Korneliusz (setnik rzymski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Korneliusz kłania się przed św. Piotrem

Św. Korneliusz – według Dziejów Apostolskich (rozdział 10[1]) wódz rzymski (setnik) w Cezarei[2] w I wieku n.e., oficer kohorty Italskiej. Mimo nieizraelskiego pochodzenia był "pobożny i bojący się Boga" tj. wierzył on, wraz z całą rodziną, w Boga Izraela[3]. Nieustannie modlił się, oraz wspomagał biednych (Dz 10,1-2). Dostał w wizji polecenie od Boga, aby sprowadzić do swojego domu św. Piotra. Gdy Apostoł przybył do domu setnika i przekazał mu naukę Ewangelii, na Korneliusza wraz z rodziną i przyjaciółmi zstąpił Duch Święty, co było powtórzeniem czasu Pięćdziesiątnicy. Zaskoczony tym Piotr stwierdził, że nie może odmówić chrztu wodnego ludziom, którzy otrzymali Ducha Świętego (Dz. 10,44-48)[4].

Całe to wydarzenie było bardzo ważne w historii chrześcijaństwa, gdyż Korneliusz i jego dom byli pierwszymi poganami, którzy zostali włączeni w poczet chrześcijan, którzy do tej pory twierdzili, że tylko Żydzi, lub ewentualnie (Dz. 8,14-25) Samarytanie (poprzez częściowe pochodzenie od Izraelitów[5]) mogą być ochrzczeni Duchem Świętym. Rozdział 11 Dziejów Apostolskich opisuje kontrowersję, jaka wynikła po tych wydarzeniach w Jerozolimie, jednak po wyjaśnieniach Piotra wszyscy wierzący pochodzenia żydowskiego z radością stwierdzili, że i poganie mogą być zbawieni (Dz 11,18)[6][7].

Przypisy

  1. Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu najnowszy przekład z języków oryginalnych z komentarzem, Święty Paweł, Częstochowa 2009 s. 2409- 2412
  2. Fritz Rienecker, Gerhard Maier, Leksykon Biblijny, Vocatio, Warszawa 2001 s. 111
  3. Fritz Rienecker, Gerhard Maier, Leksykon Biblijny, Vocatio, Warszawa 2001 s. 368
  4. W. MacDonald, Komentarz Biblijny do Nowego Testamentu, Jastrzębie Zdrój 2005, s. 371.
  5. Fritz Rienecker, Gerhard Maier, Leksykon Biblijny, Vocatio, Warszawa 2001 s. 720
  6. D. H. Stern, Komentarz Żydowski do Nowego Testamentu, Vocatio, Warszawa 2004, s. 412-413.
  7. W. MacDonald, Komentarz Biblijny do Nowego Testamentu, Jastrzębie Zdrój 2005, s. 372.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Pismo Święte Starego i Nowego Testamentu najnowszy przekład z języków oryginalnych z komentarzem, Święty Paweł, Częstochowa 2009
  • Fritz Rienecker, Gerhard Maier, Leksykon Biblijny, Vocatio, Warszawa 2001 s. 111