Królewskie Siły Powietrzne Omanu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Królewskie Siły Powietrzne Omanu
Królewskie Siły Powietrzne Omanu
Państwo Oman
Siły zbrojne Siły Zbrojne Omanu
Nazwa skrócona RAFO
Data utworzenia 1959
Znak rozpoznawczy Roundel of the Royal Air Force of Oman.svg
Najwyższe dowództwa
Cywilne sułtan Kabus ibn-Said
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Królewskie Siły Powietrzne Omanu (trb. Al-Quwwat al-Jawwiya al-Sultanat Oman) – wojska lotnicze Omanu. Powstał w marcu 1959 jako Siły Powietrzne Sułtanatu Omanu (SOAF) z pomocą brytyjskiego personelu i przekazanych przez Royal Air Force samolotów treningowych Scottish Aviation Pioneers i Percival Provost T.52. Obecną nazwę przyjęły w 1990 roku.

Od początku lotnictwo Omanu bazowało niemal wyłącznie na sprzęcie sprowadzanym z Wielkiej Brytanii. W 1968 do walki z partyzantką w regionie Zufar zakupiono 12 BAC 167 Strikemaster Mk.82. W 1974 zakupiono osiem BN-2A-21 Defenders, trzy BAC One-Eleven i Vickers VC-10 (VIP). W 1976 dostarczono pierwszy z ex-jordańskich Hawker Hunter, a w 1977 nowe SEPECAT Jaguar.

W 25 sierpnia 1985 Oman podpisał list intencyjny w sprawie zakupu ośmiu Panavia Tornado ADV z opcją na cztery sztuki i dostawami od 1987, transakcji nigdy nie zrealizowano, z zakupu wycofano się w 1992 roku[1][2]. Między 1993 i 1994 14 Hunter Mk.73 i czterech dwumiejscowych Hunter T.67 zastąpiło 12 jednomiejscowych szturmowych BAE Hawk Mk.203 i cztery szkolne Hawk Mk.103. Od 1997 zmodernizowano 17 pozostających w służbie Jaguarów. W 2002 zamówiono 12 wielozadaniowych Lockheed Martin F-16C/D Block 50, które dostarczono od 2005 roku. 14 grudnia 2011 zawarto drugi kontrakt na 10 F-16C i 2 F-16D Block 50[3][4]. 21 grudnia 2012 brytyjski BAE Systems poinformowało o podpisaniu z Omanem kontraktu o wartości 2,5 mld GBP na 12 myśliwców Eurofighter Typhoon i 8 szkolnych Hawk AJT (Mk.128)[5]. 11 września 2013 w zderzeniu dwóch Jaguarów zginał jeden z pilotów. 22 września 2013 w innej katastrofie utracono jeden F-16C, jego pilot zginął[6][7]. 3 kwietnia 2014 Oman odebrał pierwszego F-16C-50 drugiej transzy[8].

Wyposażenie[edytuj | edytuj kod]

Jaguar S(O)
Jaguar S(O) w 1987
EC 225LP Super Puma
NH-90
Jaguar S(O) eskortujący Ił-38 w 1987.
C-295
Samoloty
Samolot Prod. Typ Wersja Liczba Uwagi
F-16 Fighting Falcon Stany Zjednoczone myśliwiec F-16C
F-16D
8
4
Zamówiono 24.
SEPECAT Jaguar Wielka Brytania szturmowy
treningowy
S
B
8
4
Dostarczono 27.
BAE Hawk Wielka Brytania szkolenie zaawansowane
samolot wsparcia
103
203
5
10
Dornier Do 228 Niemcy transport Do 228-100 2
Lockheed C-130 Hercules Stany Zjednoczone transport C-130H 3
CASA C-295 Hiszpania transport
patrolowy
C-295M
C-295MPA
1
0
Zamówiono 5 i 3.
Short SC.7 Skyvan Wielka Brytania transport
patrolowy
3M 2
3
Airbus A320 Niemcy transport VIP A320CJ 2
Pilatus PC-9 Szwajcaria szkolenie podstawowe PC-9M 12
Śmigłowce
Agusta-Bell AB205 Włochy SAR AB205A-1 21
Bell UH-1 Iroquois Stany Zjednoczone HH-1H 20
Bell 214 Stany Zjednoczone 214
214ST
5
6
NHI NH90 Francja wielozadaniowy TTH 11 Zamówiono 20.
AgustaWestland AW139 Włochy 10
Agusta-Bell AB212 Włochy AB212 3
Bell 206 Stany Zjednoczone szkolny 206B 5
Eurocopter Super Puma Francja AS 332C
AS 332L-1
3
Westland Lynx Wielka Brytania Mk.120 15

Wycofane[edytuj | edytuj kod]

Hawker Hunter
BAC 167 Strikemaster
BAC 1-11

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]