Król Polski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Królowie Polski
Bolesław I Chrobry
Bolesław I Chrobry
 

Król Polski (łac. rex Poloniae) – tytuł monarszy koronowanych władców Królestwa Polskiego, Korony Królestwa Polskiego i Rzeczypospolitej.

Pierwszym królem Polski był Bolesław I Chrobry, koronowany w 1025. Tytuł królewski stał się związany na stałe z osobą polskiego monarchy od 1320 aż do likwidacji państwa polskiego w 1795. W okresie zaborów był używany od 1815 przez carów Rosji, będących zarazem władcami Królestwa Polskiego.

Od zawarcia unii lubelskiej (1569) każdy nowo koronowany król Polski automatycznie zostawał władcą Litwy i nigdy nie był podnoszony na Wielkie Księstwo Litewskie[1].

Koronacje królów Polski odbywały się do 1300 w archikatedrze Wniebowzięcia NMP w Gnieźnie, od 1320 w archikatedrze św. Stanisława i św. Wacława w Krakowie, w 1705 i 1764 odbyły się w kolegiacie św. Jana Chrzciciela w Warszawie.

W 1795 polskie insygnia koronacyjne przechowywane w Skarbcu Koronnym na Wawelu zostały na rozkaz Fryderyka Wilhelma II Pruskiego zrabowane i potajemnie wywiezione do Berlina, skąd w 1809 na rozkaz Fryderyka Wilhelma III Pruskiego przewieziono je do Królewca, gdzie w 1811, w obawie przed rewindykacją, zostały rozbite i przetopione[2].

Spis treści

Piastowie (I) [edytuj]

Przemyślidzi [edytuj]

Piastowie (II) [edytuj]

Andegawenowie [edytuj]

Jagiellonowie [edytuj]

Królowie elekcyjni [edytuj]

Okres zaborów [edytuj]

W latach 1795-1815 nie używano tytułu króla Polski. W latach 1815-1830 Królestwo Polskie było w unii personalnej z Imperium Rosyjskim, zaś cesarze rosyjscy nosili tytuł króla Polski i byli zobowiązani do koronacji w Warszawie:

Utworzona w 1917 roku Rada Regencyjna miała sprawować władzę tymczasową do czasu wprowadzenia na tron nowego władcy, co w istocie nigdy nie nastąpiło, zaś w 1918 roku Polska przyjęła ustrój republikański.

Królowie Polski do roku 1795 – diagram [edytuj]

Wacław III Czeski Wacław II Czeski Kazimierz III Wielki Władysław I Łokietek Przemysł II Bolesław II Śmiały Mieszko II Lambert Bolesław I Chrobry Jadwiga Andegaweńska Jadwiga Andegaweńska Ludwik Węgierski Zygmunt II August Zygmunt I Stary Aleksander Jagiellończyk Aleksander Jagiellończyk Jan I Olbracht Kazimierz IVJagiellończyk Kazimierz IV Jagiellończyk Władysław III Warneńczyk Władysław III Warneńczyk Władysław II Jagiełło Stanisław Leszczyński Stanisław Leszczyński Stanisław August Poniatowski Stanisław August Poniatowski August III Sas August II Mocny Jan III Sobieski Michał Korybut Wiśniowiecki Michał Korybut Wiśniowiecki Jan II Kazimierz Waza Władysław IV Waza Zygmunt III Waza Stefan Batory Henryk Walezy

Zobacz też [edytuj]

Przypisy

  1. ↑ Jerzy Ochmański: Historia Litwy. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1990, s. 128. ISBN 83-04-03107-8.
  2. ↑ Marian Kukiel: Dzieje Polski porozbiorowe (1795–1921). London: Puls Publications, 1993, s. 33–34. ISBN 1-85917-009-9.
  3. ↑ Obrany królem Polski w 1529 r. wieku 9 lat, koronowany vivente rege w 1530 r.
  4. ↑ Kwestia legalności aktu detronizacji z punktu widzenia ówczesnej Konstytucji jest sporna.
Źródło „http://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Król_Polski&oldid=35064671”