Kotlet schabowy
 |
Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: usunąć nieency informacje. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Kotlet schabowy – kotlet panierowany ze schabu (z kością lub bez) przypominający sznycel wiedeński[1].
Historia polskich kotletów schabowych sięga XIX wieku. Przepis na schabowy występuje w książce Lucyny Ćwierczakiewiczowej pt. 365 obiadów za pięć złotych. Nie ma go natomiast w książce Wojciecha Wielądka pt. Kucharz doskonały z 1786 roku.
Spis treści |
Typowe składniki [edytuj]
Sporządzenie [edytuj]
Schab kroimy na plastry i ubijamy tłuczkiem. Jajka roztrzepujemy i łączymy z przyprawami. Ubity i pokrojony schab otaczamy w mące, potem w jajku, a następnie w bułce tartej. Wstawiamy patelnię na średni ogień i dajemy smalec lub wlewamy olej. Przygotowany kotlet kładziemy na patelnię i smażymy na złoty kolor z jednej i drugiej strony. Podajemy na talerzu z ziemniakami, kaszą, ryżem lub kluskami oraz duszonymi lub smażonymi pieczarkami, gotowanymi jarzynami, surówkami, marynatami itp.
Za typowy polski klasyczny niedzielny obiad (często żartobliwie)uważa się rosół z makaronem oraz kotlet schabowy z ziemniakami i zasmażaną kiszoną kapustą.
Bibliografia [edytuj]
- Marek Łebkowski, Kuchnia polska – Dania na każdą okazję, wyd. Przegląd Reader's Digest, Warszawa 1997, str. 302-303
Przypisy
- ↑ "Sznycel wiedeński, cienko zbity plaster cielęciny, obtoczony w bułce i usmażony w rozpuszczonym smalcu, do dziś jedna z najpopulrniejszych potraw w całej byłej monarchii austro-węgierskiej, "w wersji wieprzowej, jako kotlet schabowy - w całej Polsce. Pierwotna nazwa costelette alla milanese, gdyż potrawa (smażona na maśle) pochodzi z Włoch. Zwrócił na nią uwagę w czasie kampanii włoskich dowódca wojsk austriackich w Lombardii i Wenecji sędziwy marszałek Radetzky." [w:] Mieczysław Czuma, Leszek Mazan. Austriackie gadanie czyli encyklopedia galicyjska. 1998. str. 465
