Koszmar z ulicy Wiązów II: Zemsta Freddy'ego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy filmu z 1985 roku. Zobacz też: inne filmy z serii "Koszmar z ulicy Wiązów".
Koszmar z ulicy Wiązów 2: Zemsta Freddy'ego
A Nightmare on Elm Street Part 2: Freddy's Revenge
Gatunek horror
Data premiery 1 listopada 1985 r.
Kraj produkcji Stany Zjednoczone Stany Zjednoczone
Język angielski
Czas trwania 87 min.
Reżyseria Jack Sholder
Scenariusz Wes Craven,
David Chaskin
Główne role Mark Patton,
Kim Myers
oraz Robert Englund
Muzyka Christopher Young
Zdjęcia Jacques Haitkin,
Christopher Tufty
Kostiumy Gail Viola
Montaż Bob Brady,
Arline Garson
Produkcja Robert Shaye
Wytwórnia New Line Cinema
Heron Communications
Smart Egg Pictures
Second Elm Street Venture
Media Home Entertainment
Dystrybucja New Line Cinema
Budżet 3 000 000 $
Poprzednik Koszmar z ulicy Wiązów
Kontynuacja Koszmar z ulicy Wiązów 3: Wojownicy snów
Nagrody 1986: nominacja do Saturn Award w kategorii najlepszy horror

Koszmar z ulicy Wiązów 2: Zemsta Freddy'ego (tytuł oryg. A Nightmare on Elm Street Part 2: Freddy's Revenge) – amerykański film fabularny (horror) z 1985 roku. Sequel kultowej produkcji Wesa Cravena, Koszmaru z ulicy Wiązów (1984), drugi segment filmowej serii pod tym samym tytułem.

Treść[edytuj | edytuj kod]

Od wydarzeń przedstawionych w pierwszej części serii mija pięć lat. Do posiadłości, w której mieszkali Thompsonowie, wprowadza się rodzina Walshów – matka, ojciec, ekscentryczny syn i urocza córka. Głowa rodziny, Ken Walsh, ukrywa przed bliskimi mroczną tajemnicę rezydencji, lecz nastoletni Jesse zaczyna miewać senne koszmary, w których objawia mu się ta sama postać, co Tinie Gray – posępny Freddy Krueger. Lisa, przyjaciółka Jesse'go ze szkoły, znajduje pamiętnik poprzedniej lokatorki, z którego dowiaduje się o jej problemach z koszmarami. Tymczasem Freddy obiera Jesse'go na swojego następcę, który zabił jego kolegę, oraz chciał zabić jego dziewczynę.

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Odbiór[edytuj | edytuj kod]

Odbiór komercyjny[edytuj | edytuj kod]

Na całym świecie Koszmar z ulicy Wiązów II: Zemsta Freddy'ego zarobił 29 999 213 dolarów amerykańskich[1]. Budżet filmu wynosił zaledwie trzy miliony dolarów.

Krytyka[edytuj | edytuj kod]

Film zebrał głównie negatywne opinie ze strony krytyków. Twórcom zarzucono kierowanie serii (której elementem jest Zemsta Freddy'ego) w zupełnie odmiennej wobec pierwowzoru stronie. Główny antagonista, Freddy Krueger, pierwotnie skupiał się na nękaniu nastoletnich mieszkańców ulicy Wiązów w ich snach oraz ich eliminacji, w sequelu z kolei dopuszcza się stochastycznych zbrodni, mordując (efektownie) osoby spoza kręgu cierpiących na koszmary senne. Mordy popełnia także w realnym świecie. W przeciwieństwie do oryginału, w Zemście Freddy'ego tytułowy antybohater nie został ukazany jako tajemniczy, pełen grozy upiór – jaki to patent wykorzystano w filmie Cravena – lecz jako duch przejaskrawiony i ironiczny. Zarówno fani części pierwszej jak i krytycy nie przyjęli także pozytywnie wątku "wysługiwania się" Freddy'ego Jesse'm Walshem. Ze znacznie lepszym odbiorem niźli drugi element serii Koszmar z ulicy Wiązów spotkała się trzecia jej odsłona, która wiernie kontynuowała wątek przedstawiony w pierwowzorze (Craven napisał doń scenariusz) oraz przywróciła postaci w nim poznane: Nancy Thompson i jej ojca, porucznika Dona Thompsona.

Homoerotyzm filmu[edytuj | edytuj kod]

Komentatorzy filmu nierzadko dostrzegają w nim homoerotyczną tematykę[2]. Niektórzy twierdzą, iż istnieje podtekst, wedle którego protagonista Jesse Walsh jest gejem, zawzięcie hamującym swoje homoseksualne skłonności (orientacja Jesse'go nigdy nie została oficjalnie zadeklarowana). Wątków gejowskich w kręgu bohatera można doszukać się więcej:

  1. Pewnego parnego wieczoru Jesse wybiera się do baru, w którym spotykają się biseksualiści i fetyszyści[potrzebne źródło]. Wówczas napotyka na swojej drodze pana Schneidera, nauczyciela wychowania fizycznego w swojej szkole. Według niektórych spekulacji, Schneider i Walsh uprawiają następnie przygodny seks (w jednej z kolejnych scen rygorystyczny trener nakazuje bowiem Jesse'mu wziąć prysznic).
  2. Sama postać trenera Schneidera jest w wierzeniach uczniów homo- lub biseksualna.
  3. W scenie podczas przyjęcia domowego Jesse, po nieudanym stosunku płciowym z przyjaciółką, Lisą, natychmiastowo wybiera się do licealnego kolegi, Grady'ego, oraz postanawia spędzić u niego noc.
  4. Kolejna scena stawia orientację Jesse'go w jeszcze bardziej niedwuznacznym świetle. Walsh stwierdza podczas jej trwania, że "coś stara się dostać do wnętrza jego ciała". Obnażony Grady odpowiada: "Tak, a twoja żeńska koleżanka czeka na ciebie w domu, podczas gdy ty chcesz spać ze mną".

Reżyser filmu, Jack Sholder, zadeklarował, że nigdy nie zamierzał stworzyć w filmie aury homoerotycznej, wyznał wszak, iż ją zauważył. Ciekawostką jest, że Mark Patton, odtwórca roli Jesse'go Walsha, jest gejem prywatnie.

Przypisy

  1. Źródło: boxofficemojo.com. (ang.) [dostęp 2010-04-14]
  2. Źródło: x-entertainment.com. (ang.) [dostęp 2010-04-14]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]