Kormoran białolicy
| Kormoran białolicy | |
 M. melanoleucos |
|
| Systematyka | |
| Domena | eukarionty |
| Królestwo | zwierzęta |
| Typ | strunowce |
| Podtyp | kręgowce |
| Gromada | ptaki |
| Podgromada | Neornithes |
| Nadrząd | neognatyczne |
| Rząd | głuptakowe |
| Rodzina | kormorany |
| Rodzaj | Microcarbo |
| Gatunek | kormoran białolicy |
| Nazwa systematyczna | |
| Microcarbo melanoleucos | |
| (Vieillot, 1817) | |
| Synonimy | |
|
|
| Podgatunki | |
|
zobacz opis w tekście |
|
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |
 |
|
| Zasięg występowania | |
 Zasięg występowania kormorana białolicego |
|
 Systematyka w Wikispecies |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
Kormoran białolicy (Microcarbo melanoleucos) – gatunek dużego ptaka wodnego z rodziny kormoranów (Phalacrocoracidae). Zamieszkuje głównie kontynent australijski, gdzie jest pospolity. Można go spotkać także w Nowej Gwinei, Nowej Zelandii, Indonezji i na pobliskich wysepkach południowo-zachodniego Pacyfiku oraz na obszarze sub-antarktycznym. Jest to niewielki, krótko-dzioby kormoran, zazwyczaj ubarwiony czarno na grzbiecie i biało poniżej. Ma żółty dziób i niewielki grzebień.
[edytuj] Etymologia nazwy
Gatunek jest znany w Australii, jako Little Pied Cormorant, natomiast w Nowej Zelandii Little Shag, lub z maoryskiego – Kawaupaka[3].
Kormoran białolicy został pierwotnie opisany przez francuskiego naturalistę Louisa Jeana Pierre Vieillota w 1817 roku. Epitet gatunkowy pochodzi z greki klasycznej od słowa melano- "czarny" i leukos "biały"[4]. Natomiast nazwa rodzajowa Microcarbo wprowadzona przez Karola Lucjana Bonaparte w 1855[5] odnosi się do staro-greckiego słowa mikros "mały" i łacińskiego carbo "czarny". Jednakże, większość starszych ksiąg systematycznych opisuje gatunek jako Phalacrocorax melanoleucus.
Wyróżniane są powszechnie trzy podgatunki:
- kormoran białolicy (M. m. melanoleucos) – zamieszkuje na całym obszarze występowania gatunku, poza Nową Zelandią i wyspami sub-antarktycznymi.
- kormoran żółtodzioby (M. m. brevicauda) Mayr 1931 – gatunek endemiczny dla wyspy Rennel oraz Wysp Salomona.
- kormoran krótkodzioby (M. m. brevirostris) Gould 1837 – zamieszkuje Nową Zelandię i wyspy sub-antarktyczne. Niektórzy systematycy wydzielają tę formę, jako odrębny gatunek - P. brevirostris.
[edytuj] Morfologia
Kormoran białolicy jest jednym z mniejszych gatunków, w obrębie swojej rodziny. Mierzy od 56 do 58 cm, dziób ma 3 cm, ogon jest dłuższy niż u kormorana bruzdodziobego.
Ptak podczas toków nisko grucha[3].
[edytuj] Ochrona
W Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych Międzynarodowej Unii Ochrony Przyrody i Jej Zasobów został zaliczony do kategorii LC (najmniejszej troski) pod nazwą Phalacrocorax melanoleucos[2].
Przypisy
- ↑ Little Pied Cormorant (Phalacrocorax melanoleucos) (ang.). IBC: The Internet Bird Collection. [dostęp 24 grudnia 2010].
- ↑ 2,0 2,1 Phalacrocorax melanoleucos. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.) [dostęp 25 października 2010]
- ↑ 3,0 3,1 Falla RA: A Field guide to the birds of New Zealand. Sibson RB, Turbott EG. Auckland: Collins, 1972, s. 67. ISBN 0-00-212022-4.
- ↑ Liddell, Henry George i Robert Scott: A Greek-English Lexicon (Abridged Edition). United Kingdom: Oxford University Press, 1980. ISBN 0-19-910207-4.
- ↑ Christidis L, Boles WE: Systematics and Taxonomy of Australian Birds. Canberra: CSIRO Publishing, 2008, s. 103. ISBN 9780643065116.
