Kornel Morawiecki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kornel Morawiecki
Kornel Morawiecki portrait 2010.jpg
Data i miejsce urodzenia 3 maja 1941
Warszawa
Przewodniczący Partii Wolności
Przynależność polityczna Partia Wolności
Okres urzędowania od 7 lipca 1990
do 1993
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Odznaka pamiątkowa "Krzyż Solidarności Walczącej"
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Kornel Morawiecki w czasach studiów na Uniwersytecie Wrocławskim

Kornel Andrzej Morawiecki (ur. 3 maja 1941 w Warszawie) – polski polityk, działacz opozycji antykomunistycznej w PRL, założyciel i przewodniczący Solidarności Walczącej, doktor fizyki, nauczyciel akademicki. Kandydat w wyborach prezydenckich w 2010.

Ojciec Mateusza Morawieckiego, prezesa zarządu Banku Zachodniego WBK SA.

Spis treści

Życiorys[edytuj]

Czasy PRL[edytuj]

Syn Michała i Jadwigi z Szumańskich. Maturę zdał w wieku 17 lat w Gimnazjum im. Adama Mickiewicza w Warszawie w 1958. Studia wyższe ukończył na Wydziale Fizyki Uniwersytetu Wrocławskiego w 1963. Doktorat pod kierunkiem prof. Jana Rzewuskiego z kwantowej teorii pola uzyskał w 1970. Pracownik naukowy na Uniwersytecie Wrocławskim, początkowo w Instytucie Fizyki, następnie Matematyki. Od 1973 pracownik naukowy Politechniki Wrocławskiej.

W 1968 uczestniczył w fali strajków studenckich[1].

Po stłumieniu protestów studenckich wspólnie z Jerzym Petryniakiem, Zdzisławem Ojrzyńskim, Piotrem Plenkiewiczem, Ryszardem Trąbskim wydrukował i kolportował ulotki potępiające ówczesne władze komunistyczne za represje wobec protestujących studentów.

W podobnym, nieco rozszerzonym zespole, wydawał ulotki przeciwko tzw. interwencji wojsk Układu Warszawskiego w Czechosłowacji w sierpniu 1968, a następnie przeciwko stłumieniu przez władze protestów robotniczych na Wybrzeżu w 1970.

W 1979 związał się od drugiego numeru z wydawanym we Wrocławiu niezależnym periodykiem "Biuletyn Dolnośląski" – od powstania drukowanym poza cenzurą w zakonspirowanych drukarniach.

Wraz z grupą przyjaciół (Jerzy Petryniak, Zbigniew Oziewicz, Janusz Goryl, Zbigniew Duszak, Włodzimierz Winciorek, Garet Sobczyk – Amerykanin) witał Papieża Jana Pawła II w Warszawie, Częstochowie i Krakowie podczas pierwszej pielgrzymki w Polsce, białoczerwonym transparentem z napisem: "Wiara i Niepodległość".

W czasie fali sierpniowych strajków 1980, które poprzedziły powstanie NSZZ „Solidarność” aktywnie wraz z "Biuletynem Dolnośląskim" włączył się w organizowanie strajków we Wrocławiu. Była to jedyna zorganizowana grupa opozycyjna inicjująca i wspierająca protesty we Wrocławiu.

W okresie tzw. pierwszej Solidarności przygotowywał i drukował wraz z Mikołajem Iwanowem i zespołem "Biuletynu Dolnośląskiego" odezwy po rosyjsku do żołnierzy radzieckich stacjonujących w Polsce, za co został aresztowany i sądzony. Był to pierwszy tego typu proces polityczny w PRL.

Był delegatem na I Krajowy Zjazd "Solidarności" z Regionu Dolny Śląsk. Z jego inicjatywy I Krajowy Zjazd Solidarności przyjął odezwę "Posłania do narodów Związku Radzieckiego i krajów Europy Wschodniej", był jednym z jej autorów.

