Kosów (Ukraina)
Na mapach:
| Kosów | |||
|
|||
| Państwo | |||
| obwód | iwanofrankowski | ||
| Prawa miejskie | 1654 | ||
| Powierzchnia | 11,38 km² | ||
| Położenie | 48°19′15″N 25°05′33″E |
||
| Ludność (2001) • liczba ludności • gęstość |
8278 727,42 os./km² |
||
| Nr kierunkowy | +380-3478 | ||
| Kod pocztowy | 78600-78604 | ||
Kosów (ukr. Косiв) – miasto rejonowe (powiatowe) na Ukrainie, w obwodzie iwanofrankowskim. Rzadziej spotyka się też inne formy nazwy: Kossów, Kosów Huculski czy Kosów Pokucki. Położony nad Rybnicą, dopływem Prutu.
8,3 tys. mieszkańców (2001).
Wzmiankowany w roku 1424 jako własność księcia Świdrygiełły. Prawa miejskie otrzymał w roku 1654. W II Rzeczypospolitej miasto powiatowe województwa stanisławowskiego.
W latach 1891-1939 z przerwami w Kosowie działał zakład przyrodoleczniczy prowadzony przez doktora Apolinarego Tarnawskiego, który sprawił, że w I połowie XX wieku Kosów stał się drugą po Zakopanem stolicą polskiej bohemy. W 1911 w zakładzie Tarnawskiego powstał jeden z pierwszych zastępów późniejszego ZHP, utworzony przez braci Kazimierza i Witolda Lutosławskich oraz Olgę Drahonowską[1].
W Kosowie wypoczywały i leczyły się popularne osoby życia artystycznego, politycznego i literackiego przedwojennej Polski m.in.: Roman Dmowski, Ignacy Daszyński, Wojciech Korfanty, Gabriela Zapolska, Juliusz Osterwa, Maria Dąbrowska, Melchior Wańkowicz, Xawery Dunikowski, Karol Adwentowicz, Leon Schiller, Stanisław Dygat, Józef Pankiewicz, Lucjan Rydel.
Podczas inwazji sowieckiej na Polskę w 1939 roku w Kosowie rząd polski przekroczył granicę z Rumunią na rzece Czeremosz[2].
[edytuj] Pobliskie miejscowości
Przypisy
- ↑ Stanisław Nicieja. Głodzący lekarz z Kosowa, postać wyjątkowa. „Głos Szczeciński”, s. 8-9, 2011-08-12. ISSN 0137-9178.
- ↑ Stanisław S. Nicieja, Moje Kresy. Kuty - czas apokalipsy, czas rozpaczy
[edytuj] Linki zewnętrzne
- Kossów w Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich, Tom IV (Kęs – Kutno) z 1883 r.
|
||||||||||||||||||||
|
|||||||
|
||||||||||