Królowie Gondoru

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Godło władców Gondoru:
Białe Drzewo pod Siedmioma Gwiazdami i Srebrną Koroną na czarnym tle

Królowie Gondoru – władcy ze stworzonej przez J.R.R. Tolkiena mitologii Śródziemia.

Informacje na ich temat znajdują się zarówno w tekście Władcy Pierścieni, jak i w Dodatkach do trzeciego tomu powieści oraz w Silmarillionie i Niedokończonych opowieściach.

W tolkienowskim legendarium królowie Gondoru są władcami najpotężniejszego przez długi czas państwa ludzi i przeciwnikami Saurona. Jednak w pewnym momencie ich linia wygasa i dopiero Aragorn, członek Drużyny Pierścienia, odnawia władze królów w Gondorze.

Imiona wszystkich królów Gondoru pochodzą z quenyi.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Zakres władzy królewskiej[edytuj | edytuj kod]

Królowie Gondoru posiadali pełnię władzy i podejmowali wszystkie najważniejsze decyzje w państwie. Ograniczały ich jedynie ustanowione wcześniej prawa[1]. Ciałem doradczym królów była Rada Gondoru.

Każdy władca mianował swojego namiestnika oraz poszczególnych ministrów i dowódców wojskowych. Dodać należy, iż gondorski król panował od chwili wstąpienia na tron do swej śmierci, nie zdarzało się by wcześniej abdykował na rzecz następcy, tak jak do pewnego czasu miało to miejsce w Númenorze. Monarcha, jeśli chciał, mógł objąć bezpośrednią komendę nad każdą z armii, choć wedle zwyczaju powinien wpierw dostarczyć krajowi następcę tronu, który miał bezpiecznie pozostać na tyłach.

Jako potomkowie Elendila monarchowie mieli niezbywalne prawo do używania i dysponowania palantírami i tylko z ich upoważnienia inne osoby mogły korzystać z Kryształów Jasnowidzenia. Tylko oni znali położenie grobu wielkiego przodka na Amon Anwar. Każdy monarcha winien był zaprowadzić tam swego następcę, by przekazać mu wszystkie tajemnice państwa.

Królowie Gondoru posiadali też moc uzdrawiania ludzi, co miało niebagatelne znaczenie, bowiem (...) „ręce króla mają moc uzdrawiania”. Po tym właśnie rozpoznawano zawsze prawowitych królów[2].

Królowie Żeglarze[edytuj | edytuj kod]

Spośród wymienionych w liście władców, czterech określano wspólnym mianem. Byli to: Falastur, Eärnil I, Ciryandil i Hyarmendacil I. Zwano ich Królami Żeglarzami[3], bowiem każdy z nich skupiał się na rozszerzaniu granic państwa wzdłuż wybrzeży, na zachód i południe od Ethir Anduin oraz intensywnej rozbudowie floty. Monarchowie ci doprowadzili Gondor do osiągnięcia szczytu potęgi.

Insygnia i miejsce pochówku[edytuj | edytuj kod]

Symbolem i głównym insygnium władzy monarchów była Srebrna Korona. Na sztandarze królów widniało godło Elendila – Białe Drzewo pod Siedmioma Gwiazdami i Srebrną Koroną na czarnym tle.

Monarsza nekropolia, nazywana Domem Królów, znajdowała się w Grobowcach Minas Tirith.

Pochodzenie[edytuj | edytuj kod]

Królowie Gondoru wywodzili się od Elendila[4], który za życia jako Najwyższy Król, był uznawany za władcę Gondoru, choć to jego synowie, Isildur i Anárion, faktycznie rządzili w tym kraju. Dlatego też jego imię otwierało poczet gondorskich monarchów. Na początku Trzeciej Ery Isildur zdał rządy w Południowym Królestwie swemu bratankowi, Meneldilowi. Przez następne stulecia władali Gondorem jego potomkowie (Linia Południowa), dopóki ich ród nie wygasł w 2050 roku. Od tego czasu państwem rządzili namiestnicy. Dopiero w 3019 roku Aragorn II wznowił linię monarchów. Pochodził z Linii Północnej, a swoje roszczenia popierał dwoma argumentami:

  • był potomkiem Isildura, który nigdy nie zrzekł się zwierzchniej władzy nad Gondorem;
  • wśród przodków Aragorna była księżniczka Fíriel, córka króla Ondohera z Linii Południowej. Wobec bezpotomnej śmieci braci, Artamira i Faramira, prawo dziedziczenia tronu przechodziło na nią i na jej potomków. Co więcej jako pierwsze dziecko króla, wedle dawnych praw sukcesji w Númenorze, to ona winna objąć tron, a nie wywodzący się z jednej z bocznych linii dynastii Eärnil II.