W momencie wprowadzenia stanu wojennego 13 grudnia 1981 uniknął aresztowania, ponieważ przewoził wieczorem sprzęt poligraficzny dla konspiracyjnej drukarni "Biuletynu Dolnośląskiego". Natychmiast z zespołem "Biuletynu Dolnośląskiego" zszedł do podziemia i korzystając z zakonspirowanej struktury, rozpoczął działalność poligraficzną. Pierwszy numer podziemnego pisma w stanie wojennym w Polsce – "Z dnia na dzień" był drukowany w nocy z 13 na 14 grudnia i został kolportowany już rano 14 grudnia we Wrocławiu.

Był wydawcą prasy i wydawnictw Regionalnego Komitetu Strajkowego "Solidarność" we Wrocławiu, upoważniony przez ówczesnego przewodniczącego regionu Władysława Frasyniuka do wydawania i podpisywania oświadczeń w imieniu RKS.

Na przełomie maja i czerwca 1982 m.in. wspólnie z Pawłem Falickim założył "Organizację Solidarność Walczącą", która była unikalną polityczną organizacją opozycyjną w Polsce oraz krajach bloku sowieckiego, ponieważ od momentu powstania (czerwiec 1982) jako jedna z nielicznych w swoim programie głosiła upadek komunizmu, niepodległość Polski i innych narodów zniewolonych przez komunizm, niepodległość republik radzieckich, zjednoczenie Niemiec przy zachowaniu narzuconych jałtańskim porządkiem granic powojennych. Wprawdzie w programowym tekście Kornela Morawieckiego Kim jesteśmy? O co walczymy? z 1982[2] słowo "niepodległość" nie pada ani razu, jednak temat niepodległości pojawiał się często w "Biuletynie Dolnośląskim" czy w piśmie "Solidarność Walcząca"[3].

9 listopada 1987 – po 6 latach konspiracyjnej działalności podziemnej – został zatrzymany przez Służbę Bezpieczeństwa we Wrocławiu. W wyniku jego aresztowania nie wpadło żadne mieszkanie, w którym się ukrywał, ani archiwa SW. Natychmiast został przetransportowany helikopterem do Warszawy (SB obawiała się próby odbicia) i osadzony w areszcie na Rakowieckiej. Z inicjatywy Konfederacji Polski Niepodległej w USA powstał Komitet na rzecz Uwolnienia Kornela Morawieckiego. W wyniku gry operacyjnej SB Jan Olszewski (który miał być jego obrońcą w planowanym procesie) i Andrzej Stelmachowski namówili go 30 kwietnia 1988 do wyjazdu wraz z Andrzejem Kołodziejem do Włoch. Po trzech dniach podczas próby powrotu został deportowany z lotniska w Warszawie do Wiednia bez prawa powrotu[4].

Powrócił konspiracyjnie[5] do kraju 30 sierpnia 1988.

III RP[edytuj]

Kornel Morawiecki podczas jednej z konferencji o Solidarności Walczącej zorganizowanej w Sejmie RP wraz z Rafałem Dutkiewiczem, Ludwikiem Dornem i Bogdanem Borusewiczem
Kornel Morawiecki wraz z Kazimierzem Ujazdowskim

Zgłosił swą kandydaturę w wyborach prezydenckich w 1990, nie udało mu się jednak zebrać wymaganych 100 tys. podpisów. 7 lipca 1990 założył Partię Wolności, z której ramienia bez powodzenia kandydował w wyborach parlamentarnych w 1991. W czasie telewizyjnej kampanii wyborczej wywrócił przed kamerami telewizyjnymi okrągły stół[6]. W 1993 jego partia weszła w skład Ruchu dla Rzeczypospolitej. Później działał w Ruchu Odbudowy Polski i zasiadał we władzach tej partii. W 1997 z ramienia ROP i w 2007 jako bezpartyjny z ramienia Prawa i Sprawiedliwości[7] kandydował do Senatu.

Za działalność na rzecz niepodległości Polski decyzją rządu RP na uchodźstwie odznaczony przez prezydenta Kazimierza Sabbata Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski. W czerwcu 2007 odmówił przyjęcia z rąk prezydenta Rzeczypospolitej proponowanego mu w 25-lecie powstania "Solidarności Walczącej" Krzyża Wielkiego Orderu Odrodzenia Polski, uznając, że reprezentowanej przez niego organizacji należy się najwyższe polskie odznaczenie – Order Orła Białego[8].

