Królestwo Włoch (774–962)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Regnum Italiæ/Regnum Italicum
Królestwo Włoch
Królestwo Longobardów 774–962-1648 Święte Cesarstwo Rzymskie
Język urzędowy języki romańskie
Ustrój polityczny monarchia
Status terytorium Królestwo
Data powstania Podbój przez Franków
774
Włączenie do Cesarstwa / Pokój westfalski 962 / 1648
Mapa
Państwo za panowania Lotara II
Żelazna korona - oficjalne insygnium władzy

Królestwo Włoch (łac. Regnum Italiæ lub Regnum Italicum) – państwo powstałe na Półwyspie Apenińskim po podboju przez Franków, pod wodzą Karola I Wielkiego, istniejącego tu Królestwa Longobardów. W 962 stało się częścią Świętego Cesarstwa Rzymskiego.

Królestwo Włoch w ramach państwa franków[edytuj | edytuj kod]

Wzmocnienie królestwa Longobardów za panowania Liutpranda (711-744) oraz ich napór na papieski Rzym wywołały w 754 i 756 interwencję Franków. W 774 Karol Wielki zdetronizował panującego wówczas Dezyderiusza i przejął żelazną koronę Longobardów (przekazał ją w 781 swojemu synowi Pepinowi), a ich państwo włączył do państwa Franków.

W 843 roku traktatem w Verdun podzielono Imperium Karolińskie, a jego włoska część przypadła Lotarowi. Z czasem państwo uległo osłabieniu i podziałom.

Królestwo Włoch niezależne[edytuj | edytuj kod]

Po abdykacji Karola Otyłego do władzy doszli lokalni możni. To oni oraz papież mieli największy wpływ na obsadę tronu. Walki w koronę królewską, i łączoną z nią od tego okrtesu cesarską, toczyły się aż do połowy X wieku.

Królestwo Włoch w ramach Cesarstwa Rzymskiego[edytuj | edytuj kod]

W 951 włoski tron przejął Otton I Wielki, król Niemiec i cesarz. W 962 roku ogłosił on powstanie Świętego Cesarstwa Rzymskiego, a Królestwo Włoch zostało połączone z nim unią realną. Z czasem stało się jedną z trzech części składowych cesarstwa. Każdy władca Niemiec, przed koronację cesarską w Rzymie, co do zasady koronowany był na króla Włoch. Ostatnim koronowanym królem Włoch był Karol V 22 lutego 1530 w Bolonii. Królestwo istniało jako część cesarstwa de facto do 1648 roku (pokój westfalski). Mimo utraty ziem włoskich, cesarze aż do końca Rzeszy w 1806 roku wysuwali roszczenia do dawnego królestwa, zachowując tym samym tytuł króla Włoch.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Pierre Riche: Karolingowie. SUPERNOWA-Niezależna Oficyna Wydawnicza NOWA, 1997, s. 393.
  • ITALY, emperors & kings. mg.ac.