Odtąd Gondor, będąc częścią Zjednoczonego Królestwa, był rządzony przez Aragorna (panował pod imieniem Elessara) i jego następców z rodu Telcontaron (qya. Obieżyświatów).

Lista królów Gondoru[edytuj | edytuj kod]

W Drugiej Erze[edytuj | edytuj kod]

Elendil[edytuj | edytuj kod]

Uznaje się go za pierwszego króla Gondoru. Panował jako Najwyższy Król Arnoru i Gondoru od założenia tych państw w 3320 roku do śmierci w boju z Sauronem w 3441 roku DE.

Information icon.svg Osobny artykuł: Elendil.

Anárion[edytuj | edytuj kod]

Wspólnie z Isildurem rządził Gondorem od założenia państwa w 3320 roku DE do swojej śmierci w 3440 roku.

Information icon.svg Osobny artykuł: Anárion.

Isildur[edytuj | edytuj kod]

Początkowo rządził wspólnie z Anárionem, a w 3441 roku DE, po śmierci Elendila, przejął tytuł Najwyższego Króla Arnoru i Gondoru. Panował do 2 roku TE.

Information icon.svg Osobny artykuł: Isildur.

Linia Południowa[edytuj | edytuj kod]

Meneldil[edytuj | edytuj kod]

Był trzecim królem Gondoru, urodził się w 3318 roku DE. Był czwartym dzieckiem Anáriona i ostatnim ocalałym z Upadku człowiekiem, który urodził się w Númenorze. Objął tron w 2 roku TE, gdy Isildur udał się do Arnoru i przekazał mu władzę w Gondorze. Był przewidującym władcą. Panował do końca swego życia, przez 156 lat. Zmarł w 158 roku.

Imię Meneldil znaczy Miłujący niebiosa (ewentualnie Oddany niebiosom, Kochający niebiosa).

Cemendur[edytuj | edytuj kod]

Był czwartym królem Gondoru, urodził się w 3430 roku DE, na tron wstąpił w 158 roku TE. Panował do końca swego życia, przez 80 lat. Zmarł w 238 roku.

Imię Cemendur prawdopodobnie oznacza Miłujący ziemię (ewentualnie Oddany ziemi).

Eärendil[edytuj | edytuj kod]

Był piątym królem Gondoru, urodził się w 48 roku TE, na tron wstąpił w 238 roku. Panował do swej śmierci, przez 86 lat. Zmarł w 324 roku.

Imię Eärendil znaczy Miłujący morze (ewentualnie Oddany morzu, Wielki żeglarz). Monarcha nosił je na pamiątkę słynnego Eärendila Żeglarza.

Anardil[edytuj | edytuj kod]

Był szóstym królem Gondoru, urodził się w 136 roku TE, na tron wstąpił w 324 roku. Panował do końca swego życia, przez 87 lat. Zmarł w 411 roku.

Imię Anardil znaczy Miłujący słońce (ewentualnie Oddany słońcu, Kochający słońce).

Ostoher[edytuj | edytuj kod]

Był siódmym królem Gondoru, urodził się w 222 roku TE, na tron wstąpił w 411 roku. Panował do końca swego życia, przez 81 lat. W 420 roku odbudował Minas Anor i zapoczątkował zwyczaj spędzania tam lata przez dwór królewski. W 490 roku na Gondor po raz pierwszy napadli Easterlingowie. Zmarł w 492 roku.

Imię Ostoher znaczy Pan twierdzy.

Rómendacil I[edytuj | edytuj kod]

Był ósmym królem Gondoru, urodził się w 310 roku TE, na tron wstąpił w 492 roku. Rządził przez 49 lat. W 500 roku odparł pierwszy najazd Easterlingów na Gondor. Po tym zwycięstwie przybrał imię Rómendacil (wcześniej nazywał się Tarostar. W czasie swego panowania ustanowił urząd namiestnika. Poległ w walce z kolejnym najazdem Easterlingów w 541 roku.

Oba imiona, Imię Rómendacil znaczy Zwycięzca Wschodu, a Tarostar – Królewska forteca.

Turambar[edytuj | edytuj kod]

Był dziewiątym królem Gondoru, urodził się w 397 roku TE, na tron wstąpił w 541 roku i panował do końca swego życia, przez 126 lat. Podczas swoich rządów pokonał w 550 roku atakujących królestwo Easterlingów, którzy zabili w walce jego ojca, i znacznie rozszerzył granice państwa na wschodzie. Zmarł w 667 roku.

