Kormoran białolicy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kormoran białolicy
Microcarbo melanoleucos
(Vieillot, 1817)
M. melanoleucos
M. melanoleucos
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ptaki
Podgromada Neornithes
Nadrząd neognatyczne
Rząd głuptakowe
Rodzina kormorany
Rodzaj Microcarbo
Gatunek kormoran białolicy
Synonimy
  • Hydrocorax melanoleucos Vieillot, 1817[1]
  • Phalacrocorax melanoleucos (Vieillot, 1817)
Podgatunki

zobacz opis w tekście

Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Zasięg występowania kormorana białolicego
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kormoran białolicy (Microcarbo melanoleucos) – gatunek dużego ptaka wodnego z rodziny kormoranów (Phalacrocoracidae). Zamieszkuje głównie kontynent australijski, gdzie jest pospolity. Można go spotkać także w Nowej Gwinei, Nowej Zelandii, Indonezji i na pobliskich wysepkach południowo-zachodniego Pacyfiku oraz na obszarze subantarktycznym. Jest to niewielki, krótko-dzioby kormoran, zazwyczaj ubarwiony czarno na grzbiecie i biało poniżej. Ma żółty dziób i niewielki grzebień.

LittlePiedCormorant444.jpg

Etymologia nazwy[edytuj | edytuj kod]

Gatunek jest znany w Australii, jako Little Pied Cormorant, natomiast w Nowej Zelandii Little Shag, lub z maoriKawaupaka[3].

Kormoran białolicy został pierwotnie opisany przez francuskiego naturalistę Louisa Jeana Pierre Vieillota w 1817 roku. Epitet gatunkowy pochodzi z greki klasycznej od słowa melano- "czarny" i leukos "biały"[4]. Natomiast nazwa rodzajowa Microcarbo wprowadzona przez Karola Lucjana Bonaparte w 1855[5] odnosi się do staro-greckiego słowa mikros "mały" i łacińskiego carbo "czarny". Jednakże, większość starszych ksiąg systematycznych opisuje gatunek jako Phalacrocorax melanoleucus.

Wyróżniane są powszechnie trzy podgatunki:

  • kormoran białolicy (M. m. melanoleucos) – zamieszkuje na całym obszarze występowania gatunku, poza Nową Zelandią i wyspami subantarktycznymi.
  • kormoran żółtodzioby (M. m. brevicauda) Mayr 1931 – gatunek endemiczny dla wyspy Rennel oraz Wysp Salomona.
  • kormoran krótkodzioby (M. m. brevirostris) Gould 1837 – zamieszkuje Nową Zelandię i wyspy subantarktyczne. Niektórzy systematycy wydzielają tę formę, jako odrębny gatunek - P. brevirostris.
Ciemny dziób jest nietypowy

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kormoran białolicy jest jednym z mniejszych gatunków, w obrębie swojej rodziny. Mierzy od 56 do 58 cm, dziób ma 3 cm, ogon jest dłuższy niż u kormorana bruzdodziobego.

Ptak podczas toków nisko grucha[3].

Ochrona[edytuj | edytuj kod]

W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC (najmniejszej troski) pod nazwą Phalacrocorax melanoleucos[2].

Przypisy

  1. Little Pied Cormorant (Phalacrocorax melanoleucos) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 24 grudnia 2010].
  2. 2,0 2,1 Phalacrocorax melanoleucos. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) <www.iucnredlist.org>. (ang.) [dostęp 25 października 2010]
  3. 3,0 3,1 Falla RA: A Field guide to the birds of New Zealand. Sibson RB, Turbott EG. Auckland: Collins, 1972, s. 67. ISBN 0-00-212022-4.
  4. Liddell, Henry George i Robert Scott: A Greek-English Lexicon (Abridged Edition). United Kingdom: Oxford University Press, 1980. ISBN 0-19-910207-4.
  5. Christidis L, Boles WE: Systematics and Taxonomy of Australian Birds. Canberra: CSIRO Publishing, 2008, s. 103. ISBN 9780643065116.