopiero później. Neretwańczycy, którzy przystosowali się do warunków tamże panujących i nauczyli się żeglować, część z nich została piratami, którzy siali postrach w całym pobliskim akwenie. Kupiec wenecki, przepływający przez owy akwen, płaci co roczną daninę aby nie został napadnięty przez nikczemnych piratów znad Neretwy. Po dziewiątym wieku n.e., wyspa była na krótko pod niepewnym i symbolicznym panowaniem bizantyjskiego senioratu. W 998 Księstwo Pogan przypadło pod władze Weneckie. Doża Pietro II Orseolo rozpoczął morską ekspedycję wzdłuż brzegu i objął tytuł księcia Dalmacji. Wkrótce Korczula przypadła władzy Plemiennemu Państwo Zahumlan.

W dwunastym wieku Korczula została podbita przez weneckiego szlachcica Pepona Zorzi i włączona na krótko w Republikę Wenecką. W tym czasie lokalne władze Korczuli polepszyły swoje stosunki dyplomatyczne i wprowadziły przepisy regulujące charakter miasta, aby ochronić niepodległość wyspy. Miasto Korčula uważane jest za miejsce narodzin słynnego weneckiego podróżnika, Marco Polo.


Gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Gospodarka Korčuli bazuje na wpływach z turystyki. Wyspa wraz ze swoim największym miastem Korčulą, nazywaną "małym Dubrownikiem", przyciąga wielu urlopowiczów, głównie w sezonie letnim. Do innych dochodowych gałęzi należy uprawa winorośli i oliwek, a także rybołówstwo.

Przypisy