Imię Turambar znaczy Pan losu.

Atanatar I[edytuj | edytuj kod]

Był dziesiątym królem Gondoru, urodził się w 480 roku TE, na tron wstąpił w 667 roku. Panował do końca swego życia, przez 81 lat. Zmarł w 748 roku TE.

Imię Atanatar znaczy Ojciec ludzi.

Siriondil[edytuj | edytuj kod]

Był jedenastym królem Gondoru, urodził się w 570 roku TE, na tron wstąpił w 748 roku. Panował do końca swego życia, przez 82 lata. Zmarł w 830 roku.

Imię Siriondil znaczy Miłujący strumień (ewentualnie Oddany strumieniowi, Kochający strumień).

Falastur[edytuj | edytuj kod]

Był dwunastym królem Gondoru, urodził się w 654 roku TE, na tron wstąpił w 830 roku i panował do końca swego życia, przez 83 lata. Był pierwszym z tzw. Królów Żeglarzy. Zaczął rozszerzać panowanie Gondoru na wybrzeża, położone na zachód i południe od ujścia Anduiny. Po swych licznych zwycięstwach przybrał imię Falastura (wcześniej nazywał się Tarannon). Pojął za żonę Berúthiel, lecz nie miał potomstwa (jako pierwszy z monarchów Gondoru). Zmarł w 913 roku. Następnie tron objął jego bratanek, Eärnil.

Imię Falastur znaczy Pan wybrzeży, a Tarannon – Brama królewska.

Eärnil I[edytuj | edytuj kod]

Był trzynastym królem Gondoru, drugim z tzw. Królów Żeglarzy. Urodził się w 736 roku TE. Był synem Tarciryana, brat króla Falastura. Na tron wstąpił po śmierci stryja w 913 roku. W czasie swego panowania (trwającego 23 lata) odbudował Pelargir i stworzył potężną flotę. W 933 roku odniósł wielkie zwycięstwo – zdobył Umbar, który do tej pory znajdował się w rękach Korsarzy. Monarcha długo nie cieszył się tym sukcesem. Utonął w czasie wielkiego sztormu w pobliżu Umbaru w 936 roku.

Imię Eärnil znaczy Miłujący morze (ewentualnie Oddany morzu).

Ciryandil[edytuj | edytuj kod]

Był czternastym królem Gondoru, trzecim z tzw. Królów Żeglarzy. Urodził się w 820 roku TE, na tron wstąpił w 936 roku. Panował do końca swego życia, przez 79 lat. Kontynuował politykę ojca, rozbudowując flotę. W 1015 roku zaatakowali Gondor Haradrimowie, podburzeni przez dawnych władców Umbaru. Ciryandil stawił czoło napaści, lecz poniósł klęskę i poległ w bitwie w 1015 roku.

Imię Ciryandil znaczy Miłujący okręt (ewentualnie Oddany okrętowi, Kochający okręt).

Hyarmendacil I[edytuj | edytuj kod]

Był piętnastym królem Gondoru, czwartym i ostatnim z tzw. Królów Żeglarzy. Na tron wstąpił w 1015 roku. W tym czasie trwała wojna z Haradrimami, którzy cały czas oblegali Umbar. Jedynie dzięki znakomitej flocie Gondorczycy byli w stanie utrzymać tą twierdzę. Hyarmendacil długo przygotowywał armię, aż uderzył na przeciwników (zarówno na lądzie, jak i na morzu). Odniósł zwycięstwo (w 1050 roku) i zmusił Haradrimów do uznania swej zwierzchności. Przybrał wtedy imię Hyarmendacil (wcześniej nazywał się Ciryaher). Gondor za jego panowania osiągnął szczyt potęgi i maksymalny zasięg wpływów (od doliny Anduiny aż po Haradwaith). Do końca życia Hyarmendacila nikt nie kwestionował jego hegemonii, a panował on przez 134 lata. Zmarł w 1149 roku.

Imię Hyarmendacil znaczy Zwycięzca Południa, a Ciryaher – Pan okrętu.