Do połowy 2009 był pracownikiem dydaktycznym Instytutu Matematyki Politechniki Wrocławskiej – prowadził zajęcia ze studentami.

6 stycznia 2010 ogłosił start w wyborach prezydenckich w tym samym roku z ramienia Solidarności Walczącej[9]. Poinformował o prowadzeniu rozmów z osobami, które miałyby stworzyć jego honorowy komitet poparcia[10]. Poparcia kandydatowi udzieliła też Konfederacja Polski Niepodległej - Obóz Patriotyczny, której prezes Adam Słomka został szefem sztabu wyborczego kandydata. 10 maja 2010 Kornel Morawiecki został zarejestrowany jako kandydat przez PKW. W wyborach zajął ostatnie, 10. miejsce z 0,13% poparcia[11]. Jego wynik (21 596 głosów) to zaledwie ok. 1/5 ze 100 tys. podpisów, zebranych w celu rejestracji jego kandydatury w PKW. W drugiej turze zadeklarował oddanie głosu na Jarosława Kaczyńskiego, jednak nie zaapelował do swoich zwolenników o poparcie jego kandydatury[12].

W wyborach samorządowych w 2010 bez powodzenia kandydował z ramienia KWW Polski Kierunek do sejmiku województwa dolnośląskiego[13]. W wyborach parlamentarnych w 2011 także bezskutecznie kandydował do Senatu z ramienia własnego komitetu "Wolni i Solidarni" w okręgu nr 8 (Wrocław Północ)[14]. Jego kandydatura była popierana przez Prawo i Sprawiedliwość, które nie wystawiło tam swojego kandydata[15].

Ordery i odznaczenia[edytuj]

Przypisy

  1. ↑ Norbert Wójtowicz: Kornel Morawiecki, "Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej" 2009, nr 5–6, s. 126–127
  2. ↑ „Solidarność Walcząca” nr 9 z 8 sierpnia 1982
  3. ↑ Mateusz Morawiecki: Geneza i pierwsze lata Solidarności Walczącej
  4. ↑ Dariusz Wilczak: Bilet w jedna stronę. "Newsweek" 39/2006. [dostęp 24 listopada 2010].
  5. ↑ Norbert Wójtowicz: Kornel Morawiecki, "Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej" 2009, nr 5–6, s. 135
  6. ↑ Morawiecki: Dlaczego przewróciłem okrągły stolik. rp.pl, 7 lutego 2009. [dostęp 21 maja 2010].
  7. ↑ Ujazdowski wspiera Morawieckiego. gazeta.pl, 18 października 2007. [dostęp 21 maja 2010].
  8. ↑ Norbert Wójtowicz: Kornel Morawiecki, "Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej" 2009, nr 5–6, s. 136
  9. ↑ Kolejny kandydat na prezydenta. Kornel Morawiecki chce "zjednoczyć społeczeństwo". gazeta.pl, 6 stycznia 2010. [dostęp 21 maja 2010].
  10. ↑ Kornel Morawiecki zapowiada start w wyborach prezydenckich. newsweek.pl, 6 stycznia 2010. [dostęp 21 maja 2010].
  11. ↑ Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 22 czerwca 2010]
  12. ↑ Za wysoka cena. kornel.salon24.pl (blog Kornela Morawieckiego), 26 czerwca 2010. [dostęp 30 kwietnia 2011].
  13. ↑ Serwis PKW – Wybory 2010. [dostęp 24 listopada 2010]
  14. ↑ Serwis PKW – Wybory 2010 [dostęp 31 sierpnia 2011]
  15. ↑ Kto przeciw komu do Senatu: Platforma kontra Obywatele. gazeta.pl, 22 sierpnia 2011. [dostęp 3 września 2011].
  16. ↑ Dziennik Ustaw RP Nr 3 z 27 czerwca 1988 r.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Kornel_Morawiecki&oldid=36119769”