Krótki film o zabijaniu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Krótki film o zabijaniu
Gatunek dramat psychologiczny
Data premiery 11 marca 1988
Kraj produkcji  Polska
Język polski
Czas trwania 84 minuty
Reżyseria Krzysztof Kieślowski
Scenariusz Krzysztof Piesiewicz
Krzysztof Kieślowski
Główne role Mirosław Baka
Krzysztof Globisz
Muzyka Zbigniew Preisner
Zdjęcia Sławomir Idziak
Scenografia Halina Dobrowolska
Magdalena Dipont
Kostiumy Małgorzata Obłoza
Hanna Ćwikło
Montaż Ewa Smal
Produkcja Studio Filmowe "Tor"
Nagrody Felix 1988

Złote Lwy FPFF Gdynia 1988
Nagroda specjalna na Festiwalu Filmowym w Cannes 1988

Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
z filmu

Krótki film o zabijaniu (ang. A Short Film About Killing) – dramat psychologiczny Krzysztofa Kieślowskiego wyprodukowany w roku 1987. Jest kinową wersją Dekalogu V - dłuższą o kilkanaście minut. Film otrzymał nagrodę ENF oraz Fipresci. [1]

Opis fabuły[edytuj | edytuj kod]

Warszawa, 16 marca 1987 roku. Piotr jest młodym adwokatem. Po zdaniu egzaminu przed komisją, podczas którego wypowiada się przeciw prewencyjnej funkcji kary śmierci, zabiera swoją narzeczoną do cukierni. W tym samym miejscu znajduje się 20-letni Jacek. Mężczyzna włóczy się potem jakiś czas po mieście, wreszcie zatrzymuje taksówkę i zamawia kurs na odległą ulicę na Mokotowie. Po dotarciu na miejsce, zabija taksówkarza, dusząc go żeglarskim sznurem, a następnie miażdżąc głowę kamieniem. Zostaje schwytany i postawiony miesiąc później przed sądem. Jego obrońcą jest Piotr, który mimo usilnych starań, nie jest w stanie uratować Jacka przed najwyższym wymiarem kary. W więzieniu Piotr długo rozmawia ze skazańcem o traumie Jacka (śmierć ukochanej siostry), która wypaczyła psychikę przyszłego mordercy. Rozmowy nie udaje się dokończyć. Jacek zostaje zabrany do celi śmierci i powieszony.

O filmie[edytuj | edytuj kod]

Krótki film... jako dramat psychologiczny w zaskakujący sposób kontrastuje dobre i złe czyny Jacka i Taksówkarza, których działanie coraz bardziej zbliża ich do punktu kulminacyjnego - sceny morderstwa. Krzysztof Kieślowski w charakterystyczny sposób zostawia widzowi ocenę obu postaci, pokazując ich postępowanie - Jacek rozbijający samochodowe szyby kamieniami, z czułością wspomina zmarłą siostrę. Podobnie Taksówkarz, który ucieka swoim Polonezem 1500 czekającej parze pasażerów, po chwili karmi bezdomnego psa własnymi kanapkami. Postępowanie Taksówkarza w niektórych momentach skłania do przekonania, że jest on człowiekiem złym i zasłużył na swój los. W innych scenach filmu widz ma ochotę zlitować się nad Jackiem, sprawiającym wrażenie zagubionego i bezbronnego.

Film wszedł na ekrany na miesiąc przed wykonaniem ostatniej kary śmierci w Polsce.

Poszukując pierwowzoru głównej postaci, Ryszard Makowski, wskazuje na jednego z wychowanków Zakładu Poprawczego w Laskowcu, który następnie trafił do więzienia i został skazany na karę śmierci. Przed wykonaniem wyroku K. Kieślowski odbył kilka spotkań ze skazanym[2].

Mirosław Baka

Obsada[edytuj | edytuj kod]

Informacje dodatkowe[edytuj | edytuj kod]

W filmie pojawiają się cztery błędy:

  • montażowy: taksówkarz w trakcie morderstwa wyciąga prawą stopę z buta i ściąga skarpetkę, a chwilę później na ekranie widać na zbliżeniu jego lewą bosą stopę (prawa jest w bucie);
  • merytoryczny: taksówkarz ma na imię Marian (w drugiej scenie filmu dozorca zwraca się do niego "Panie Marianie"), tymczasem przed egzekucją prokurator czyta że Jacek dokonał "rozboju i zabójstwa Waldemara Rykowskiego";
  • merytoryczny: w scenie sądowej przewodniczący składu sądowego ogłasza, że zamyka rozprawę i skład opuszcza salę. W tym momencie Jacek pyta Piotra (adwokata), czy to już koniec - uzyskawszy odpowiedź pozytywną, zostaje wyprowadzony z sali, po czym Piotr dzwoni do narzeczonej z informacją, że przegrał. Błąd polega na tym, że zamknięcie rozprawy poprzedza wydanie wyroku i jego ogłoszenie, natomiast w tej scenie ewidentnie widać, że wyrok już zapadł i został ogłoszony;
  • merytoryczny: adwokat Piotr mówi sędziemu tuż po wyroku skazującym, że był przed rokiem w tym samym miejscu, co Jacek w dniu morderstwa, tymczasem w celi śmierci dowiadujemy się, że od dnia morderstwa do dnia, w którym zapadł wyrok, minął zaledwie miesiąc.

Artur Barciś (stała, mistyczna postać całego cyklu) pojawia się dwa razy - raz jako geodeta na Karowej oraz jako malarz z drabiną w zakładzie karnym w momencie, gdy Piotr wchodzi do celi porozmawiać z Jackiem tuż przed jego egzekucją.

Nagrody i festiwale[edytuj | edytuj kod]

Film został uznany przez amerykańskiego reżysera Martina Scorsese za jedno z arcydzieł polskiej kinematografii i w 2014 roku został wytypowany przez niego do prezentacji w Stanach Zjednoczonych oraz Kanadzie w ramach festiwalu polskich filmów Martin Scorsese Presents: Masterpieces of Polish Cinema[3][4].

Przypisy

  1. Jan Lewandowski: 100 filmów polskich. Chorzów: Videograf II, 2004. ISBN 83-7183-326-1.
  2. R.F.Makowski, Za murami poprawczaka, Warszawa 2009, s. 127. (rodział 11: "Krótki film o zabijaniu" - smutna opowieść o Waldku i wykonanej na nim karze śmierci).
  3. Martin Scorsese Presents: Masterpieces of Polish Cinema - oficjalna strona projektu w języku angielskim. mspresents.com. [dostęp 2014-02-26].
  4. Polskie filmy Martina Scorsese. vice.com. [dostęp 2014-03-24].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]