Atanatar II[edytuj | edytuj kod]

Był szesnastym królem Gondoru, urodził się w 977 roku TE, na tron wstąpił w 1149 roku i panował do końca swego życia, przez 77 lat. Zmarł w 1226 roku. Jego ojciec doprowadził królestwo do szczytu potęgi, lecz Atanatar nie zrobił nic, by umocnić państwo. Używał życia pędząc je w przepychu. Za jego rządów można było dostrzec pierwsze oznaki zmierzchu Gondoru. Zaniedbywać zaczęto też straż w twierdzach na granicach Mordoru. Mimo to panowanie tego władcy uznawano za jedno z najświetniejszych, a sam monarcha nosił przydomek Alcarin (Sławny, Okryty chwałą). Do okresu tych właśnie rządów odnosi się powiedzenie, iż w Gondorze dzieci bawią się drogocennymi kamieniami jak piaskiem[5]. Na jego polecenie Srebrna Korona królów Gondoru, została zamieniona na nową, dużo bardziej bogatszą i ozdobną. Prócz swego następcy, monarcha miał jeszcze jednego syna, Calmacila.

Imię Atanatar znaczy Ojciec ludzi. Przydomek Alcarin jest również słowem quenejskim.

Narmacil I[edytuj | edytuj kod]

Był siedemnastym królem Gondoru, urodził się w 1049 roku TE, na tron wstąpił w 1226 roku. Panował do końca swego życia, przez 68 lat. Zmarł w 1294 roku. Za jego czasów Easterlingowie zaczęli niepokoić granice królestwa. Narmacil, podobnie jak ojciec, nie odznaczał się energią i chciał oszczędzić sobie kłopotu, więc mianował swego bratanka Minalcara regentem (w 1240 roku). Odtąd to właśnie regent przejął na siebie wszystkie obowiązki, a monarcha jedynie pędził życie w bogactwie i wielkim przepychu. Zmarł bezpotomnie, a tron objął jego młodszy brat, Calmacil.

Imię Narmacil prawdopodobnie znaczy Miecz słońca.

Calmacil[edytuj | edytuj kod]

Był osiemnastym królem Gondoru, urodził się w 1058 roku TE, na tron wstąpił w 1294 roku, po bezpotomnej śmierci starszego brata Narmacila I. Panował do końca swego życia, przez 10 lat. Zmarł w 1304 roku. W czasie rządów Calmacila faktyczną władzę sprawował jego syn, Minalcar, pełniący funkcję regenta. Monarcha pędził zaś swoje życie w przepychu i bogactwie, tak samo jak ojciec i brat. Miał jeszcze jednego syna – Calimehtara.

Rómendacil II[edytuj | edytuj kod]

Był dziewiętnastym królem Gondoru. Urodził się w 1126 roku. Odznaczał się wielką energią, toteż stryj Narmacil I mianował go w 1240 roku regentem (godność tą pełnił również za rządów swego ojca; łącznie przez 64 lata). Jego główną troską była obrona północnych granic, zagrożonych przez Easterlingów. Wyprawił się na nich i rozgromił ich w 1248 roku. Przybrał wtedy imię Rómendacil. Po tym zwycięstwie rozkazał wznieść Argonath u wejścia na jezioro Nen Hithoel oraz zbudować kilkanaście fortów na linii Anduiny, aż po rzekę Limlight. Starał się też zacieśniać więzi sojuszu z Nortami, którzy stanowili przedmurze Gondoru. Wielu z nich zaczęto przyjmować do gondorskiej armii. Szczególnymi łaskami regenta cieszył się Vidugavia. W 1304 roku Rómendacil został królem. Panował do swej śmierci, przez 62 lata. Zmarł w 1366 roku.

Imię Rómendacil znaczy Zwycięzca Wschodu, zaś Minalcar – Chwalebna wieża.

Valacar[edytuj | edytuj kod]

Był dwudziestym królem Gondoru, urodził się w 1194 roku. Był synem Rómendacila II, który jeszcze jako regent wysłał go w 1250 roku jako ambasadora do Vidugavii. W ojcowskim zamyśle głównym celem tej misji było zapoznanie się młodzieńca z obyczajami i polityką Nortów, sojuszników Gondoru. Valacar uległ jednak fascynacji tymi ludźmi i pojął za żonę Vidumavi, córkę Vidugavii. Żył z nią w Rhovanionie, gdzie urodził się jego syn i dopiero po kilku latach powrócił do Gondoru. Na tron wstąpił w 1366 roku. Panował do końca swego życia, przez 66 lat. Możni Gondorczycy z niechęcią odnosili się do małżeństwa króla. Nie podobało im się również faworyzowanie przez monarchę Nortów. W ostatnim roku życia Valacara (1432 rok) wybuchł przeciw niemu bunt w południowych prowincjach, który przerodził się w wielką wojnę domowa (Waśń Rodzinną). Musiał zmierzyć się z nią syn Valacara, Eldacar.

