Kotik nowozelandzki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kotik nowozelandzki
Arctocephalus forsteri[1]
(Lesson, 1828)
Kotik nowozelandzki
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd drapieżne
Podrząd psokształtne
(bez rangi) płetwonogie
Rodzina uchatkowate
Rodzaj Arctocephalus
Gatunek kotik nowozelandzki
Podgatunki
  • A. forsteri forsteri
  • A. forsteri doriferus
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Kotik nowozelandzki (Arctocephalus forsteri) – gatunek morskiego ssaka z rodziny uchatkowatych. Rozróżnia się dwa podgatunki: Arctocephalus forsteri forsteri zamieszkujący wybrzeża Nowej Zelandii i Arctocephalus forsteri doriferus zamieszkujący południowe wybrzeże Australii.

Charakterystyka ogólna[edytuj | edytuj kod]

Duży, silny przedstawiciel uchatkowatych, o silnie zaznaczonym dymorfizmie płciowym. Ubarwienie wierzchu ciała szaro-brązowe, spód ciała nieco jaśniejszy. Zaostrzony pysk zaopatrzony jest we włosy czuciowe o długości do 50 mm. Ma silne, ostre uzębienie.

Wymiary[edytuj | edytuj kod]

Długość ciała
samce 1,5–2,5 m, samice 1,3–1,5 m
masa ciała ciała
samce 120–150 kg, samice 40–70 kg

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Wybrzeża południowej i zachodniej Australii oraz pobliskie wyspy zamieszkuje odrębna populacja licząca około 7000 osobników. Obszar występowania tego gatunku na Nowej Zelandii rozciąga się wokół Wyspy Południowej i Północnej aż do wysp Macquarie, na odcinku ponad 2700 km.

Środowisko życia[edytuj | edytuj kod]

Na lądzie wypoczywają na skalistych wybrzeżach. Miejsca te są zabezpieczone przez rafy i porośnięte gęstą roślinnością chroniącą zwierzęta przed upałem i sztormami.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Kotiki nowozelandzkie dobrze pływają i nurkują; pod wodą polują na ryby i inne zwierzęta morskie. Sporadycznie osobniki zamieszkujące wyspy antarktyczne polują na pingwiny. Samce są terytorialne i bronią swojego terytorium przed innymi samcami. Samice, w liczbie kilkunastu, skupiają się wokół samca, tworząc haremy.

Rozród[edytuj | edytuj kod]

Samiec kopuluje z kilkoma samicami. Samica po około 9 miesiącach rodzi 1 młode o masie urodzeniowej około 3,5 kg i długości 40-45 cm. Młodym opiekuje się wyłącznie samica. Samice osiągają dojrzałość płciową w wieku 4-6 lat, natomiast samce w wieku 5-6 lat.

Wrogowie[edytuj | edytuj kod]

W morzu groźne dla kotików są rekiny, np. żarłacz biały, oraz orki. W rejonach subantarktycznych poluje na nie niekiedy lampart morski.

Liczebność populacji[edytuj | edytuj kod]

Komercyjne polowania na kotiki nowozelandzkie rozpoczęły się w XVIII, a nasiliły w XIX wieku. Wytępiono setki tysięcy tych zwierząt i gatunek stanął na krawędzi zagłady. Uratował je mały zysk osiągany w handlu futrami. Obecnie populacja uchatek jest stabilna i szacuje się ją na 50-60 tys. osobników.

Przypisy

  1. Arctocephalus forsteri w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Arctocephalus forsteri. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]