Królewskie Czeskie Towarzystwo Naukowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Královská česká společnost nauk.jpg

Królewskie Czeskie Towarzystwo Naukoweczeskie towarzystwo naukowe[1].

Spis treści

Historia [edytuj]

Na początku lat 70. XVIII wieku zawiązała się w Pradzie, wokoł Ignácego Rytířa Borna, nieformalna grupa naukowców Gelehrte Gesellschaft (Towarzystwo Uczonych). Grupa wydawała tygodnik Gelehrte Nachrichten (Wieści naukowe) (1771 – 1772). Po wydaniu w 1775 roku dokumentu: Abhandlungen einer Privatgesellschaft in Böhmen zur Aufnahme der Mathematik, der vaterländischen Geschichte und der Naturgeschichte grupa przekształciła się w Czeskie Prywatne Towarzystwo Uczonych (1775 – 1784). W 1784 roku, w miejsce poprzednich luźnych organizacji, powołano Czeskie Towarzystwo Naukowe. Struktura organizacyjna towarzystwa została zatwierdzona przez cesarza Józefa II Habsburga. Współtwórcą towarzystwa został czeski slawista Josef Dobrovský. W 1790 roku cesarz Leopold II Habsburg wyraził zgodę na dodanie do nazwy członu Królewskie. Nowa nazwa Królewskie Czeskie Towarzystwo Naukowe funkcjonowała do 1952 roku. Wówczas towarzystwo zostało przekształcone w Czechosłowacką Akademię Nauk. Po rozpadzie Czechosłowacji w 1992 roku zostało zreorganizowane w Akademię Nauk Republiki Czeskiej. Wśród znanych działaczy i założycieli byli: Josef Sonnenfels, Gelasius Dobner, Karel Rafael Ungar, Mikuláš Adaukt Voigt, Karel Jindřich Šteib, František Josef hrabia Kinský oraz Ignác Cornova.

Działalność [edytuj]

Towarzystwo skupiało przedstawicieli nauki okresu czeskiego odrodzenia narodowego. Prace członków towarzystwa były regularnie publikowane w tygodniku Wieści naukowe (Gelehrte Nachrichten), który ukazywał się w latach 1771 – 1772. Autorzy publikowali w nim głównie po niemiecku. Towarzystwo nieprzerwanie kontynuowało swoją działalność w XIX i pierwszej połowie XX wieku. W okresie okupacji niemieckiej organizowało konspiracyjne kursy i komplety w zastępstwie zamkniętych szkół wyższych. Współcześnie spełnia rolę, do której zostało powołane, skupia naukowców i wspiera badania z różnych dziedzin nauki.

Przypisy

  1. J. Skowronek, M. Tanty, T. Wasilewski: Słowianie południowi i zachodni VI – XX wiek. s. 187.

Bibliografia [edytuj]

Linki zewnętrzne [edytuj]