Kotlet schabowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kotlet schabowy podany z ziemniakami
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło schabowy w Wikisłowniku

Kotlet schabowykotlet panierowany ze schabu (z kością lub bez) przypominający sznycel wiedeński[1].

Historia polskich kotletów schabowych sięga XIX wieku. Przepis na schabowy występuje w książce Lucyny Ćwierczakiewiczowej pt. 365 obiadów za pięć złotych. Nie ma go natomiast w książce Wojciecha Wielądka pt. Kucharz doskonały z 1786 roku.

Typowe składniki[edytuj | edytuj kod]

Kotlet schabowy

Sporządzenie[edytuj | edytuj kod]

Schab kroimy na plastry i ubijamy tłuczkiem. Jajka roztrzepujemy i łączymy z przyprawami. Ubity i pokrojony schab otaczamy w mące, potem w jajku, a następnie w bułce tartej. Wstawiamy patelnię na średni ogień i dajemy smalec. Przygotowany kotlet kładziemy na patelnię i smażymy na złoty kolor z jednej i drugiej strony. Podajemy na talerzu z ziemniakami, kaszą, ryżem lub kluskami oraz duszonymi lub smażonymi pieczarkami, gotowanymi jarzynami, surówkami, marynatami itp.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marek Łebkowski, Kuchnia polska – Dania na każdą okazję, wyd. Przegląd Reader’s Digest, Warszawa 1997, str. 302-303

Przypisy

  1. "Sznycel wiedeński, cienko zbity plaster cielęciny, obtoczony w bułce i usmażony w rozpuszczonym smalcu, do dziś jedna z najpopulrniejszych potraw w całej byłej monarchii austro-węgierskiej, "w wersji wieprzowej, jako kotlet schabowy - w całej Polsce. Pierwotna nazwa costelette alla milanese, gdyż potrawa (smażona na maśle) pochodzi z Włoch. Zwrócił na nią uwagę w czasie kampanii włoskich dowódca wojsk austriackich w Lombardii i Wenecji sędziwy marszałek Radetzky." [w:] Mieczysław Czuma, Leszek Mazan. Austriackie gadanie czyli encyklopedia galicyjska. 1998. str. 465