Koszty pośrednie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Koszty pośrednie – efekt podziału kosztów w układzie przedmiotowym. Koszty pośrednie nie mogą być bezpośrednio odnoszone do produkowanych wyrobów lub usług, tzn. nie można przyporządkować ich poszczególnym nośnikom na podstawie pomiarów i dowodów źródłowych lub takie przyporządkowanie jest nieopłacalne. Koszty pośrednie są przypisywane poszczególnym nośnikom na podstawie procedur rozliczeniowych. Koszty pośrednie nie dotyczą tylko jednego konkretnego wyrobu, w związku z tym ich podział między poszczególne nośniki wymaga zastosowania klucza rozliczeniowego (np. płace bezpośrednie, materiały bezpośrednie, koszt wytworzenia).

Układ kalkulacyjny kosztów[edytuj | edytuj kod]

Koszty pośrednie są podstawą podziału układu kalkulacyjnego na koszty bezpośrednie i pośrednie. Taki układ pełni dwie funkcje: informacyjną i analityczną. Dzięki tym funkcjom jednostka może swobodnie planować procesy sprzedaży i produkcji oraz obserwować i kontrolować poziom rentowności sprzedaży.

Podział kosztów[edytuj | edytuj kod]

Na koszty pośrednie składają się:

  • koszty wspólne grupowane bezpośrednio na stanowiska kosztów,
  • koszty grupowane pośrednio na stanowiska według miar określających konsumpcje tych kosztów.

W przemysłach przetwórczych koszty pośrednie są grupowane w zbiory, które nazywane są pozycjami kalkulacyjnymi. Do następujących zbiorów zalicza się:

  • koszty wydziałowe (koszty poniesione przez wydziały produkcji podstawowej)
  • koszty sprzedaży (koszty, które ponosi jednostka, w związku ze sprzedażą wyrobów lub usług)
  • koszty ogólnego zarządu (koszty związane z kierownictwem przedsiębiorstwa)
  • koszty zakupu (koszty ponoszone przez jednostkę, związane z zakupem majątku obrotowego)

Sposoby sprawozdania kosztów[edytuj | edytuj kod]

Istnieją dwa sposoby sprawozdawania kosztów (7. Program Ramowy w zakresie badań i rozwoju technologicznego (7PR)), które różnią się między sobą jedynie metodą kalkulacji kosztów pośrednich:

  • I sposób: instytucja wylicza i sprawozdaje rzeczywistą wartość swoich kosztów pośrednich. Model ten mogą stosować instytucje posiadające system księgowy pozwalający na wyodrębnienie tego typu kosztów, często w rzeczywistości przewyższających ryczałt naliczany sposobem II.
  • II sposób: koszty pośrednie są rozliczane jako ryczałt według stawki ustalonej przez Komisję Europejską, przy czym są one liczone jako procent od poniesionych kosztów bezpośrednich z wyłączeniem usług obcych.

Instytucja do wszystkich projektów realizowanych w 7PR musi zastosować wybrany sposób rozliczania. Gdy mamy sytuacje,że koszty pośrednie poprzedniego projektu rozliczane były jako ryczałt, to jest możliwość, aby sprawozdawać je w sposób rzeczywisty w następnym projekcie. W konsekwencji wszystkie kolejne projekty muszą być rozliczane nowo wybranym sposobem. Niemożliwy jest odwrotny kierunek zmian.

Wysokość ryczałtu na koszty pośrednie[edytuj | edytuj kod]

Wysokość ryczałtu na koszty pośrednie wynosi 20%, natomiast dla pewnych rodzajów podmiotów i typów projektów stawka ta została ustalona na innych poziomach:

  1. Instytucje, które nie są w stanie określić w sposób rzeczywisty kosztów pośrednich na projekt (np. organy publiczne o charakterze niezarobkowym, szkoły średnie i wyższe uczelnie, organizacje badacze oraz MŚP) mogą stosować ryczałt w wysokości 60%.
  2. W badaniach pionierskich (program Pomysły) – 20%
  3. W akcjach badawczo-szkoleniowych Marie Curie (program Ludzie) – 10%

W projektach typu akcje koordynacyjne i wspierające koszty pośrednie ograniczone są do 7%.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. A. Jaruga, W.A.Nowak, A.Szychta: Rachunkowość Zarządcza. Absolwent, Łódź 1999
  2. I. Sobańska: Rachunek kosztów i rachunkowość zarządcza. C.H.BECK, Warszawa 2006

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]