Królik błotny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Królik błotny
Sylvilagus palustris[1]
(Bachman, 1837)
Królik błotny
Systematyka
Domena eukarionty
Królestwo zwierzęta
Typ strunowce
Podtyp kręgowce
Gromada ssaki
Podgromada ssaki żyworodne
Infragromada łożyskowce
Rząd zajęczaki
Rodzina zającowate
Rodzaj Sylvilagus
Gatunek królik błotny
Synonimy
  • Lepus palustris Bachman, 1837[1]
Podgatunki
  • S. p. hefneri Lazell, 1984
  • S. p. paludicola (Miller & Bangs, 1894)
  • S. p. palustris (Bachman, 1837)
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2]
Status iucn3.1 LC pl.svg
Zasięg występowania
Mapa występowania
Systematyka Systematyka w Wikispecies
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Królik błotny (Sylvilagus palustris) – gatunek ssaka z rodziny zającowatych (Leporidae) żyjący w południowo-wschodnich Stanach Zjednoczonych.

Występowanie[edytuj | edytuj kod]

Żyje w części stanów Wirginia, Georgia, Alabama i Floryda (wraz z okolicznymi wyspami). Występuje na terenach nizinnych, w pobliżu wody.

Wygląd[edytuj | edytuj kod]

Królik błotny jest średniej wielkości przedstawicielem swojej rodziny. Ma stosunkowo małe, owalne uszy, niewielkie łapy i ogon. Sierść jest rudobrązowa. Cechą charakterystyczną jest ciemny dół ogona. Nie występuje wyraźny dymorfizm płciowy. Ciało królika ma długość 42–44 cm, jego masa wynosi 1,2–2,2 kg.

Tryb życia[edytuj | edytuj kod]

Zwierzęta te są roślinożerne, żywią się głównie roślinnością wodną. W zimie uzupełniają swoją dietę korą drzew. Są bardzo dobrymi pływakami. Zazwyczaj są towarzyskie, samice w okresie rozmnażania stają się terytorialne. Prowadzą nocny tryb życia, dzień przesypiają w zrobionych przez siebie gniazdach zbudowanych z trawy, wyłożonych króliczym futrem.

Rozmnażanie[edytuj | edytuj kod]

Króliki błotne parzą się 3–4 razy w roku. Ciąża trwa 27–35 dni, po czym na świat przychodzi 2–5 młodych. Króliczki są karmione mlekiem około dwóch tygodni, po czym stają się całkowicie samodzielne. Dojrzałość płciową osiągają po nieco ponad 200 dniach od narodzin. Dzikie króliki błotne żyją zazwyczaj 4 lata, w niewoli mogą dożyć nieco ponad 7 lat.

Zagrożenia[edytuj | edytuj kod]

Króliki błotne stanowią składnik diety wielu drapieżników. Polują na nie węże (takie jak grzechotnik diamentowy i mokasyn błotny), sowy (puchacz wirginijski) i inne ptaki drapieżne (błotniak zbożowy), a także ryś rudy i wilk rudy. Człowiek nie przyczynił się znacząco do zmniejszenia populacji tych zwierząt. Jedynie jeden z podgatunków (S. p. hefnerii) jest obecnie zagrożony wyginięciem i prowadzone są działania mające na celu zwiększenie jego populacji.

Podgatunki[edytuj | edytuj kod]

Wyróżniono trzy podgatunki królika błotnego[3]:

  1. Sylvilagus palustris palustris
  2. Sylvilagus palustris paludicola – nieco mniejszy od pozostałych podgatunków
  3. Sylvilagus palustris hefneri – obecnie zagrożony wyginięciem, nazwany na cześć założyciela Playboya Hugh Hefnera.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Sylvilagus palustris w: Integrated Taxonomic Information System (ang.)
  2. Sylvilagus palustris. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych (IUCN Red List of Threatened Species) (ang.)
  3. Wilson Don E. & Reeder DeeAnn M. (red.) Sylvilagus (Tapeti) palustris. w: Mammal Species of the World. A Taxonomic and Geographic Reference (Wyd. 3.) [on-line]. Johns Hopkins University Press, 2005. (ang.) [dostęp 28 grudnia 2009]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Thompson, L. & S. Frost: Sylvilagus palustris (ang.). (On-line), Animal Diversity Web, 2008. [dostęp 28 grudnia 2009].
  2. Sylvilagus palustris. North American Mammals. [dostęp 28 grudnia 2009].