Kot syberyjski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kot syberyjski
Kot syberyjski
Kot syberyjski
Kod EMS SIB
Kategoria|Kot II
Pochodzenie Syberia
Nazwa angielska Siberian Cat
Standardy rasy

(według organizacji felinologicznych)

CFA standard
FIFe standard
TICA standard
AACE standard
ACFA standard
ACF standard
Punktacja za standard

(według FIFe)

głowa 25
uszy 10
oczy 10
korpus 20
ogon 5
futro jakość 25
kondycja 5
Uznane odmiany barwne
kod EMS SIB
Commons-logo.svg Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Tofik - kocur syberyjski o rudym umaszczeniu.
May cat.JPG
Kotka - 7 tygodni
Ta sama kotka - 1 rok
Vaselyok Fillimor - Kot syberyjski, czterokrotny Grand Champion TICA

Kot syberyjskirasa kota, zaliczana do ras półdługowłosych, pochodząca z Syberii. Zarejestrowana w FIFe dopiero w 1998 roku. Panuje przekonanie, że koty tej rasy nie uczulają ludzi tak jak koty innych ras, ponieważ ich ślina zawiera mniej białka fel d1.

Historia rasy[edytuj | edytuj kod]

Kot syberyjski to przedstawiciel jednej z naturalnych ras półdługowłosych. Oznacza to, że jego ewolucja przebiegała bez udziału człowieka. Początki rasy datuje się na XVII w., choć niektóre źródła podają nawet XI w. Pochodzi z Syberii i dlatego jest jednym z najczęściej występujących kotów domowych w Rosji. Kot ten został upowszechniony poza Rosją stosunkowo niedawno, na Zachodzie dopiero po upadku ZSRR. Rasę w 1989 r. odkryło w Związku Radzieckim małżeństwo Schultz, miłośnicy kotów z ówczesnego NRD. Zakupili kilka okazów w Leningradzie. Krótkie dzieje tej rasy w krajach zachodnich sprawiają, że jej dokumentacja genealogiczna jest nader skąpa. W Polsce hodowlę tej rasy rozpoczęto w roku 1989, kiedy to Jolanta Sztykiel sprowadziła pierwszego kota syberyjskiego.

Charakter[edytuj | edytuj kod]

Koty syberyjskie to zwierzęta ruchliwe, żywiołowe, z dużym temperamentem. Są bardzo przyjacielskie, uczuciowe. Nie są agresywne, nie mają również niszczycielskich zapędów. Koty te bardzo lubią wspinać się i skakać, co potwierdza ich częste odpoczywanie na wysokich półkach i szafach. Są wspaniałymi myśliwymi. Jest prawdopodobne, że mieszkańcy Syberii używali ich jako "stróża" domu, ponieważ potrafił reagować mruczeniem na widok zbliżającego się obcego. W rodzinie jest serdeczny i towarzyski, nienatarczywy, niezależny.

Wzorzec rasy[edytuj | edytuj kod]

Koty syberyjskie mają szerokie uszy, z wystającymi frędzelkami, lekko skośne oczy, frędzelki między poduszkami, na łapkach, portki na tylnych łapach.

Ogólnie[edytuj | edytuj kod]

Wielkość – średni lub duży, samice najczęściej mniejsze od samców. Samce od 8 do ponad 10 kg, samice do 6 kg. Ma masywne ciało o mocnym kośćcu. Kot o wyglądzie majestatycznym.

Głowa[edytuj | edytuj kod]

Kształt – nieco dłuższa, niż szeroka, łagodnie zaokrąglona.

Czoło – szerokie, lekko zaokrąglone.

Policzki – kości policzkowe dobrze rozwinięte, wysoko osadzone.

Nos – średniej długości, szeroki.

Broda – delikatnie cofnięta, profil pokazuje zakrzywioną linie od podbródka do nosa.

Uszy[edytuj | edytuj kod]

Kształt – średniej wielkości , szeroko otwarte u nasady, zaokrąglone na końcach.

Umiejscowienie – dość szeroko rozstawione, lekko nachylone ku przodowi. Wychodzą z nich kosmyki sierści.

Oczy[edytuj | edytuj kod]

Kształt – duże, lekko owalne, osadzone dość daleko od siebie.

Kolor – jednolity, każdy kolor jest dopuszczany; młode koty mają najczęściej niebieskie oczy oraz okrągłe źrenice.

Korpus[edytuj | edytuj kod]

Struktura – mocny kościec, muskularny, mocny kark, szeroka klatka piersiowa

Kończyny[edytuj | edytuj kod]

Nogi – średniej długości, proporcjonalne do tułowia, mocne.

Łapy – duże, okrągłe, z pęczkami długich włosów między palcami.

Ogon[edytuj | edytuj kod]

Ogon – szeroki i mocny u nasady, stopniowo zwężający się ku końcowi. Równomiernie puszysty. Sierść na ogonie gęsta i długa. Jeżeli uchwyci się ogon za koniec i uniesie, sierść nie powinna rozpadać się. Ogon średniej długości, zawinięty wzdłuż boku powinien dochodzić do łopatki.

Futro[edytuj | edytuj kod]

Struktura – półdługie, bardzo gęste, włos okrywowy twardy, błyszczący, nieprzemakalny, wydłużający się od łopatek do zadu, opadający na boki i górną cześć ogona. Podszerstek podwójny, gęsty i zwarty w porze zimowej, nieznaczny w porze letniej. Sierść nigdy nie zbija się w kołtuny. Sierść zdobiąca jest długa i gęsta, występuje w formie grzywy i kołnierza (tzw. kryza), lecz nie powinna być zbyt przerośnięta. We współczesnych tendencjach dopuszcza się dwie formy kołnierza - albo okrągły (równy na całej długości), lub owalny (dłuższy po bokach, a pod podbródkiem krótszy). nie jest dopuszczalny kołnierz trójkątny, jak u kotów norweskich leśnych. Na klatce piersiowej sierść zwarta i gęsta (tzw. żabot). Szeroki kołnierz podkreśla dostojny wygląd kota syberyjskiego. Za grzywą na szyi sierść trochę krótsza, co tworzy granicę między masywną głową i masywnie zbudowanym tułowiem. Okazałe "portki" i puszysty ogon.

Kolor – koty syberyjskie dzieli się obecnie na dwie odmiany kolorystyczne: tzw. klasyczne i Neva Masquarade. Wśród kotów umaszczonych klasycznie dopuszczalne są wszystkie kolory, wliczając wszystkie odmiany kolorystyczne z białym, z wyjątkiem kolorów: czekoladowego, liliowego, cynamonowego i oznaczeń. Występowanie koloru białego jest dozwolone m.in. jako biała gwiazda (płomyk), biały medalion, biała klatka piersiowa, biały na brzuchu, białe łapy oraz bicolour, arlekin, van. Umaszczenie Neva Masquarade to znaczenia typu point (maska, uszy, łapy, ogon).

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]