Eldacar[edytuj | edytuj kod]

Był dwudziestym pierwszym królem Gondoru, urodził się w 1255 roku. Był synem Valacara i Vidumavi. Urodził się w Rhovanionie, gdzie spędził kilka pierwszych lat życia, nim wraz z rodzicami powrócił do Gondoru. Wśród Nortów nosił imię Vinitharya. Jego mieszane pochodzenie wzbudzało niechęć wśród możnych Gondorczyków, więc gdy wstąpił na tron (w 1432 roku) rozpętała się wojna domowa (tzw. Waśń Rodzinna). Eldacar przez pięć lat bronił się w Osgiliath przed buntownikami (na czele których stał Castamir). W końcu, gdy miasto padło, został zmuszony do ucieczki (1437 rok). Udał się do Rhovanionu, gdzie skupili się jego zwolennicy – zarówno Nortowie, jak i Gondorczycy. Po dziesięciu latach, wiedząc o powszechnej niechęci wobec Castamira, Eldacar powrócił do Gondoru. Rozgromił buntowników w bitwie u brodów na Erui i własnoręcznie zabił uzurpatora. Oblegiwał resztki przeciwników w Pelargirze, lecz ci dysponując flotą odpłynęli do Umbaru, gdzie założyli pirackie państewko. W obliczu spustoszenia królestwa Eldacar zaczął sprowadzać osadników z Rhovanionu. Okazał się mądrym władcą. W sumie panował przez 58 lat, z czego 10 spędził na wygnaniu. Po jego śmierci w 1490 roku na tron wstąpił młodszy syn Aldamir (starszego Ornendila zamordowano w czasie Waśni Rodzinnej).

Imię Eldacar znaczy Możny elf.

Castamir[edytuj | edytuj kod]

Był dwudziestym drugim królem Gondoru, wnukiem Calimehtara, młodszego brata Rómendacila II. Piastował stanowisko Dowódcy Floty Gondoru. W 1432 roku stanął na czele buntu przeciw królowi Eldacarowi. Gdy ten zbiegł do Rhovanionu (w 1437 roku) Castamir objął tron, jako że był najbliższym krewnym dynastii królewskiej. Miał też szczególnie duże poparcie ludności wybrzeży i wielkich portów – Pelargiru oraz Umbaru. Panował przez 10 lat. Okazał się wyniosłym, skąpym i okrutnym władcą. Kazał stracić wziętego do niewoli syna Eldacara, Ornendila. W Osgiliath (gdzie bronił się wygnany król) dokonał wielkiej rzezi i zniszczył miasto. Podczas swego panowania dbał wyłącznie o flotę i nosił się z zamiarem przeniesienia stolicy do Pelargiru, czym zraził sobie mieszkańców północnych prowincji (Calenardhonu, Ithilien i Anórien). W 1447 roku Castamir musiał stawić czoło powracającemu Eldacarowi. Został przez niego zabity w bitwie u brodów na Erui. Synowie Castamira przeżyli i założyli pirackie państewko w Umbarze. Czasem nazywano go Castamirem Samozwańcem.

Aldamir[edytuj | edytuj kod]

Był dwudziestym trzecim królem Gondoru, urodził się w 1330 roku TE jako młodszy syn króla Eldacara. Na tron wstąpił w 1490 roku. Panował przez 50 lat. Poległ w 1540 roku podczas wojny z Haradrimami i Korsarzami z Umbaru (na czele tych ostatnich stali potomkowie Castamira Samozwańca).

Imię Aldamir znaczy Klejnot drzewa.

Zobacz też: Aldmir – męskie imię germańskie

Hyarmendacil II[edytuj | edytuj kod]

Był dwudziestym czwartym królem Gondoru, urodził się w 1391 roku TE, na tron wstąpił w 1540 roku. Panował do końca swego życia, przez 81 lat. W 1551roku, w wojnie z Haradrimami (wspieranymi przez Korsarzy?) odniósł zwycięstwo. Przybrał wtedy imię Hyarmendacil (wcześniej nazywał się Vinyarion). Zmarł w 1621 roku.

Imię Hyarmendacil znaczy Zwycięzca Południa.

Minardil[edytuj | edytuj kod]

Był dwudziestym piątym królem Gondoru, urodził się w 1454 roku TE, na tron wstąpił w 1621 roku. Panował do końca swego życia, przez 13 lat. Swoim namiestnikiem mianował Húrina z Emyn Arnen. Zginął w walce z Korsarzami z Umbaru, którzy (pod wodzą Angamaitë i Sangahyando, potomków Castamira) napadli na Pelargir. Prócz swojego następcy, monarcha miał młodszego syna Minastana.

