Królestwo Lombardzko-Weneckie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Regno Lombardo-Veneto
Królestwo Lombardzko-Weneckie
Królestwo Włoch (1805-1815) 1815-1866 Zjednoczone Królestwo Włoch
Królestwo Sardynii
Flaga Królestwa Lombardzko-Weneckiego
Herb Królestwa Lombardzko-Weneckiego
Flaga Królestwa Lombardzko-Weneckiego Herb Królestwa Lombardzko-Weneckiego
Położenie Królestwa Lombardzko-Weneckiego
Stolica Mediolan
Ustrój polityczny Monarchia konstytucyjna
Ostatnia głowa państwa Król Franciszek Józef I
Zależne od Cesarstwa Austriackiego
Powierzchnia
 • całkowita

46 991 km²
Liczba ludności (ok. 1850)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia

5 100 000
108,5 osób/km²
W wyniku ostatecznego aktu kongresu wiedeńskiego Królestwa Włoch
9 czerwca 1815
W wyniku traktatu wiedeńskiego Zjednoczone Królestwo Włoch
12 października 1866¹
Strefa czasowa UTC +1 – zima
UTC +2 – lato
¹ – Zjednoczone Królestwo Włoch odebrało wtedy Wenecję, Lombardia 10 listopada 1859 trafiła w ręce Królestwa Sardynii, w wyniku traktatu w Zurichu.

Królestwo Lombardzko-Weneckie (wł. Regno Lombardo-Veneto, niem. Königreich Lombardo-Venetien) – państwo w północnych Włoszech. Utworzone w 1815 na mocy postanowień kongresu wiedeńskiego na terenach włoskich przyłączonych do Cesarstwa Austriackiego. W 1859 Lombardia została przyłączona do Królestwa Sardynii, a w 1866 Włochy anektowały Wenecję. Monarchę reprezentował wicekról, którym podlegali gubernatorzy, odrębny dla części lombardzkiej, odrębny dla weneckiej.

Królowie lombardzko-weneccy[edytuj | edytuj kod]

Wicekrólowie lombardzko-weneccy[edytuj | edytuj kod]