Koutou

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Koutou (chin. trad. 叩頭, chin. upr. 叩头, pinyin kòutóu) lub ketou (chin. trad. 磕頭, chin. upr. 磕头, pinyin kētóu) – element etykiety w dawnych Chinach, polegający na okazaniu szacunku osobie stojącej wyżej w hierarchii społecznej poprzez uklęknięcie przed nią i trzykrotne oddanie pokłonu. Wykonywany był także podczas ceremonii religijnych jako oznaka uniżenia wobec bogów.

W bardziej uroczystej wersji, zarezerwowanej wyłącznie dla cesarza, noszącej nazwę san gui jiu kou (三跪九叩, dosł. trzy uklęknięcia i dziewięć czołobitnych pokłonów) klękano trzykrotnie, wykonując w sumie dziewięć pokłonów. Cesarz jako Syn Nieba otoczony był najwyższym szacunkiem, poddani wykonywali więc pokłony nawet przed pustym tronem i parawanem ozdobionym cesarskim wizerunkiem smoka, a urzędnicy prowincjonalni otrzymując edykty cesarskie wykonywali koutou zwracając się w stronę stolicy.

Na przełomie XVIII i XIX wieku, wraz z przybyciem pierwszych europejskich dyplomatów do Chin, ceremonia koutou stała się obiektem głębokich sporów. Wysłannicy z krajów europejskich byli traktowani jak poddani cesarza, uważanego za władcę całego świata i ambasadorom oraz ich świcie nakazywano w czasie audiencji klękać i oddawać pokłony chińskiemu władcy. Dyplomaci europejscy często odmawiali wykonywania koutou, jak np. George Macartney w czasie swojego poselstwa do Chin w 1793 roku[1]. Po długich sporach w roku 1873 cesarz Tongzhi zgodził się "wspaniałomyślnie zrezygnować" ze stosowania tego przepisu wobec cudzoziemców[2].

Obyczaj koutou zanikł wraz z upadkiem cesarstwa w 1912 roku, utrzymywał się jednak jeszcze przez pewien czas w regionach wiejskich i do tej pory obecny jest w niektórych tradycyjnych sztukach walki jako oznaka szacunku wobec mistrza[3].

Przypisy

  1. Marc Redfield, Janet Farrell Brodie: High anxieties. Berkeley: University of California Press, 2002, s. 81. ISBN 0-520-22751-4.
  2. John M. Hobson: The Eastern origins of Western civilisation. Cambridge: Cambridge University Press, 2004, s. 262. ISBN 0-521-54724-5.
  3. Kowtow (ang.). britannica.com. [dostęp 15 listopada 2010].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wasilij Sidichmienow, Ostatni cesarze Chin, Wydawnictwo Śląsk, Katowice 1990