Kot kusy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kot kusy
Prionailurus planiceps[1]
(Vigors & Horsfield, 1827)
Kot kusy
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Rodzina kotowate
Rodzaj Prionailurus
Gatunek kot kusy
Synonimy
  • Ictailurus planiceps
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 EN pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Prawdopodobieństwo występowania kota kusego: kolor niebieski - zerowe, kolor ciemnoczerwony - 96%
Systematyka Systematyka w Wikispecies

Kot kusy (Prionailurus planiceps) – słabo poznany gatunek drapieżnego ssaka z rodziny kotowatych (Felidae). Był uważany za gatunek wymarły w 1985 roku, ale został ponownie odkryty w 1995.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Sumatra
Borneo
Półwysep Malajski

Biotop[edytuj | edytuj kod]

Koty kuse żyją w lasach deszczowych, blisko wody oraz plantacji palm olejowych.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Wielkości kota domowego, przypomina nieco wyglądem łasicę z uwagi na wydłużony kształt ciała i krótkie łapy. Posiada krótki ogon oraz małe, okrągłe, nisko osadzone uszy. Futro jest gęste, długie i puszyste, barwy brązoworudej z ciemnymi cętkami na gardle i wewnętrznej stronie kończyn. Głowa i klatka piersiowa są jaśniejsze, rudawe, z jasnymi znaczeniami. Samce są trochę większe od samic. Kot kusy jest jednym z czterech kotów, które nie potrafią schować swoich pazurów (tak jak gepard, kot z Iriomote i taraj). Posiadają również dobrze wykształcone błony pławne.

Wysokość w kłębie: ok. 40 cm
Długość ciała: 40-60 cm
Długość ogona: 15-20 cm
Masa ciała: 1,5-2,5 kg

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Prawdopodobnie samotniczy. Prowadzi nocny tryb życia, ale niektóre osobniki są najbardziej aktywne o świcie i zmierzchu[3]. W niewoli często obserwuje się je w wodzie, gdzie chętnie spędzają czas. Podobnie jak inne koty znaczą swój teren, jednak w przeciwieństwie do nich zostawiają ślad zapachowy czołgając się po ziemi.

Kot kusy jest bardzo rzadko spotykany, prawie nie ma informacji o reprodukcji tego gatunku. Odnotowano tylko trzy mioty w niewoli, przy czym w jednym były 2 kocięta, a w pozostałych 1. Prawdopodobnie najczęściej rodzi się 1-4 kociąt, ponieważ dorosłe samice kota kusego posiadają cztery sutki. Na wolności widziano kocię w styczniu, ciąża trwała około 56 dni[3].

Pokarm[edytuj | edytuj kod]

Poluje przede wszystkim na ryby, jak również płazy i raki. Obserwowano koty, które podobnie jak szopy pracze, "myły" swoje jedzenie w wodzie. W niewoli skaczą na swój posiłek i odciągają go na około dwa metry od miejsca, w którym go położono[4]. Na wolności koty te najprawdopodobniej odciągają ryby i żaby od brzegu, by nie uciekły.

Przypisy

  1. Prionailurus planiceps w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Prionailurus planiceps. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. 3,0 3,1 Flat-headed cat (Prionailurus planiceps) (ang.). ARKive. [dostęp 23 września 2011].
  4. Mairin Balisi: Prionailurus planiceps (ang.). Animal Diversity Web. [dostęp 23 września 2011].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Prionailurus planiceps. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 8 grudnia 2007]