Imię Minardil znaczy Miłujący wieżę.

Telemnar[edytuj | edytuj kod]

Był dwudziestym szóstym królem Gondoru, urodził się w 1516 roku TE, na tron wstąpił w 1634 roku. Dwa lata później ze wschodu przyszła zaraza, zwana Wielkim Morem. W jej trakcie uschło Białe Drzewo, umarł też monarcha i wszystkie jego dzieci. Panował najkrócej ze wszystkich władców Południowego Królestwa. Następnym królem został bratanek Telemnara, Tarondor.

Imię Telemnar znaczy Srebrny Płomień.

Tarondor[edytuj | edytuj kod]

Był dwudziestym siódmym królem Gondoru, urodził się w 1577 roku TE jako syn Minastana, młodszego brata króla Telemnara. Na tron wstąpił w 1636 roku, po tym jak jego stryj zmarł (wraz ze swymi dziećmi) w czasie Wielkiego Moru. W 1640 roku przeniósł stolicę do Minas Anor, ponieważ Osgiliath było całkiem wyludnione i zaczęło popadać w ruinę. Zasadził tam nowe Białe Drzewo (poprzednie uschło w czasie zarazy). Panował do końca życia, przez 162 lata, najdłużej ze wszystkich władców Południowego Królestwa. Podczas swoich rządów odbudował armię i zaprowadził porządek wewnętrzny w kraju. Opuszczone jednak zostały twierdze, strzegące Mordoru. Zmarł w 1798 roku.

Imię Tarondor znaczy Królewska skała.

Telumehtar[edytuj | edytuj kod]

Był dwudziestym ósmym królem Gondoru, urodził się w 1632 roku TE, na tron wstąpił w 1798 roku. Panował do końca swego życia, przez 52 lata. Zmarł w 1850 roku. Za jego rządów Korsarze z Umbaru dokonywali łupieżczych napadów na całe wybrzeże Gondoru. Zaniepokojony tym monarcha zebrał silną armię i w 1810 roku zdobył Umbar, włączając go do królestwa (w tej wojnie zginęli ostatni potomkowie Castamira). Po tym zwycięstwie Telumehtar przybrał przydomek Umbardacil. Prócz swojego następcy, monarcha miał jeszcze jednego syna, Arciryasa.

Imię Telumehtar znaczy Szermierz nieba (ewentualnie Rycerz nieba), zaś przydomek Umbardacil – Zwycięzca Umbaru.

Narmacil II[edytuj | edytuj kod]

Był dwudziestym dziewiątym królem Gondoru, urodził się w 1684 roku TE, na tron wstąpił w 1850 roku. Panował tylko 6 lat. Już w następnym roku atakować królestwo zaczęli nowi wrogowie – Woźnicy. W 1856 roku zorganizowali wielki najazd na Gondor i podbili południowo-wschodnią część Rhovanionu. Narmacil próbował ich pokonać, lecz mimo wsparcia Nortów (pod wodzą Marhariego) poniósł klęskę i zginął w bitwie na Równinach w 1856 roku.

Imię Narmacil znaczy(prawdopodobnie) Miecz słońca.

Calimehtar[edytuj | edytuj kod]

Był trzydziestym królem Gondoru, urodził się w 1736 roku TE, na tron wstąpił w 1856 roku. Panował do końca swego życia, przez 80 lat. Zmarł w 1936 roku. Umocniwszy królestwo postanowił pokonać Woźników, stanowiących ciągłe zagrożenie dla Gondoru. Jego sojusznikiem był Marhwini. Z jego znacznym wsparciem odniósł zwycięstwo w bitwie na Dagorlad w 1899 roku. Dzięki temu Gondor mógł przez kilkanaście lat cieszyć się pokojem. W 1900 roku Calimehtar zbudował słynną Białą Wieżę w Minas Anor.

Imię Calimehtar znaczy Jasny Rycerz (ewentualnie Jasny szermierz).

Ondoher[edytuj | edytuj kod]

Był trzydziestym pierwszym królem Gondoru, urodził się w 1787 roku TE, na tron wstąpił w 1936 roku. Był rozważnym władcą, choć panował tylko 8 lat. Nawiązał bliższe stosunki z Araphantem, królem Arthedainu, licząc na wzajemną pomoc obu królestw. Sojusz przypieczętowało w 1940 roku małżeństwo Arvedui, spadkobiercy Araphanta, z Fíriel, córka Ondohera. Cztery lata później na Gondor ruszyli Woźnicy. Król ostrzeżony wcześniej (przez Forthwiniego) był w stanie wystawić tylko niewielką armię. Mimo tego postanowił odeprzeć napaść. W czasie marszu, 12 lipca 1944 roku[6] został zaskoczony niespodziewanym atakiem na Dagorlad. Doszło do bitwy i monarcha padł w pierwszym starciu. Jego ciała nigdy nie odnaleziono. Synowie króla, Artamir i Faramir, również polegli w walce, przez co dynastia omal nie wygasła. Tron objął krewniak Ondohera, Eärnil.

