Gujańskie Centrum Kosmiczne

Kosmodrom Kourou Centre Spatial Guyanais (CSG)
Organizacja zarządająca	ESA, CNES, Francja
Status	aktywny
Położenie i warunki
Kraj	Gujana Francuska
Skojarzona miejscowość	Kourou
Szer. geograf.	5.22°
Dł. geograf.	-52.77°
Zdjęcie satelitarne	Google Map
Najmniejsze możliwe nachylenie orbity	5°
Największe możliwe nachylenie orbity	100°
Historia
Data otwarcia ośrodka	1965
Data pierwszego startu	9 kwietnia 1968

Start rakiety Ariane-5

Gujańskie Centrum Kosmiczne (franc. Centre Spatial Guyanais) jest francusko-europejskim kosmodromem położonym w pobliżu Kourou w Gujanie Francuskiej.

Otwarte w 1968 Centrum jest szczególnie użyteczne ze względu na położenie w pobliżu równika i przez fakt, że wystrzeliwuje rakiety nad wodę. Z Kourou wystrzeliwują swoje satelity Europejska Agencja Kosmiczna (ESA), francuska agencja kosmiczna CNES oraz firma Arianespace. Loty są też wykupywane przez firmy pozaeuropejskie. Kosmodrom został wybrany w 1964 portem kosmicznym Francji, gdy zaś w 1975 powołano ESA, Francja zaoferowała udostępnienie tego kosmodromu na potrzeby Agencji. ESA zapewnia 2/3 rocznego budżetu, sfinansowała też rozbudowę portu podczas rozwijania wyrzutni Ariane. W tej chwili ESA buduje infrastrukturę służącą wystrzeliwaniu rosyjskich rakiet Sojuz. Jest to część przedsięwzięcia typu joint venture mającego na celu, z jednej strony wzbogacenie floty ESA o rakiety Sojuz, z drugiej - uzyskanie przez Rosjan dostępu do kosmodromu w Kourou jako alternatywy dla Bajkonuru.

Kourou jest położone około 500 km na północ od równika, na szerokości geograficznej 5°11'. Na tej szerokości rotacja Ziemi daje wystrzeliwanym rakietom dodatkową prędkość prawie 460 m/s. Dodatkowo, umieszczanie satelitów na pożądanej orbicie jest zwykle prostsze, gdy start ma miejsce w pobliżu równika.

W skład infrastruktury naziemnej wchodzą wyrzutnie (ELV, ELA-2, ELA-3, ELS), pomieszczenia przygotowywania satelitów, pomieszczenia kontroli lotów i fabryka paliwa stałego. Ochronę przeciwpożarową zapewnia oddział podległy brygadzie paryskiej straży pożarnej. Bazę zabezpieczają siły Francuskiej Żandarmerii Narodowej i Legii Cudzoziemskiej.

5 listopada 1971 z wyrzutni ELA-1 (wtedy CECLES) wystartowała po raz pierwszy (i ostatni) Europa 2, modyfikacja rakiety Europa wystrzeliwanej z bazy Woomera w Australii. Start okazał się nieudany, gdyż na wysokości 35000 m nastąpiła awaria jej pierwszego stopnia. Na wysokości 69 km nastąpiła jego eksplozja, a na wysokości 79 km zniszczeniu uległy pozostałe elementy rakiety. Odłamki Europy 2 spadły do Atlantyku.

13 lutego 2012 wystartowała pierwsza rakieta Vega, wynosząc na orbitę 9 satelitów, w tym PW-Sat, pierwszego polskiego sztucznego satelitę (od czasu awarii rosyjskiej rakiety wynoszącej jednego z satelitów serii Meteor budowanego przez polskich inżynierów), zbudowanego przez specjalistów z Politechniki Warszawskiej i krakowskiego Centrum Badań Kosmicznych PAN.

Rakiety startujące z kosmodromu

1. Europa 2
2. Ariane 1
3. Ariane 2
4. Ariane 3
5. Ariane 4
6. Ariane 5
7. Sojuz ST
8. Vega

Wyrzutnie startowe

1. ELA-1: rakiety Europa 2, Ariane 1-3 i Vega, reaktywowana jako ELV w 2012
2. ELA-2: rakieta Ariane 4, nieczynna od 2003
3. ELA-3: rakieta Ariane 5, czynna od 1995
4. ELS: rakiety Sojuz ST, funkcjonuje od 2011

Linki zewnętrzne

• Strona domowa (fr. • ang.)

Zobacz też

• Wyspa Diabelska