Kostrzewa trzcinowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kostrzewa trzcinowa
Kostrzewa trzcinowa: zdjęcie
kostrzewa trzcinowa pośrodku (2)
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad jednoliścienne
Rząd wiechlinowce
Rodzina wiechlinowate
Rodzaj kostrzewa
Gatunek kostrzewa trzcinowa
Nazwa systematyczna
Festuca arundinacea Schreb.

Kostrzewa trzcinowa, k. trzcinowata (Festuca arundinacea Schreb.) – gatunek z rodziny wiechlinowatych. Występuje pospolicie na całym niżu polskim, w szerokim zakresie podgatunków i odmian, także uprawnych.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Pokrój
Roślina o wysokości 0,7–1,2 metra, zbitokępowa, głęboko korzeniąca się. Wykształca wydłużone i skrócone pędy wegetatywne oraz grube i sztywne pędy kwiatostanowe.
Liście
Liczne, duże, ciemnozielone, lancetowate liście, wyraźnie unerwione z białym nerwem środkowym. Pochwa liściowa otwarta, występuje krótki języczek, a także omszone uszka.
Kwiatostan
Wiecha o długości dochodzącej do 20 cm, u góry lekko zwisła. Bezostne, zielonkawe, podłużne (od 8 do 12 mm długości) kłoski, posiadają od 4 do 8 kwiatków.
Owoce
Oplewiony ziarniak o długości do 8 mm i szerokości ok 1,5 mm.

Ekologia[edytuj | edytuj kod]

Wieloletnia, wiatropylna trawa. Wiosną rozwija się dość wcześnie, ale kwitnie dopiero w połowie czerwca. Jest bardzo odporna na niesprzyjające warunki klimatyczne. Występuje na różnych glebach, na siedliskach tak niezbyt suchych jak i okresowo podmokłych. Upodobała sobie mniej żyzne, zasolone i zdegradowane siedliska. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla O/All. Agropyro-Rumicion crispi, Ass. Potentilllo-Festucetum[2].

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

Z racji niskich wymagań, stosowana jest na zdewastowane przez przemysł tereny. Wartość pastewna jest dość dobra w przypadku wczesnego zbioru, później odznacza się niezbyt dobrą strawnością.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2011-01-02].
  2. Matuszkiewicz Władysław. Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Wyd. Naukowe PWN, Warszawa, 2006. ISBN 83-01-14439-4.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]