Tron powinna dziedziczyć córka Onodhera, Fíriel i jej maż Arvedui, ich roszczenia zostały jednak odrzucone

Eärnil II[edytuj | edytuj kod]

Był trzydziestym drugim królem Gondoru, urodził się w 1883 roku TE, jako syn Siriondila, potomka króla Telumehtara. Eärnil zasłynął jako zdolny i doświadczony dowódca. W 1944 roku na czele Armii Południa rozgromił wojska Haradu i Khandu (wspierane przez Woźników), które wtargnęły do Ithilien Południowego. Następnie pospieszył na północ, zebrał rozbite wcześniej w bitwie na Dagorlad gondorskie oddziały i nagłym atakiem zwyciężył Woźników w Bitwie o Obóz.

Ponieważ król Ondoher i jego synowie polegli wcześniej w boju, Eärnil zgłosił swe pretensje do tronu. Rada Gondoru zaakceptowała jego kandydaturę, odrzucając jednocześnie roszczenia Arvedui. Koronacja odbyła się w 1945 roku. Nowy monarcha okazał się mądrym i rozważnym władcą. Panował do swej śmierci, przez 98 lat. Starał się wspierać sojuszniczy Arthedain – w 1974 roku wysłał wojska na pomoc, które choć przybyły za późno, by ocalić królestwo, stanowiły rdzeń Armii Zachodu, która zniszczyła Angmar w 1975 roku. W 2000 roku Nazgûle zaatakowały Minas Ithil, które zdobyły 2 lata później. Eärnilowi nie udało się odzyskać tej twierdzy. Zmarł w 2043 roku.

Imię Eärnil znaczy Miłujący morze (ewentualnie Oddany morzu).

Eärnur[edytuj | edytuj kod]

Był trzydziestym trzecim królem Gondoru i ostatnim z dziedziców Anáriona. Urodził się w 1928 roku TE. W 1974 roku TE został wysłany na czele armii z pomocą dla zagrożonego królestwa Arthedainu. Zjawił się jednak za późno, gdy wojska Angmaru pod wodzą Czarnoksiężnika podbiły już cały kraj. Gondorczycy nie wycofali się – wokół nich skupiły się resztki Dúnedainów z Arthedainu, jak i oddziały elfów z Lindonu i Rivendell oraz garstka hobbitów z Shire'u. Armia ta, zwana Armią Zachodu, starła się w bitwie pod Fornostem w 1975 roku z wojskami Angmaru i zwyciężyła je. Pod koniec batalii Eärnur spotkał się z Czarnoksiężnikiem, lecz nie stawił mu czoła, gdyż jego przerażony koń poniósł go. Mimo zwycięstwa syn Eärnila pałał żądzą odwetu, chcąc zmyć hańbę, jaką się okrył.

W 2043 roku wstąpił na tron i wówczas Wódz Nazgûli, władający (od 2002 roku) Minas Morgul, wyzwał go na pojedynek. Od przyjęcia wyzwania powstrzymał monarchę namiestnik Mardil. Jednak w 2050 roku ponowiono wyzwanie i Eärnur ruszył z niewielkim pocztem do Minas Morgul, skąd nigdy nie wrócił ani on, ani nikt z jego orszaku. Najpewniej króla zdradziecko pojmano i zakatowano na śmierć w lochach twierdzy.

Eärnur nigdy nie pojął żony i nie pozostawił potomka, więc władzę w imieniu króla zaczął sprawować namiestnik Mardil.

Monarcha znany był ze swojej dumy, porywczego charakteru i wielkiego zamiłowania do rycerskiego rzemiosła. Przez całe swoje panowanie nie dbał o nic, prócz wojska. Z wielką namiętnością brał udział w turniejach.

W świecie zewnętrznym[edytuj | edytuj kod]

W grze MMORPG Lord of the Rings Online w jednej z misji niegrywalna postać (elf Laerdan) twierdzi, że główny antagonista Mordirith to Eärnur, który w lochach Minas Morgul został zraniony Nożem Morgul i stał się Upiorem podobnym do Nazgûli.

Imię Eärnur (jego pełna forma to Eärendur) znaczy Miłujący morze (ewentualnie Oddany morzu, Żeglarz).

Ród Telcontaron[edytuj | edytuj kod]

Elessar[edytuj | edytuj kod]

Był trzydziestym czwartym królem Gondoru. Panował w latach 3019 TE – 120 Czwartej Ery jako król Zjednoczonego Królestwa Arnoru i Gondoru.

Information icon.svg Osobny artykuł: Aragorn.

Eldarion[edytuj | edytuj kod]

Był trzydziestym piątym i ostatnim znanym z mitologii Tolkiena królem Gondoru. Urodził się w Czwartej Erze, jako syn Aragorna i Arweny. Miał kilka sióstr. Panował od roku 120 CE, kontynuował tytulaturę króla Zjednoczonego Królestwa Arnoru i Gondoru.

Pojawia się w Dodatkach do trzeciego tomu Władcy Pierścieni.

Właśnie za czasów Eldariona rozgrywa się akcja nigdy niedokończonej przez Tolkiena kontynuacji Władcy Pierścieni pod tytułem Nowy Cień (opublikowana została w tomie XII Historii Śródziemia).

W ekranizacji powieści w postać Eldariona wcielił się Sadwyn Brophy. Pojawia się on w zupełnie innych okolicznościach, niż w literackim pierwowzorze. Oto (w filmie Powrót króla) Arwena jadąc do Szarych Przystani ma widzenie, w którym obserwuje Eldariona bawiącego się z Aragornem w Minas Tirith.

Imię Eldarion znaczy Syn Eldarów.

Przypisy

  1. Jak pisał w jednym z listów sam Tolkien: Númenorejski król był monarchą, mającym w kwestiach spornych władzę podejmowania niepodważalnych decyzji; rządził jednak państwem w ramach dawnego prawa, które chronił (a także interpretował), lecz którego nie stanowił, J. R. R. Tolkien: Listy. wyb. i opr. Humphrey Carpenter, współ. Christopher Tolkien, przeł. Agnieszka Sylwanowicz. Poznań: 2000, s. 484 (list nr 244).
  2. J. R. R. Tolkien: Władca Pierścieni. przeł. Maria Skibniewska. T. 3: Powrót Króla. Warszawa: 2002, s. 167 (księga piąta, rozdział 8 Domy Uzdrowień).
  3. Angielskie Ship-kings.
  4. Elendil pochodził z rodu książąt Andúnië, który był boczną linią dynastii królów Númenoru, potomków Eärendila.
  5. Cytat z Powrotu króla (Dodatek A, podrozdział 4 Gondor i spadkobiercy Anáriona) w przekładzie Marii Skibniewskiej.
  6. Według ówcześnie stosowanego kalendarza (tzw. Kalendarz Królów) był to 12 miesiąca Cermië. (Niedokończone opowieści, Cirion i Eorl. Przyjaźń Gondoru z Rohanem).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • John Ronald Reuel Tolkien: Władca Pierścieni. przeł. Maria Skibniewska. Warszawa: Warszawskie Wydawnictwo Literackie MUZA SA, 2002. ISBN 83-7319-172-0.
  • Pierścienie Władzy i Trzecia Era. W: John Ronald Reuel Tolkien: Silmarillion. przeł. Maria Skibniewska. Wyd. 10. Warszawa: Wydawnictwo Amber, 2004, s. 261-280. ISBN 83-241-1515-3.
  • Klęska na polach Gladden. W: John Ronald Reuel Tolkien: Niedokończone opowieści. przeł. Radosław Kot. Warszawa: Wydawnictwo Amber, 2005, s. 235-261. ISBN 83-241-2008-4.
  • Cirion i Eorl. Przyjaźń Gondoru z Rohanem. W: John Ronald Reuel Tolkien: Niedokończone opowieści. przeł. Radosław Kot. Warszawa: Wydawnictwo Amber, 2005, s. 242-261. ISBN 83-241-2008-4.
  • Palantíry. W: John Ronald Reuel Tolkien: Niedokończone opowieści. przeł. Radosław Kot. Warszawa: Wydawnictwo Amber, 2005, s. 325-332. ISBN 83-241-2008-4.
  • John Ronald Reuel Tolkien: Listy. wyb. i opr. Humphrey Carpenter, współ. Christopher Tolkien, przeł. Agnieszka Sylwanowicz. Poznań: Zysk i S-ka Wydawnictwo s. c., 2000. ISBN 83-7150-667-8.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]